IV KKN 75/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt : IV KKN 75/97

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie, Izba Karna, na posiedzeniu w składzie

następującym :

Przewodniczący : SSN Stanisław Zabłocki (spraw.)

po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2001 r.

sprawy A. D. vel E. P.,

skazanego z art. 11 § 1 w zw. z art. 211 i art. 58 k.k. z 1969 r.

z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu

Wojewódzkiego w K. z dnia 28 czerwca 1995 r., sygn. IV Kr […],

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 marca 1995 r.,

sygn. II K […]

postanowił

działając na podstawie art. 535 § 2 zdanie 1 k.p.k. oraz art. 624 § 1 k.p.k.

1/ oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

2/ zwolnić skazanego A. D. vel E. P. od kosztów sądowych postępowania

kasacyjnego, w tym od uiszczenia opłaty od kasacji, od której był on uprzednio

tymczasowo zwolniony postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia

14 stycznia 1997 r.

Uzasadnienie

Obrońca skazanego A. D. vel E. P. sformułował we wniesionej skardze

kasacyjnej jeden jedyny zarzut, a mianowicie zarzut naruszenia prawa

procesowego, a to art. 3 § 3 k.p.k. z 1969 r. „...poprzez uznanie, iż w sprawie

nie zachodzą wątpliwości, które mogą uzasadniać uniewinnienie A. D.”.

Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 536 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje

kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie

szerszym tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k. Ponieważ

żaden z warunków wymienionych w art. 536 k.p.k. in fine w sprawie niniejszej

nie zachodzi, pozostawało jedynie rozważenie zarzutu naruszenia art. 3 § 3

k.p.k. z 1969 r.

W tej mierze kasację uznać należy za bezzasadną w stopniu wręcz

oczywistym, zaś uzasadnienie skargi kasacyjnej wykazuje, iż jej autor wręcz nie

rozumie, na czym polega zakaz sformułowany w art. 3 § 3 d.k.p.k. (którego

odpowiednikiem, aczkolwiek przy nieco odmiennej redakcji przepisu, jest zakaz

sformułowany w art. 5 § 2 k.p.k. z 1997 r.).

Po pierwsze, nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy art. 3 § 3 k.p.k. z

1969 r. (obecnie art. 5 § 2 k.p.k.), podnosząc wątpliwości samej strony, co do

treści ustaleń faktycznych lub co do sposobu interpretacji prawa. Dla oceny, czy

nie został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są bowiem miarodajne tego

rodzaju wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w

sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych

lub wykładni prawa i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na

niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy

sąd ten wątpliwości takie powinien był powziąć. W wypadku zatem, gdy

ustalenie faktyczne co do zawinienia oskarżonego zależne jest od dania wiary tej

lub innej grupie dowodów, czy też np. dania wiary lub odmówienia wiary

wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro

reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu

lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania

się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen, wynikającej z treści art.

art. 4 § 1 k.p.k. z 1969 r. (a obecnie art. 7 k.p.k.), lub też przekroczenia przez

sąd tych granic i wkroczenia w sferę dowolności ocen.

Po drugie, w realiach niniejszej sprawy nie można także przyjąć, iżby sądy

naruszyły dyrektywy art. 4 § 1 k.p.k. z 1969 r. W szczególności do wysunięcia

takiego twierdzenia dalece niewystarczające jest to, iż przyjęte przez sądy

założenia dowodowe, nie odpowiadają preferencjom oskarżonego i jego

obrońcy.

Zgodnie

z

utrwalonym

orzecznictwem

Sądu

Najwyższego,

przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych

pozostaje pod ochroną przepisu art. 4 § 1 k.p.k. z 1969 r. (obecnie art. 7 k.p.k.),

jeśli tylko :

a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu

okoliczności sprawy,

b) stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających

zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego,

c) jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto

zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Obrońca nie tylko nie wykazał w skardze kasacyjnej, ale nawet nie próbował

tego uczynić, iż sądy orzekające w sprawie niniejszej przekroczyły granice

swobodnej oceny dowodów odmawiając wiary wyjaśnieniom oskarżonego, a

obdarzając wiarą zeznania świadka K. B. i wspierające ten dowód zeznania

świadków „ze słyszenia” J. i A. K. oraz dowód z zaświadczenia lekarskiego,

obrazującego obrażenia, jakich doznał w dniu 26 września 1994 r.

pokrzywdzony. W tej sytuacji podjęta w skardze kasacyjnej próba dowolnej

polemiki z kilkoma ubocznymi ustaleniami faktycznymi, poczynionymi

przez sądy orzekające w niniejszej sprawie, nie mogła okazać się skuteczna

procesowo i stanowić przyczyny wzruszenia prawomocnego orzeczenia.

Pomimo oddalenia kasacji jako oczywiście bezzasadnej Sąd Najwyższy

zwolnił

skazanego

od

ponoszenia

kosztów

sądowych

postępowania

kasacyjnego, w tym od finalnego uiszczenia opłaty od kasacji. W aktach sprawy

znajduje się bowiem postanowienie Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia

14 stycznia 1997 r., na podstawie którego A. D. vel E. P. został zwolniony

tymczasowo od wyłożenia opłaty kasacyjnej z uwagi na wykazany trudny stan

majątkowy. Ponieważ od daty wydania tego postanowienia nie wpłynęły do akt

sprawy materiały, na podstawie których należałoby przyjąć, iż w międzyczasie

stan ten uległ zmianie, Sąd Najwyższy przyjął domniemanie, że nadal istnieją

podstawy do uznania, iż uiszczenie kosztów sadowych postępowania

kasacyjnego byłoby dla skazanego zbyt uciążliwe z przyczyn, o których mowa

jest obecnie w art. 624 § 1 k.p.k.

Z wyżej przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

aw