IV KKN 571/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 571/98

POSTANOWIENIE

Dnia 5 lutego 2002 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący)

w sprawie Z. D.

uniewinnionego od zarzutu przestępstwa z art. 156 § 2 kk z 1969 r.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 5 lutego 2002 r.,

kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego W. C.

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 9 czerwca 1998 r., sygn. akt VI Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 12 marca 1998 r., sygn. akt IV K […]

oddala

kasację

sądowymi

jako

oczywiście

postępowania

bezzasadną,

kasacyjnego

obciąża

a

kosztami

oskarżyciela

posiłkowego W. C.

UZASADNIENIE

W kasacji podnoszono zarzut obrazy prawa procesowego, a to art. 3 § 1, 4 §

1, 85 i 357 kpk przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz

nieuwzględnienie wielu okoliczności niekorzystnych dla oskarżonego i oparcie

wyroku na wykluczających się wzajemnie zeznaniach świadków W. P. i H. R..

Do kasacji dołączono oświadczenie pisemne św. W. P., w którym stwierdza on, że

oskarżony prosił go aby nie czynił mu krzywdy i w swych zeznaniach uległ tym

namowom na szkodę oskarżyciela posiłkowego.

Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Jej autorowi

winno być wiadome, że skarga kasacyjna służy jedynie z powodu tzw.

bezwzględnych podstaw odwoławczych albo innego rażącego naruszenia prawa,

jeżeli mogło ono mieć wpływ na treść orzeczenia. Przedmiotem kasacji nie mogą być

w żadnym wypadku ustalenia faktyczne, a pamiętać też należy, że skargę tę składa

się od orzeczenia sądu odwoławczego, a nie sądu I instancji. Treść kasacji wskazuje

natomiast, że skarżący atakuje właśnie ustalenia faktyczne oraz oceny dowodów, a

wywód kasacyjny sprowadza się do podważania wiarygodności świadków, których

sądy dały wiarę i eksponowanie zeznań oskarżyciela posiłkowego. Formalnie

kasacja wysuwa zarzuty obrazy prawa procesowego, faktycznie zaś polemizuje z

ustaleniami faktycznymi i ocenami zawartymi w wyrokach, i to bardziej sądu I niż II

instancji.

Skarżący

doręczając

do

skargi

oświadczenie

św.

W.P.

spisane

po prawomocnym wyroku zapomina, iż przedmiotem kasacji jest obraza prawa,

a podnoszenie okoliczności, które mają być ewentualnie oceniane jako nowe dowody

w postaci nowych środków dowodowych nie może odbywać się w ramach tego

właśnie środka zaskarżenia. W tym stanie rzeczy kasację tę, należało uznać

za oczywiście bezzasadną.

aw

f/ak