IV KKN 565/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 565/98

POSTANOWIENIE

Dnia 5 lutego 2002 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Tomasz Grzegorczyk

po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2002 r.

sprawy E. K.

wobec którego warunkowo umorzono postępowanie karne o czyn z art. 158 § 1

kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 17 lutego 1998 r., sygn. VII Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C.

z dnia 14 listopada 1997 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża oskarżonego

kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji wysunięto zarzuty obrazy prawa materialnego, a to art. 22 kk

przez jego niezastosowanie oraz prawa procesowego, tj. przepisów art. 3 § 3 kpk

przez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, art. 152 kpk

przez niedopuszczenie z urzędu dowodu z zeznań policjanta R. W. oraz art. 155

§ 3 kpk przez oddalenie wniosku dowodowego o jego przesłuchanie, a także

art. 372

kpk

przez nieustosunkowanie się przez sądy obu instancji

w uzasadnieniach

jaką

wersję

podaną

przez

pokrzywdzonych

uznały

za wiarygodną oraz zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Rozpatrując tę skargę Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wiadomo, że zarzut obrazy prawa materialnego może być wysuwany

tylko przy przyjęciu prawidłowych ustaleń faktycznych. Tymczasem tak

naprawdę skarżący kwestionuje je, podnosi więc de facto niedopuszczalny w

kasacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Powtarza tu zresztą swą

apelację i to w sytuacji, gdy w kwestii możliwości stosowania art. 22 kk z 1969

r. wypowiedział się i to prawidłowo sąd odwoławczy (k. 160v). Wypowiedział

się też on co do potrzeby przesłuchania R. W. podnosząc, że policjant ten

nie był obecny przy zdarzeniu (k. 161). Co zaś tyczy rozbieżnych wersji

zdarzenia, to obszernie prześledził to sąd I instancji i zgodnie z zasadą

swobodnej oceny dowodów przedstawił, jakim dowodom i w jakim zakresie

daje wiarę, jakim zaś nie (k. 127v – 128), zaś sąd odwoławczy odniósł się w tym

aspekcie do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, podnoszonego w apelacji

(k. 160 – 160v). W rzeczywistości kasacja ta albo podnosi zarzuty

niedopuszczalne (co do faktów) albo wskazuje na uchybienia, których nie było

i zawiera polemikę z ocenami oraz ustaleniami sądów. Jest tym samym

oczywiście bezzasadna, i dlatego też orzeczono jak na wstępie.

aw

f/es