IV KKN 493/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 493/97

POSTANOWIENIE

Dnia 17 maja 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN

- Feliks Tarnowski (spraw.)

Sędziowie

- Ewa Gaberle

SN:

- Jacek Sobczak

Protokolant: Jolanta Grabowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Smardzewskiego

po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2001 r.

sprawy H. S.

oskarżonego z art. 156 § 1 w zw. z art. 25 § 2 d.kk

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od postanowienia Sądu Rejonowego w B.

z dnia 25 kwietnia 1997 r., sygn. II Ko […]

utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w B.

z dnia 6 listopada 1996 r., sygn. II Ko […]

działając na podstawie art. 535 § 3 kpk

I. uznaje kasację za oczywiście zasadną;

II. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy

postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 6 listopada 1996 r.,

sygn. II

Ko

[…]

i

przekazuje sprawę temu Sądowi

do ponownego rozpoznania;

III. zarządza zwrot na rzecz H. S. uiszczonej opłaty od kasacji

w kwocie 300 zł.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia 25 kwietnia 1997 r.,

sygn. II Ko […] utrzymał w mocy postanowienie tego Sądu z dnia 6 listopada

1996 r., którym zarządzono wykonanie wobec skazanego H. S. kary 6 miesięcy

pozbawienia

wolności

wymierzonej

mu

warunkowo

wyrokiem

Sądu

Rejonowego w B. z dnia 21 marca 1995 r., sygn. II K […] na podstawie art. 156

§ 1 w zw. z art. 25 § 2 d.kk.

Od postanowienia z dnia 25 kwietnia 1997 r. złożył kasację obrońca

skazanego, zarzucając naruszenie przepisów procesowych, a mianowicie:

art. 2 § 1, art. 3 § 1 i 3, art. 4 § 1, art. 357 i art. 372 § 1 pkt 1 d.kpk

- przez oparcie rozstrzygnięcia na błędnych przesłankach, iż skazany uchylał

się od wykonywania nałożonego nań obowiązku podjęcia leczenia

odwykowego w zakreślonym terminie oraz pominięcie okoliczności

przemawiających na jego korzyść.

Wskazując na powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego

orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy w B. wniósł

o uwzględnienie kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście zasadna i winna być uwzględniona, jakkolwiek z

innego powodu, pominiętego zupełnie w skardze kasacyjnej, który stosownie do

treści art. 523 § 1 kpk należy rozpoznać i uwzględnić z urzędu poza granicami

zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów. Otóż tym powodem jest niewątpliwie

uchybienie ujęte w art. 439 § 1 pkt 6 kpk (art. 388 pkt 6 d.kpk) bowiem w

postępowaniu wykonawczym w pierwszej instancji skazany H. S. nie posiadał

obrońcy z urzędu, pomimo istnienia podstaw określonych w art. 8 § 2 pkt 2 kkw

(art. 9 § 1 pkt 2 d.kkw).

Z opinii biegłych lekarzy psychiatrów, wydanej już w postępowaniu

przygotowawczym, wynika że H. S. miał tempore criminis ograniczoną

w znacznym stopniu zdolność rozpoznania znaczenia czynu i kierowania

postępowaniem w rozumieniu art. 25 § 2 d.kk

W związku z tym korzystał z pomocy ustanowionego mu w oparciu o art. 70 § 1

pkt 2 d.kpk obrońcy z urzędu. Analogiczna sytuacja występowała, kiedy w

postępowaniu wykonawczym na wniosek Prokuratora Rejonowego w B.

z dnia 12 czerwca 1995 r. (k. 87) wszczęto przeciwko skazanemu czynności

zmierzające do zarządzenia wykonania kary 6 miesięcy pozbawienia wolności,

orzeczonej warunkowo na okres próby 5 lat. Skazany nie miał jednak wtedy

obrońcy z urzędu, którego wyznaczono ostatecznie dopiero w dniu 4 kwietnia

1997 r. (k. 170), a więc po wydaniu postanowienia zarządzającego na podstawie

art.

§

d.kk

wykonanie

owej

kary

pozbawienia

wolności.

Procedowanie bez udziału obrońcy stanowiło bezwzględny powód odwoławczy

przewidziany w obowiązującym wówczas przepisie art. 388 pkt 6 d.kpk

w zw. z art. 1 § 2 d.kkw, lecz mimo to Sąd Rejonowy w B. nie uwzględnił

zażalenia H. S. i utrzymał to postanowienie w mocy.

Stwierdzenie uchybienia tego typu w postępowaniu kasacyjnym w pełni

uzasadnia uchylenie zaskarżonego orzeczenia bez konieczności dodatkowego

badania wpływu owego uchybienia na treść orzeczenia oraz bez potrzeby

rozważania innych zarzutów kasacyjnych.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone

postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w

B. z dnia 6 listopada 1996 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego

rozpoznania,

procesowych.

aw

f/jw

z

zaleceniem

przestrzegania

obowiązujących

przepisów