IV KKN 424/96 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 424/96

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Marek Sokołowski (spraw.)

Sędziowie:

SSN – Ewa Gaberle

SSO del. do SN – Wiesław Błuś

Protokolant – Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Stefana Szustakiewicza

po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2000 r.

sprawy Z. W. i J. I.

skazanych z art. 25 F ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności

gospodarczej

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanych

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 20 sierpnia 1996 r., sygn. VII Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C.

z dnia 25 kwietnia 1996 r., sygn. II K […]

1. uchyla

zaskarżony

wyrok

i

przekazuje

sprawę

Sądowi

Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym,

2. zasądza zwrot opłat od kasacji w kwotach po 300 zł na rzecz

skazanych Z. W. i J. I.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia 25 kwietnia 1996 r. sygn. akt

II K […] uznał W. W. i J. I. za winnych tego, że w okresie od 1 lutego 1994 r.

do 4 maja 1994 r. w C. wspólnie i w porozumieniu, będąc właścicielami

Hurtowni […] dopuścili do realizacji należności z pominięciem rachunku

bankowego, które przekroczyły dopuszczalną równowartość 1.000 ecu

przy obrocie miesiąca poprzedniego przekraczającym równowartość 10.000 ecu

- to jest występku z art. 25 f ustawy z dnia 23 grudnia 1998 r. o działalności

gospodarczej i skazał ich na kary grzywny po 20.000 zł.

Sąd

Wojewódzki w K. – po rozpoznaniu apelacji wniesionej

przez obrońcę oskarżonych – wyrokiem z dnia 20 sierpnia 1996 r. sygn .akt

VII Ka […] utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego.

Obrońca skazanych zaskarżył powyższy wyrok kasacją zarzucając :

1. obrazę art. 25 f ustawy o działalności gospodarczej polegającą na przyjęciu,

że spółka prowadzona przez oskarżonych podlegała regułom ustalonym w tej

ustawie w zakresie rozliczeń,

2. naruszenie art. 24 § 2 kk z 1969 r. polegający na niezastowaniu tego przepisu

wobec skazanych,

3. naruszenie art. 26 kk z 19669 r. oraz art. 27 kk przez nierozważenie

możliwości zastosowania tych przepisów wobec oskarżonych.

Nadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej Autor podniósł, że nie został

rozpoznany zarzut podniesiony w apelacji, iż nie ustalono kiedy firma A.

przeszła z księgowości uproszczonej na pełną.

W konkluzji skargi kasacyjnej obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie

sprawy sadowi I-szej instancji do ponownego rozpoznania.

Prokurator w pisemnej odpowiedzi wniósł o jej oddalenie.

Rozstrzygając sprawę Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd

Najwyższy

rozpoznaje kasację w

granicach

zaskarżenia i

podniesionych zarzutów (art. 536 kpk). Zarzuty podniesione mogą być także w

uzasadnieniu i do ich rozpoznania nie jest niezbędne by prawidłowo zostały

wskazane przepisy prawa, których naruszenie jest zarzucane. Istotne jest

natomiast, by określone zostało uchybienie, z którego wyprowadzany jest zarzut

naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie zasadny jest zarzut podniesiony w uzasadnieniu

kasacji -

dotyczący nierozpoznania zarzutu podniesionego w apelacji. Sąd

Rejonowy

trafnie

przyjął,

że

stosownie

do

orzeczenia

Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 26 kwietnia 1995 r. sygn. K 11/94 (Dz. U. Nr 141 poz.

700) dla odpowiedzialności karnej oskarżonych niezbędne było ustalenie, iż

obie strony transakcji opłaconych w formie gotówkowej prowadziły księgowość

pełną. W związku z tym w uzasadnieniu wyroku poczynione zostało następujące

ustalenie „ponieważ zarówno spółka cywilna oskarżonych , jak i A. prowadzili

pełną księgowość (wyjaśnienia oskarżonych, pismo Urzędu Skarbowego w C. k.

28, zeznania świadka D. A. k. 18) nie odnosi się do nich orzeczenie Trybunału

Konstytucyjnego ...” (k. 87). Ustalenie to jest nieprecyzyjne bowiem nie

stwierdzono w nim jakiego okresu dotyczy. Należy zatem domyślać się, iż

dotyczy okresu popełnienia przestępstwa (tj. od 1 lutego do 4 maja 1994 r.).

Powołane w uzasadnieniu wyroku dowody nie dawały podstawy do takiego

ustalenia. Spółki „A.” dotyczą wyjaśnienia oskarżonego Z. W. (k.77v

-

„wiadomo mi, że prowadzili oni pełną księgowość, ale nie wiem od kiedy”) oraz

D. A. (k. 18 -

„od roku 1994, dokładnej daty nie pamiętam, .... pełną

księgowością zajmowało się S. ..). Jest zatem oczywiste, że ustalenia w tej

kwestii zostały dokonane przez Sąd Rejonowy z rażącym naruszeniem art. 4 § 1

kpk z 1969 r. Swobodna ocena dowodów nie sięga tak daleko by zezwalać na

czynienie ustaleń niezgodnie z treścią dowodu stanowiącego podstawę ustaleń i

przedmiot oceny.

W apelacji obrońca oskarżonych zarzucił m. in. obrazę prawa

procesowego

polegającą

na

rozstrzygnięciu

sprawy

„bez

dokładnego

sprawdzenia zasad księgowości spółki cywilnej A. w B.” (k. 91).

Sąd odwoławczy

zarzutu

tego

nie

rozpoznał

przyjmując

błędnie,

że

„zasady księgowości kontrahenta oskarżonych tj. firmy A. w B. nie mają

przy tym znaczenia” (k. 110). Stanowi to rażące naruszenie przepisu

art. 406 § 2 kpk z 1969 r.

Omawiane uchybienia mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy

bowiem warunkiem odpowiedzialności karnej oskarżonych jest m. in. to by obie

strony transakcji podlegającej rozliczeniu prowadziły pełną księgowość. Tak

więc niezbędne było ustalenie od jakiej daty spółka A. prowadziła pełną

księgowość,

zwłaszcza

gdy

ustalenia

Sądu

Rejonowego

zostały

zakwestionowane w apelacji. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonego wyroku

i czyni zbędnym omawianie dalszych zarzutów podniesionych w kasacji.

Przy

ponownym

rozpoznaniu

sprawy

Sąd

Okręgowy

winien

ustosunkować się do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji,

ewentualnym uzupełnieniu przewodu sądowego w trybie art. 452 § 2 kpk.

O opłacie od kasacji orzeczono na podstawie art. 527 § 4 kpk

po

Przewodniczący: SSN (Marek Sokołowski)

Sędziowie: SN (Ewa Gaberle)

SO del. do SN (Wiesław Błuś)

aw

f/es