IV KKN 421/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 421/98

POSTANOWIENIE

Dnia 8 kwietnia 2002 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)

SSN Józef Musioł (spr.)

SSA Krystyna Mielczarek del. do SN

Protokolant Wanda Ciszewska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry

w sprawie R. M. S.

oskarżonej z art. 265 § 1 dkk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 8 kwietnia 2002 r.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 3 lutego 1998 r., sygn. akt VII Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.

z dnia 18 czerwca 1997 r., sygn. akt VII K […]

oddala kasację, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego

obciąża oskarżoną.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 18 czerwca 1997 r. sygn. VII K […]

na mocy art. 27 § 1 dkk i art. 29 § 1 dkk warunkowo umorzył postępowanie

karne przeciwko R. S., oskarżonej o to, że „w sierpniu 1994 r. w S. użyła

jako autentycznego

podrobionego

dokumentu

w

postaci

oświadczenia

dotyczącego wyrażenia zgody na podział parceli, w ten sposób, że

własnoręcznie naniosła treść tego dokumentu oraz miejsce i datę jego

wystawienia, a następnie go użyła, i przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek

mniejszej wagi, to jest z art. 265 § 2 kk ustalił okres próby na 2 lata”.

Na skutek wniesionego przez oskarżoną środka prawnego Sąd

Wojewódzki w K., wyrokiem z dnia 3 lutego 1998 r. sygn. akt VII Ka […]

zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Powyższy wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca

oskarżonej, który zarzucając:

„rażące naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, a to

art. 265 § 2 kk w zw. z art. 1 kk przez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie

do czynu oskarżonej, polegającego na naniesieniu treści dokumentu oraz

miejsca i daty jego wystawienia”

wniósł

„o zmianę wyroku Sądu Wojewódzkiego i utrzymanego nim w mocy wyroku

Sadu Rejonowego w S. poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia

zarzucanego jej czynu”.

W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Wojewódzki w K. wniósł

o uznanie kasacji za niezasadną i jej oddalenie. Na rozprawie kasacyjnej

Prokurator Prokuratury Krajowej wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy jest bezzasadna.

Sąd Rejonowy po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym dokonał

ustaleń w oparciu o dowody zarówno z opinii biegłego z zakresu grafologii jak i

zeznań świadków, przy czym w części tym świadkom dał wiarę, a części

zeznaniom tych świadków, oraz wyjaśnieniom oskarżonej wiary tej odmówił.

Swoje stanowisko w tym względzie należycie uzasadnił. Poddał krytycznej

ocenie wyjaśnienia oskarżonej i zeznania jej męża J. S. w przedmiocie treści

zakwestionowanego dokumentu – oświadczenia z dnia 14 lipca 1992 r.

Podzielając opinię biegłego grafologa Sąd ten przyjął, iż dokument ten

sporządzony został przez dwie osoby. Istotną jego część, dotyczącą wyrażenia

przez J. B. zgody na podział parceli, zdaniem Sądu Rejonowego, oskarżona

własnoręcznie napisała a następnie użyła tak sporządzonego dokumentu

jako autentycznego.

Sąd Rejonowy oceniając treść przedmiotowego dokumentu wyciągnął

logiczne wnioski, które słusznie nie budziły zastrzeżeń Sądu odwoławczego.

W świetle brzmienia § 13 artykułu 120 dkk (art. 115 § 14) obecnie

obowiązującego kodeksu karnego, nie może budzić najmniejszych wątpliwości,

iż przedmiotowe oświadczenie jest dokumentem.

Przerobienie dokumentu w rozumieniu art. 245 § 1 dkk – a obecnie art.

270 § 1 kk, polegać może również na dopisaniu, bez zgody pokrzywdzonego,

dodatkowej treści.

Na marginesie zauważyć należy, iż kodeks karny nie przeprowadza

rozróżnienia między dokumentami prywatnymi a publicznymi i udziela im

jednakowej ochrony.

Powoływanie się przez autora kasacji na treść przepisu art. 245 kpc jest

chybione, skoro dalsze przepisy kpc, w tym 252 kpk, przewidują sytuacje w

jakich można zaprzeczać prawdziwości dokumentu.

Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Sąd I instancji,

dotyczące przedmiotowego dokumentu nie stanowi więc naruszenia prawa jak

to pragnie wykazać autor kasacji.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd Najwyższy uznał kasację

za bezzasadną i orzekł jak w postanowieniu.

aw

f/es