IV KKN 416/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 416/98

POSTANOWIENIE

Dnia 2 sierpnia 2002 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Prezes SN Lech Paprzycki (przewodniczący)

SSN Lidia Misiurkiewicz

SSN Jacek Sobczak (spr.)

Protokolant Anna Błachnio – Parzych

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Aleksandra Herzoga

w sprawie J. S.

oskarżonego z art. 145 § 2 kk z 1969 r.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 2 sierpnia 2002 r.,

kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B.

z dnia 10 lutego 1998 r., sygn. akt III […] Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.

z dnia 7 marca 1997 r., sygn. akt II K […]

1. oddala kasację, jako oczywiście bezzasadną,

2. zwalnia

oskarżycielkę

posiłkową

od

kosztów

sądowych

postepowania kasacyjnego, w tym od nieuiszczonej opłaty od

kasacji.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 7 marca 1997 r. uznał J. S.

za winnego tego, że „8 sierpnia 1994 r. na trasie M. – X. w Republice Białorusi

nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa drogowego w ruchy lądowym

określone w art. 51 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 10 lutego 1983 r. Prawo o ruchu

drogowym w ten sposób, iż jako kierujący samochodem – ciągnikiem

siodłowym m-ki R. […] nr rej. […] połączonym z naczepą poprzez

nieprawidłowe zabezpieczenie przed możliwością przesunięcia ładunku

w postaci składanego domku i paczek z blachy falistej spowodował jego upadek

na lewą stronę jezdni, w który uderzył jadący z przeciwnego kierunku samochód

m-ki V. […] nr rej. […] w wyniku czego kierujący samochodem S. P. D. zmarł

na miejscu”, tj. przestępstwa z art. 145 § 2 dkk i za to na mocy powołanego

przepisu skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

zaś na mocy art. 73 § 1 i 2 dkk, art. 75 § 1 dkk zawiesił oskarżonemu wykonanie

kary pozbawienia wolności na okres próby 3 lat oraz wymierzył mu grzywnę

700 złotych z zamianą w razie nieuiszczenia jej w terminie na 2 miesiące

i dziesięć dni zastępczej kary pozbawienia wolności. Obciążył go tez kosztami

postępowania i opłatą.

Powyższy wyrok zaskarżył apelacją obrońca oskarżonego.

Sąd Wojewódzki w B., wyrokiem z dnia 10 lutego 1998 r., sygn. akt

III […] Ka […], na zasadzie art. 386 dkpk, art. 549 § 1 pkt 2 dkpk i na mocy

art. 11 pkt 2 dkpk w zw. z art. 26 § 1 dkk postępowanie karne wobec

oskarżonego umorzył, a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Ponadto zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej N. D.

poniesione przez nią koszty postępowania w postępowaniu odwoławczym.

Od tego wyroku kasację wniósł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej

zarzucając: rażącą obrazę przepisów art. 2 § 1 pkt 1 i 3 dkpk, art. 3 § 1 dkpk, art.

4 § 1 dkpk, art. 357 dkpk i 372 § 2 dkpk, której dopuścił się Sąd Wojewódzki

w B. nie uwzględniając w sposób dostateczny okoliczności obciążających

oskarżonego a zwłaszcza ciężaru gatunkowego przypisanego mu czynu,

oraz uznając w sposób graniczący z dowolnością, iż zachowanie się J. S. było

znikomo niebezpieczne społecznie; rażące naruszenie przepisów art. 7 § 2 dkk,

art. 26 § 1 dkk, art. 50 § 1 i 2 dkk oraz art. 145 § 2 dkk poprzez błędną

interpretację tych przepisów lub ich nie zastosowania i przyjęcie, że uchybienia

jakich dopuścił się oskarżony w zakresie zabezpieczenia przewożonego przezeń

samochodem na odległość ponad 2000 km niebezpiecznego ładunku świadczą

o nikłym jego zawinieniu, zaś skutek tych uchybień w postaci śmierci S. P. D.

nie stoi na przeszkodzie w umorzeniu postępowania w stosunku do J. S.

wobec znikomego niebezpieczeństwa społecznego inkryminowanego mu czynu.

Podnosząc te zarzuty autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku Sądu Wojewódzkiego w B. i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

Na rozprawie kasacyjnej Prokurator Prokuratury Krajowej wniósł o

oddalenie kasacji jako oczywiści bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podniesione w kasacji zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa

procesowego i prawa materialnego są bezzasadne w stopniu oczywistym.

Brak podstaw do uznania, że sąd odwoławczy naruszył normę 372 § 2

dkpk (obecnie art. 424 § 2 kpk). Rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego w B.

nie uchybia w niczym wymogom procedury, bowiem zawiera ustosunkowanie

się, rzeczowe i wyczerpujące, do podniesionych w apelacji obrońcy zarzutów,

z których żaden nie został pominięty.

Uzasadnienie wyroku Sądu Wojewódzkiego nie pozostawia wątpliwości

co do tego, że sąd ten, dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału

dowodowego, uwzględnił zarówno wyjaśnienia oskarżonego, jak i wnioski

zawarte w opinii biegłych, w sposób jasny i wyczerpujący wykazał dlaczego

przyjął sprawstwo oskarżonego, przy przyczynieniu się pokrzywdzonego do

zaistniałego zdarzenia oraz nie podzielił ustaleń sądu pierwszej instancji co do

stanu nietrzeźwości pokrzywdzonego w tym zakresie zmieniając je. Należy więc

uznać,

iż

orzeczenie

Sądu

Wojewódzkiego

jest

w

świetle

analizy

zgromadzonych w sprawie dowodów, dokonanej w ramach kontroli kasacyjnej,

merytorycznie trafne.

Analiza treści kasacji, sposobu konstruowania zarzutów, prowadzi do

jednoznacznego wniosku, iż zarzut naruszenia prawa procesowego (art. 2 § 1

pkt 1 i 3 dkpk, art. 3 § 1 dkpk, art. 4 § 1 dkpk, art. 357 dkpk) jak i prawa

materialnego (art. 7 § 2 dkk, art. 26 § 1 dkk, art. 50 § 1 i 2 dkk oraz art. 145 § 2

dkk) sprowadzają się – w istocie rzeczy – do polemiki z ustaleniami

faktycznymi. Jest całkiem oczywiste, że nietrafne nazwanie przez skarżącego

wadliwości mającej polegać na przyjęciu za podstawę wyroku błędnych ustaleń

faktycznych „naruszeniem prawa materialnego” lub „naruszeniem prawa

procesowego”, nie może prowadzić do ignorowania ustawowej regulacji

podstaw kasacji. Nie może ono zatem zobowiązywać instancji kasacyjnej do

badania - pod pozorem rozpoznawania „zarzutu naruszenia prawa” - zasadności

ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku (por. np.

wyrok SN V KKN 116/96, OSNKW 1997, z. 3-4, poz. 34). W postępowaniu

kasacyjnym niedopuszczalne jest podniesienie zarzutu błędu w ustaleniach

faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a zatem nie jest wystarczające

wskazanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy – przy odmiennej jego

ocenie – pozwala na poczynienie innych ustaleń. W konsekwencji kontrola

oceny dowodów z natury nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka

wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do

sprawdzenia czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności

z treścią dowodu) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo

czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy.

Ponadto do akt kasacyjnych zostały dołączone pisma (tłumaczenia: k. 19,

20), z których wynika, iż pokrzywdzony w momencie wypadku nie był pod

wpływem alkoholu. Dowody te uznane zostały za wiarygodne w postępowaniu

przed Sądem Wojewódzkim. Sąd odwoławczy tym samym nie podzielił poglądu

Sądu Rejonowego, iż S. P. D. kierował samochodem pod wpływem alkoholu.

Na takie stanowisko miała wpływ m.in. dodatkowa opinia […] Urzędu

Ekspertyz z M..

Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznał kasację wniesioną w

sprawie za oczywiście bezzasadną i na podstawie art. 537 § 1 kpk orzekł o jej

oddaleniu.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art.

624 § 1 kpk.

Przewodniczący: Prezes SN (Lech Paprzycki)

Sędziowie: SN (Lidia Misiurkiewicz)

SN (Jacek Sobczak)

aw

f/es