IV KKN 404/96 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 404/96

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 maja 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Marek Sokołowski

Sędziowie

- Józef Musioł

SN:

- Feliks Tarnowski (spraw.)

Protokolant: Wanda Ciszewska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Bogumiły Drozdowskiej

po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2001 r.

sprawy K. S.

oskarżonego z art. 247 § 1 d.kk

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 18 października 1996 r., sygn. II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 19 sierpnia 1996 r., sygn. II K […]

I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w R. - Ośrodek Zamiejscowy w P. do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

II. zarządza zwrot na rzecz K. S. kwoty 300 zł wpłaconej tytułem

opłaty od kasacji.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 19 sierpnia 1996 r., sygn. II K […]

skazał oskarżonego K. S. na podstawie art. 247 § 1 d.kk przy zastosowaniu

art. 54 d.kk na karę grzywny w wysokości 400 zł.

Wyrok ten został zaskarżony apelacją przez obrońcę oskarżonego.

W następstwie rozpoznania apelacji Sąd Wojewódzki w P. wyrokiem

z dnia 18 października 1996 r., sygn. II Ka […] utrzymał zaskarżony wyrok

w mocy,.

Wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca oskarżonego,

z

a r z u c a j ą c:

rażące naruszenie prawa, mające wpływ na treść tego wyroku, a mianowicie art.

406 § 2 kpk przez:

1. „zupełnie nierozważenie zarzutu apelacji, że zeznania złożone w dniu 10

kwietnia 1996 r. k-10, przez K. S. przed Prokuratorem w P., które zgodnie

z czynem przypisanym przez Sąd oskarżonemu, mają być zeznaniami

fałszywymi, nie mają żadnego odniesienia do czynu przypisanego

oskarżonemu,

2. niedokładne rozważenie zarzutu apelacji, że zeznania złożone w dniu 10

kwietnia 1996 r. przez K. S. przed Prokuratorem w P., dotyczyły działalności

oskarżonego jako kierownika sklepu i koniecznym było uprzedzenie go

o uprawnieniach z art. 166 § 1 kpk – czego nie uczyniono,

3. zupełnie nierozważenie zarzutu apelacji, że Sąd Rejonowy w P.

nie przeprowadził z urzędu dowodów wskazanych w ust. II B. apelacji,

które to zarzuty wskazywały na obrazę konkretnych przepisów postępowania,

mającą zdecydowany wpływ na treść wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia

19 sierpnia 1996 r.”

Wskazując

na

powyższe

zarzuty

obrońca

wniósł

o

uchylenie

zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego

w P. z dnia 19 sierpnia 1996 r. i uniewinnienie oskarżonego względnie –

przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na kasację Prokurator Wojewódzki w P. wniósł o jej

oddalenie, natomiast na rozprawie kasacyjnej Prokurator wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

w instancji odwoławczej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest słuszna i zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony

wyrok istotnie zapadł z rażącą obrazą przepisów procesowych. Przede

wszystkim Sąd odwoławczy wbrew wymaganiom wynikającym z dyspozycji

art. 406 § 2 d.kpk nie przedstawił rzeczowych argumentów, w oparciu o które

uznał zarzuty i wnioski apelacji za bezzasadne. Sporządzone przezeń motywy

orzeczenia są nader ogólnikowe, pomijają wiele ważnych kwestii podniesionych

przez obrońcę oskarżonego, a co więcej nie odnoszą się w ogóle do licznych

braków postępowania dowodowego, o których obszernie pisał Autor apelacji.

W rezultacie Sąd Wojewódzki nie zajął stanowiska, ani na rozprawie ani nawet

w uzasadnieniu wyroku, co do potrzeby przeprowadzenia dowodu m.in. z akt

sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w P., sygn. Ds. […].

Właśnie w tej sprawie K. S., przesłuchany w dniu 10 kwietnia 1996 r. (k. 10),

miał złożyć fałszywe zeznania. Wprawdzie postępowanie karne toczyło się

przeciwko W. G., jednak poznanie dalszego toku i sposobu zakończenia

śledztwa było wskazane dla właściwej oceny roli, sytuacji procesowej

oraz zakresu ewentualnej odpowiedzialności K. S..

Pamiętać bowiem trzeba, iż był on pytany wprost o przedstawienie okoliczności,

które mogłyby w rezultacie stanowić podstawę do przedstawienia mu zarzutu

popełnienia występku określonego w art. 30 lub art. 31 ustawy z dnia 25

listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 29,

poz. 245 z późn. zm.).

Charakterystyczne jest, że zarówno opis zarzutu jak i opis czynu

przypisanego w sprawie niniejszej zawierają okoliczności, które ściśle

korespondują ze znamionami cytowanych występków i za które mógł ponieść

odpowiedzialność karną K. S..

W takiej sytuacji, zwłaszcza z uwagi na treść art. 247 § 3 d.kk, niezwykle ważna

była kwestia prawidłowego pouczenia osoby przesłuchiwanej o przysługującej

jej uprawnieniach. Tym problemem w zasadzie nie zajmował się Sąd meriti,

natomiast Sąd drugiej instancji ograniczył się li tylko do konstatacji, iż

oskarżony został pouczony o treści art. 166 § 1 d.kpk, nie odnosząc się wcale do

wywodów i wątpliwości w tym względzie przytoczonych w sposób rzeczowy w

uzasadnieniu skargi apelacyjnej.

Niewątpliwie w każdej sytuacji, gdy może wchodzić w grę obawa przed

odpowiedzialnością karną grożącą osobie przesłuchiwanej, należy wnikliwie

badać, czy przesłuchanie nastąpiło z zachowaniem obowiązujących przepisów

procesowych. Na ten temat wypowiadał się już Sąd Najwyższy m.in. w wyroku

z dnia 7 czerwca 1989 r. V KRN 119/89 (OSNPG 1990, nr 6, poz. 53) oraz w

uchwale z dnia 20 czerwca 1991 r., IKZP 12/91 (OSNKW 1991, nr 10-12, poz.

46; zob. także glosy; L.K. Paprzycki, Palestra 1992, Nr 1-2, s. 95 i Z.

Kwiatkowski, Przegląd Sądowy 1992, Nr 7-8, s. 134).

W świetle wyżej przytoczonych uchybień zaszła konieczność uchylenia

zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w

instancji odwoławczej.

Przy ponownym rozpoznaniu Sąd Okręgowy winien w szczególności

rozważyć i ustosunkować się do wszystkich zarzutów oraz wniosków

dowodowych zawartych w apelacji, zaś przy ocenie prawnej czynu

przypisanego

oskarżonemu

powinien

mieć

na

uwadze

przedstawione

zapatrywania prawne, a nadto uwzględnić złożoną sytuację procesową K. S.

w czasie składania zeznań w sprawie Ds. […] i dokonać dokładnej analizy

materiału dowodowego w celu sprawdzenia, czy to przesłuchanie zostało

rzeczywiście poprzedzone prawidłowym pouczeniem o treści obowiązujących

wówczas przepisów procesowych, a w tym o treści art. 166 § 1 d.kpk.

Swoje stanowisko Sąd ten winien oczywiście uzasadnić zgodnie z

wymogami art. 457 § 2 kpk.

Przewodniczący SSN: (Marek Sokołowski)

Sędziowie SN: (Józef Musioł)

aw

f/jw

(Feliks Tarnowski)