IV KKN 398/96 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 398/96

POSTANOWIENIE

Dnia 13 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Ewa Gaberle

po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2000 r.

sprawy 1) S. O.

2) B. P.

oskarżonych z art. 201 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Prokuratury Wojewódzkiej w

R. na niekorzyść oskarżonych

od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 8 sierpnia 1996 r. sygn. II AKz […]

utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Wojewódzkiego w T.

z dnia 29 maja 1996 r., sygn. II K […]

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami

sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Rozpoznając kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów

(art. 536 kpk) stwierdzić trzeba, iż postawiony w niej zarzut rażącego naruszenia

art. 299 § 1 pkt 1 w zw. z art. 11 pkt 1 kpk

z

1969

r.

jest

oczywiście

bezzasadny. Brzmienie tych przepisów jest bowiem kategoryczne i obliguje sąd

do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jednej z ujemnych

przesłanek procesowych. Zakwestionowanie takiego rozstrzygnięcia jest więc

możliwe poprzez podważenie oceny sadu, iż „czyn nie zawiera ustawowych

znamion czynu zabronionego”. Próbę taką podjęto w uzasadnieniu skargi

kasacyjnej, lecz w sposób, który nie mógł podważyć prawomocnego orzeczenia

sądu. Weryfikowanie ustaleń faktycznych jest bowiem w trybie kasacji

niedopuszczalne, a może nastąpić jedynie wyjątkowo i tylko pośrednio tj.

wtedy, gdy ustalenia te zostały dokonane z rażącym naruszeniem przepisów

postępowania (np. z naruszeniem reguł określonych w art. 4 § 1 czy w art. 85

kpk z 1969 r.). W kasacji należy przy tym wskazać, które przepisy zostały

naruszone i na czym konkretnie polegało uchybienie sadu (art. 526 § 1 kpk).

Podważenie orzeczenia sądu o umorzeniu postępowania byłoby zatem możliwe

poprzez wykazanie rażącej obrazy przepisów postępowania prowadzącej do

wadliwych ustaleń faktycznych i bezpodstawnej oceny, iż czyn nie zawiera

ustawowych znamion czynu zabronionego. Takich zarzutów kasacja prokuratora

nie zawiera, ograniczając się wyłącznie do postawienia zarzutu, który w świetle

powyższych uwag, musiał być uznany za oczywiście bezzasadny. Zwalnia to z

obowiązku ustosunkowania się do pozostałych wywodów przedstawionych w

uzasadnieniu kasacji (art. 535 § 2 zd. III kpk) poza podkreśleniem, iż powołane

w nim postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27.10.1994 r. sygn. III KRN

144/94 (OSNKW 1995 z. 1-2 poz. 3) nie podważa, lecz potwierdza zasadność

stanowiska o konieczności umorzenia postępowania w trybie art. 299 § 1 pkt 1

w zw. z art. 11 kpk z 1969 r. (jeżeli, rzecz jasna, decyzja o umorzeniu znajduje

oparcie w dowodach i nie jest dotknięta innymi błędami natury faktycznej lub

prawnej); w związku zaś że zmianą stanu prawnego niezbędne jest jeszcze

podkreślenie, iż w odróżnieniu od rewizji

nadzwyczajnej

(którą

rozpoznawał Sąd Najwyższy w powołanym wyżej orzeczeniu) zarzut błędu w

ustaleniach faktycznych nie może stanowić podstawy kasacji (art. 523 kpk).

Na oryginale właściwe podpisy

Za zgodność:

Kierownik Sekretariatu Wydziału

Izby Karnej S.N.

aw

f/ak