IV KKN 394/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 394/98

POSTANOWIENIE

Dnia 28 czerwca 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w trybie art.

535 § 2 kpk w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN

Mieczysław Młodzik

po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2001 r.

sprawy T. D.

co do którego umorzono postępowanie karne o czyn z art. 156 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 6 marca 1998 r., sygn. II Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 17 grudnia 1997 r., sygn. II K […]

1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciąża

oskarżyciela

posiłkowego

M.

F. kosztami

sądowymi

postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Jakkolwiek Sąd Najwyższy – z mocy prawa – nie jest obarczony

obowiązkiem sporządzenia uzasadnienia orzeczenia o uznaniu kasacji za

oczywiście bezzasadną, to – w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy – uznał za

konieczne odnieść się do zarzutu kasacyjnego obrazy prawa materialnego, a to

art. 26 § 1 kk z 1969 r., która w konsekwencji doprowadziła do umorzenia

postępowania karnego prowadzonego przeciwko T. D. o czyn z art. 156

§ 1 kk z 1969 r.

W rozumieniu autora kasacji wskazana obraza prawa miała nastąpić

poprzez nienależyte rozpoznanie „stopnia społecznego niebezpieczeństwa

czynu” przez Sąd Wojewódzki w K., który w postępowaniu odwoławczym

uchylił wyrok skazujący Sądu Rejonowego w K. z dnia 17 grudnia 1997 r.

i postępowanie karne, na podstawie art. 11 § 2 kpk z 1969 r. w związku z art.

26 § 1 kk z 1969 r., umorzył z uwagi na „znikomy stopień społecznego

niebezpieczeństwa czynu”.

Całe uzasadnienie kasacji - poza częścią odnoszącą się do zarzutu obrazy prawa

procesowego, a to art. 406 § 2 kpk z 1969 r. – poświęcone zostało rozważaniom

odnoszącym się do sfery faktów, a nie prawa.

Krytyka stanowiska sądu odwoławczego bowiem dokonana została poprzez

pryzmat własnego poglądu autora kasacji na aktywności oskarżonego i

oskarżyciela posiłkowego (pokrzywdzonego) w zajściu, które miało postać

„pojedynku”, a nie pobicia nie może ulegać wątpliwości, że kwestionowane są

ustalenia faktyczne sądu II instancji, które nie mogą być przedmiotem ocen sądu

kasacyjnego.

Kasacja nie wykazała, aby ustalenia te były wypadkową błędów natury

procesowej i z tego to powodu brak było podstaw do wzruszenia ocen sądu

odwoławczego odnoszących się do stopnia społecznego niebezpieczeństwa.

aw

f/ak