IV KKN 365/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 365/97

POSTANOWIENIE

Dnia 15 listopada 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie – Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN Lidia Misiurkiewicz

Sędziowie:

SN

Ewa Gaberle

SN

Antoni Kapłon (sprawozdawca)

Protokolant: Elżbieta Brejniak

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Parchimowicza

po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2001 r.

sprawy J. T.

skazanego z art. 200 § 1 d.kk, 265 § 1 d.kk w zw. z art. 10 § 2 d.kk i 58 d.kk,

18 § 1 d.kk w zw. z art. 265 § 1 d.kk i 58 d.kk

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę J. T.

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 11 kwietnia 1997 r., sygn. II Ka […]

zmieniającego częściowo wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 29 listopada 1996 r., sygn. II K […]

oddala kasację, a kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego obciąża skazanego J. T.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 listopada 1996 r.,

sygn. II K […], J. T. został uznany za winnego tego, że

„I. w okresie od dnia 21 listopada 1994 r. do końca stycznia 1995 r. w P.,

pełniąc funkcję kierownika Działu Eksploatacji, działając w warunkach

przestępstwa ciągłego zagarnął mienie społeczne w łącznej kwocie

nie mniejszej niż 1.134 złote na szkodę M., a mianowicie:

a) za kursy autobusów na trasie P.-M. odbyte w dniach 21 listopada,

26 listopada, 27 listopada, 1 grudnia i 2 grudnia 1994 r. kwotę

460 złotych,

b) z tytułu wynajmu B. Z. autobusu zakładowego w dniu 20 stycznia

1995 r. na trasie P.-L.-P. kwotę 450 złotych,

c) podrabiając delegację służbową z dnia 5 stycznia 1995 r., poprzez

wpisanie

fikcyjnych

rzeczywistością

kosztów

godzin

zakupu

dojazdów

z

biletów,

niezgodnych

przyjazdów,

a

z

następnie

przedkładając ją jako autentyczną w kasie zakładu – kwotę 104 złote,

d) podejmując

samodzielną

decyzję

o

wykorzystaniu

autobusu

zakładowego do przejazdu służbowego na Ukrainę w dniu 5 stycznia

1995 r., oraz przeznaczeniu uzyskanych z przejazdu pasażerów

pieniędzy na zakup prezentów – kwotę 120 złotych,

tj. popełnienia przestępstwa z art. 200 § 1 d.kk, 265 § 1 d.kk w zw. z art. 200

§ 1 d.kk i w zw. z art. 10 § 2 d.kk i 58 d.kk;

II. w okresie od miesiąca lutego 1994 r. do 12 maja 1995 r. w P. oraz B.

woj. […], działając w warunkach przestępstwa ciągłego nakłaniał inne

osoby do popełnienia przestępstwa, a mianowicie:

e) pełniąc funkcję kierownika Działu Eksploatacji M. polecił podległemu

mu służbowo kierowcy J. M. podrobienie karty drogowej nr […]3

poprzez zaniżenie ilości przejechanych kilometrów o 414 podczas

wycieczki do Z. odbytej w okresie od 7-10 lutego 1995 r. oraz wpisanie

dwóch fikcyjnych kursów do L. na kartach […]4 i […]5

f) zaniżenie liczby przejechanych kilometrów o 699 w kartach drogowych

z dnia 24 lipca i 25 lipca 1994 r. o numerach […]9 i […]0 podczas

wycieczki do Włoch,

g) podległemu mu kierowcy A. S. polecił podrobienie karty drogowej

nr […]6 z dnia 5 stycznia 1995 r. poprzez wpisanie nieprawdziwej treści,

iż autobus M[…] odbył kurs zastępczy za A. […],

h) chcąc aby kierowca H. G. złożył nieprawdziwe oświadczenie przedłożone

uprzednio w dniu 9 maja 1995 r., dotyczące kursu z dnia 17 stycznia

1995 r. na trasie P.-L.-P. w dniu 12 maja 1995 r. w B., wręczył mu

napisane własnoręcznie oświadczenie niezgodne z prawdą.

tj. popełnienia przestępstwa z art. 18 § 1 d.kk w zw. z art. 265 § 1 d.kk

i 58 kk

III. w dniu 9 listopada 1994 r. w P. w […] „L.”, polecając wystawienie faktur

na zakup mebli do M[…] o nr 1/[…] i 2/v, obciążających zapłatą o łącznej

kwocie 1.404 zł […] „T.” z siedzibą w M., wyłudził poświadczenie

nieprawdy,

tj. popełnienia przestępstw z art. 267 § 1 d.kk”

i za powyższe skazany na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat,

zobowiązany do naprawienia szkody, a nadto za czyn opisany w pkt. I skazany

na karę dodatkową zakazu zajmowania stanowisk związanych z materialną

odpowiedzialnością na okres 2 lat oraz na grzywnę w kwocie 1000 złotych.

Sąd Wojewódzki w P., po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji obrońcy

J. T., wyrokiem z dnia 11 kwietnia 1997 r., sygn. II Ka […], zmienił częściowo

zaskarżony wyrok w ten sposób, że co do czynu opisanego w pkt. I lit. a,b,c

przyjął, iż oskarżony zagarnął kwotę łączną 1.014 złotych i za ten czyn

wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności i 1000 zł grzywny

oraz zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody w kwocie 1.014 złotych,

a nadto uniewinnił J. T. od popełnienia przestępstwa z art. 267 § 1 kk,

opisanego w pkt. IV, zaś w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał

w mocy.

Ten z kolei wyrok zaskarżył kasacją obrońca J. T. zarzucając „rażące

naruszenie prawa procesowego, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:

- art. 155 § 1 i 3 d.kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego

(pismo procesowe zawierające wniosek – k. 2051 akt sprawy) o

przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka E. T.,

- art. 338 § 1 d.kpk przez odczytanie na rozprawie protokołów przesłuchania

świadków z postępowania przygotowawczego, pomimo, iż dotyczyły one

okoliczności o doniosłym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy,

- art. 406 § 2 d.kpk poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku motywacji,

dlaczego zarzuty zgłoszone w środku odwoławczym złożonym przez obrońcę

Sąd uznał za niezasadne.

W konkluzji skarżący wniósł „o uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.

z dnia 11 kwietnia 1997 r. i częściowo zmienionego nim wyroku

Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 listopada 1996 r. i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji”.

W odpowiedzi na kasację Prokurator Wojewódzki w P. wniósł o jej

oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Żaden z postawionych przez autora kasacji zarzutów nie jest zasadny i

jako taki nie może być uwzględniony.

Co do zarzutu rażącej obrazy art. 155 § 1 i 3 d.kpk, to zasadną zdaje się

konstatacja (vide protokół rozprawy głównej – k. 2087 akt – odwrót), iż

odczytano wniosek dowodowy J. T. złożony na piśmie (k. 2051 akt sprawy),

po czym tenże oskarżony podtrzymał swój wniosek, wszakże tylko w zakresie

dokumentów. Po wysłuchaniu stron, sąd pierwszej instancji tak zmodyfikowany

wniosek uwzględnił.

Pogląd autora kasacji, iż sąd dopuścił dowód z przesłuchania jako

świadka E. T., a następnie (nie wiadomo zresztą z jakiego powodu) dowodu

tego nie przeprowadził, tym samym dopuszczając się wskazanej wyżej obrazy

prawa procesowego jest nieporozumieniem.

Na marginesie jedynie zauważyć wypada, iż pisemny wniosek o

przesłuchanie wskazanego wyżej świadka i tak nie spełniał warunków

przewidzianych w art. 154 § 1 d.kpk, nie wskazując na jaką okoliczność

(okoliczności) świadek ten miałby zeznawać i jako taki i tak nie mógłby zostać

uwzględniony.

Następny postawiony w kasacji zarzut rażącego naruszenia art. 338 § 1

d.kpk także nie jest trafny. Nie ulega wątpliwości, iż zgoda stron w sytuacji

procesowej statuowanej tymże przepisem nie jest warunkiem wystarczającym

do jego zastosowania.

W szczególności odczytane zeznania nie mogą pozostawać w

sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego (oskarżonych), a treść tych zeznań

nie może dotyczyć okoliczności o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia

sprawcy.

In concreto wszakże rzecz tyczy się trzech świadków. I tak B. B. (k. 108110, 700-701 akt sprawy) jako tzw. rewident kontrolował głównie dokumenty,

przy czym brak w wywiedzionych przez niego wnioskach bezpośredniego

odniesienia do wyjaśnień oskarżonego.

W. B. (k. 695 akt sprawy) zeznał na temat przesmarowania napędu

licznika kilometrów w autobusie, natomiast świadek A. K. (k. 696 akt sprawy)

złożył zeznania, iż jako ksiądz organizował wycieczkę dla dzieci, także

z ubogich rodzin do K., W. i Z..

Oskarżony J. T. w swoich wyjaśnieniach do tych zeznań nie odnosił się,

bądź potwierdzał je w całości (jak w przypadku zeznań świadka K.).

Jak zatem z powyższego wynika i ten zarzut kasacji jawi się jako

bezzasadny.

Co się tyczy ostatniego postawionego w kasacji zarzutu, a to rażącej

obrazy art. 406 § 2 d.kpk, to i on nie zasługuje na akceptację.

Sąd odwoławczy bowiem odniósł się do zarzutów apelacji i swoje

stanowisko w sposób poprawny uzasadnił.

Można wprawdzie zauważyć, iż brak jest w motywach wyroku sądu

odwoławczego wyraźnego odniesienia do postawionego w apelacji zarzutu

obrazy art. 155 § 3 d.kpk, ale, po pierwsze autor kasacji w jej uzasadnieniu tej

akurat kwestii przy tym zarzucie kasacyjnym nie podnosi.

Po wtóre, zważywszy na wyżej przedstawione wywody tyczące się

pierwszego zarzutu sformułowanego w kasacji, konstatując przy tym ogólną

akceptację przez sąd odwoławczy sposobu procedowania Sądu pierwszej

instancji, nie sposób jest dostrzec rażącego naruszenia prawa procesowego, jak

chciałby to widzieć skarżący.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Przewodniczący: SSN (Lidia Misiurkiewicz)

Sędziowie: SSN (Ewa Gaberle)

SSN (Antoni Kapłon)

aw

f/ak