IV KKN 33/01 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedwykroczeń ... (Dz. U. Nr 113, poz. 117), wyrokiem z dnia 27 października 2000 podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych z
Legislator headnote
AI generatedIV KKN 33/01 · Sąd Najwyższy: wykroczeń ... (Dz. U. Nr 113, poz. 117), wyrokiem z dnia 27 października 2000 podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych z
Full text
Sygn. akt IV KKN 33/2001
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2001 r.
Sąd Najwyższy - Izba Karna na posiedzeniu w składzie następującym:
Przewodniczący: SSN – Jacek Sobczak
Sędziowie:
SSN – Lidia Misiurkiewicz (spr.)
SSN – Wiesław Maciak
po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2001 r.
sprawy M. J.
skazanego z art. 27 ust. 3 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych
z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz. U. Nr 6, poz. 43) i innych
z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego
na korzyść
od wyroku Sądu Rejonowego w W.
z dnia 27 października 2000 r., sygn. II K Kws (…)
uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia M. J. od popełnienia
zarzuconego mu czynu; kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb
Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W., po rozpoznaniu sprawy w trybie art. 508 § 1 kpk w
związku z art. 3 ustawy z dnia 28 sierpnia 1998 r. o zmianie ustawy Kodeks
wykroczeń ... (Dz. U. Nr 113, poz. 117), wyrokiem z dnia 27 października 2000
r. sygn. II Kws (…) uznał oskarżonego M. J. za winnego tego, że w dniu 7
marca 2000 r. w W., w swoim mieszkaniu, posiadał bez zezwolenia pojemnik z
gazem, koloru czarnego z napisem „Super Paraliżujący (…)” i za to na
podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych z
dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz. U. Nr 6, poz. 43) w związku z § 1 Rozporządzenia
Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990 r. w sprawie
rozciągnięcia niektórych przepisów ustawy o broni ... (Dz. U. Nr 76, poz. 451),
przy przyjęciu za podstawę wymiaru kary art. 27 ust. 1 i 2 cytowanej wyżej
ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. w zw. z art. 48 kw i art. 24 § 1 i 3 kw –
wymierzył oskarżonemu karę 350 zł grzywny, orzekając jednocześnie
przepadek pojemnika z gazem.
Powyższy wyrok uprawomocnił się w I-szej instancji.
Wyrok ten – w trybie kasacji na korzyść skazanego zaskarżył Prokurator
Generalny i zarzucając „rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie
przepisów prawa materialnego, polegające na zastosowaniu wobec oskarżonego
ustawy już nie obowiązującej i bezpodstawnym przyjęciu, że posiadanie
ręcznego pojemnika z gazem obezwładniającym wymaga stosownego
pozwolenia”, wniósł – „o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie
oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu”.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym – w rozumieniu art. 535 § 3
kpk (ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania
karnego ... Dz. U. Nr 62, poz. 717).
Przypisany oskarżonemu czyn miał miejsce w czasie obowiązywania już
ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. Nr 53, poz. 549) i
posiadanie przez M. J. pojemnika z gazem obezwładniającym należało ocenić
zgodnie z uregulowaniami zawartymi w tej ustawie, a nie w ustawie z dnia 31
stycznia 1961 r. (Dz. U. Nr 6, poz. 431), jak uczynił to Sąd Rejonowy w W.
Co prawda przepis art. 51 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 21 maja
1999 r. przewiduje karalność posiadania bez pozwolenia „miotacza gazu
obezwładniającego”, nie dotyczy to jednak „ręcznych miotaczy gazu
obezwładniającego”, jak jednoznacznie wynika to z treści art. 11 pkt 6 tej
ustawy. Przepis ten stanowi, że pozwolenie na broń nie jest wymagane w
przypadku posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego.
I chociaż z opisu czynu przypisanego oskarżonemu nie wynika, że
posiadał on bez pozwolenia ręczny pojemnik z gazem, to materiał dowodowy
sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje na to, że u M. J. znaleziono
ręczny pojemnik z gazem (k. (…) – notatka urzędowa z 07.03.2000 r., zeznania
śwd. D. P.), na posiadanie którego zezwolenie nie jest wymagane.
W tych warunkach M. J. nie dopuścił się zarzucanego mu czynu
zakwalifikowanego jako wykroczenie na podstawie wymienionych na wstępie
przepisów i dlatego Sąd Najwyższy uznając kasację za oczywiście zasadną (w
trybie art. 535 § 3 kpk), uchylił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i
uniewinnił wyżej wymienionego od popełnienia zarzucanego mu czynu, a
kosztami procesu w sprawie obciążył Skarb Państwa.