IV KKN 321/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 321/97

Postanowienie

Dnia 28 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia SN Przemysław Kalinowski

po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2001 r.

sprawy D. G.

oskarżonego z art. 181 § 1 i 182 § 1 kk z 1969 r.

Z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w C.

z dnia 25 lutego 1997 r. r. sygn. akt II Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w M.

z dnia 10 grudnia 1996 r. II K […]

postanowił

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

2. obciążyć oskarżycielkę prywatną E. W. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

W ocenie Sądu Najwyższego zarzut kasacji wniesionej przez pełnomocnika

oskarżycielki prywatnej okazał się całkowicie chybiony. Nie sposób bowiem

zaakceptować poglądu wyrażonego przez skarżącego o rażącym naruszeniu art.

26 § 1 kk z 1969 r., która miałaby polegać na „błędnej wykładni znamion

podmiotowych i przedmiotowych czynów opisanych w pkt I i II aktu

oskarżenia”. Tak postawiony zarzut jest wewnętrznie sprzeczny. Z jednej strony

podważając trafność „wykładni znamion” czynów oskarżonego, jest on

wyrazem zakwestionowania prawidłowości stanowiska sądów obu instancji,

które zakwalifikowały zachowanie D. G., jako odpowiadające dyspozycjom

art. 181 § 1 i 182 § 1 kk z 1969 r. Z drugiej strony, skarżący odwołuje się

do art. 26 § 1 kk z 1969 r., który ze swej istoty przesuwa ciężar zagadnienia

ze sfery

subsumpcji

normy

prawnej,

do

kategorii

oceny

elementów

przedmiotowych i podmiotowych zachowania sprawcy czynu zabronionego,

z punktu widzenia rozmiarów zagrożenia dla porządku prawnego i interesu

społecznego. Z tego punktu widzenia wywody kasacji nie zawierają

przekonywających argumentów i ograniczają się do przedstawiania fragmentów

stanu faktycznego sprawy, które były przedmiotem analizy sądów obu instancji.

Sama

natomiast

próba

zakwestionowania

oceny

stopnia

społecznego

niebezpieczeństwa zarzuconego czynu, nie może stanowić oparcia dla zarzutu

rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 523 kpk.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.

aw