IV KKN 313/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 313/97

Postanowienie

Dnia 28 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Przemysław Kalinowski

po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2001 r.

sprawy H. R.

oskarżonej z art. 258 kk z 1969 r.

Z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w T.

z dnia 16 grudnia 1996 r. sygn. akt II K […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.

z dnia 28 sierpnia 1996 r. sygn. akt II K […]

postanowił

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

2. zwolnić skazaną H. R. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Na wstępie przypomnieć trzeba, że stosownie do dyspozycji art. 536 kpk

kasację rozpoznaje się w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów,

a w zakresie szerszym – tylko w wypadkach określonych w art. 435,439 i 455

kpk. Ta ostatnia sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, a zatem

przedmiotem kontroli kasacyjnej mogą być wyłącznie kwestie wyraźnie

zwerbalizowane przez skarżącego.

W ocenie Sądu Najwyższego zarzuty kasacji wniesionej przez obrońcę

skazanej okazały całkowicie chybione. Powołując się na naruszenie przepisu art.

406 § 2 d.kpk, które miałoby polegać na braku ustosunkowania się do zarzutów

i wniosków zawartych w apelacji oskarżonej, autor kasacji nie wskazał jednak

żadnej konkretnej okoliczności, którą miałaby być przedmiotem zwykłego

środka odwoławczego i została pominięta przy jego rozpoznawaniu. Tym

samym należało uznać, że podniesienie tego zarzutu w kasacji nie zostało

poparte żadnymi argumentami pozwalającymi wykazać, że zarzucone

uchybienie rzeczywiście miało miejsce.

Podobnie, bezzasadne okazało się twierdzenie autora kasacji dotyczące

rzekomego pominięcia części materiału dowodowego w postaci zeznań

świadków A. R. i A. N.. Miały one dotyczyć złej sytuacji materialnej

oskarżonej, co stało bezpośrednią przyczyną sprzedaży urządzenia będącego

przedmiotem czynu przypisanego H. R.. Dowód z zeznań w/w świadków został

przeprowadzony i okoliczności przedstawione przez nich nie są kwestionowane.

Rzecz jednak w tym, że uwzględniając relacje tych świadków, podobnie

jak i wyjaśnienia oskarżonej dotyczące tej kwestii, sądy obu instancji nie uznały,

aby

trudna

sytuacja

majątkowa

znosiła

bezprawność

zachowania

wyczerpującego znamiona opisane w art. 258 kk z 1969 r.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.

aw