IV KKN 292/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 292/97

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk

w sprawie A. K.

skazanego z art. 184 § 1 i 156 § 2 kk z 1969 r.

po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 20 lutego 1997 r., sygn. akt IX Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 13 maja 1996 r., sygn. akt II K […]

p o s t a n o w i ł:

oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć skazanego

A. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji wysunięto zarzut obrazy art. 3 § 1 i 3 d.kpk przez

nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie dwóch świadków

i przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do przypisania

oskarżonemu zarzuconego mu czynu. Analizując ten zarzut Sąd Najwyższy

zważył co następuje:

Przedmiotowy wniosek dowodowy zgłoszono w apelacji (k. 93),

przy czym, odnośnie jednego ze świadków dotyczył on osoby, co do której

obrona zrzekła się tegoż dowodu w I instancji (k. 82), a teza dowodowa

obu wniosków, od strony podmiotów przesłuchiwanych, sprowadzała się

do twierdzenia, że świadkowie ci „zorientowani są w sytuacji rodzinnej

oskarżonego” i mogą mieć „znaczenie dla ustalenia rzeczywistych przyczyn

i przebiegu

konfliktów

między

oskarżonym

a

jego

żoną”

(k.

93).

Sąd odwoławczy oddalając ten wniosek wskazał, że oba te dowody są

nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy (k. 106v), co podniósł też

w uzasadnieniu

swego

wyroku

(k.

111).

Przedmiotem

procesu

była

odpowiedzialność oskarżonego za czyny z art. 184 § 1 i 156 § 2 d.kk

a nie podłoże konfliktów rodzinnych. Sam oskarżony nie negował, że

związał się z inną kobietą co było powodem owego konfliktu, a jedynie

nie przyznawał by to on inicjował awantury. Żaden z wnioskowanych świadków

nie mieszkał tam gdzie oskarżony, zatem dla przebiegu poszczególnych zdarzeń

był nieprzydatny. Podstawą kasacji może zaś być tylko takie naruszenie prawa,

które ma charakter rażący i może wpłynąć na treść orzeczenia (art. 463a d.kpk,

art. 523 § 1 kpk). Za tego typu naruszenie nie może być in concreto uznane

oddalenie i to zasadne, wniosku dowodowego strony zgłoszonego w

postępowaniu odwoławczym. Kasacja w istocie swej chce doprowadzić do

ponownej oceny dowodów i podważyć ustalenia faktyczne sądów, a tym samym

musi być uznana za oczywiście bezzasadną. Dlatego orzeczono jak na wstępie.

aw

f/es