IV KKN 259/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 259/97

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący - Sędzia SN: Tomasz Grzegorczyk

w sprawie Z. K.

uniewinnionego z zarzutu popełnienia przestępstw z art. 181 § 1 i 182 § 1 kk z

1969 r.

po rozpoznaniu kasacji oskarżycielki prywatnej L. P.

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 12 listopada 1996 r. sygn. akt IV Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 21 czerwca 1996 r., sygn. akt II K […]

p o s t a n o w i ł:

oddalić

kasację

jako

oczywiście

bezzasadną

i

obciążyć

oskarżycielkę prywatną L. P. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut obrazy przepisów postępowania, a to art.

357 i 372 kpk oraz art. 3 § 1 i art. 31 d.kpk. Od razu należy podnieść, że autor

kasacji dość ogólnikowo uzasadnia te zarzuty, gdyż stwierdza, że sąd

odwoławczy dokonując zmiany wyroku z warunkowo umarzającego na

uniewinniający nie uwzględnił całokształtu dowodów, zapomniał o zasadzie

obiektywizmu a nie można, jak podnosi skarżący, „wyjaśnieniom oskarżonego

nie przyznającego się do winy (...) przypisywać nadmiernego waloru mocy

dowodowej”. Autor kasacji nie dostrzega, że sąd odwoławczy szczegółowo

omówił każdy z dowodów osobowych i z dokumentów, wskazał jakie aspekty

powziął Sąd Rejonowy w swej ocenie oraz dlaczego dowodom wskazanym

przez oskarżycielkę nie można dać wiary (k. 326-327). W istocie w ocenie

skarżącego sąd byłby obiektywny, gdyby uznał, za wiarygodne dowody

oskarżenia, ale przecież nie do tego sprowadza się zasada obiektywizmu.

Skarżący podnosi też zarzut obrazy art. 31 d.kpk w sądzie odwoławczym

podając, że jeden z sędziów orzekał ongiś w I instancji w sprawie syna

oskarżycielki prywatnej; drugi zaś w sądzie odwoławczym w sprawie tegoż

syna, a zatem nie powinni oni orzekać w obecnym postępowaniu. Zauważyć

należy, że syn oskarżycielki w przedmiotowej sprawie nie występował w żadnej

roli procesowej, a trudno przyjąć, że sędzia, który ongiś orzekał w sprawie

członka rodziny obecnej strony, gdy osoba ta w obecnym postępowaniu w ogóle

nie występuje, winien być zawsze wyłączony od orzekania, a nie wyłączenie się

sędziego jest rażącą obrazą prawa, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia

w rozumieniu przepisów o kasacji. Ówczesny art. 31 d.kpk wymagał przy tym

dla wyłączenia wykazania osobistego stosunku między sędzią a stroną, a

skarżący nie potrafił wskazać, jaki to niby stosunek miał powstać między sędzią

a oskarżycielką prywatną, z racji tego, że miał on w przeszłości orzekać w

sprawie karnej jej syna i to w sposób rzutujący na prawidłowość orzekania w

niniejszym, obecnym procesie, gdzie syn ów nie był nawet świadkiem.

W świetle powyższego trzeba stwierdzić, że żaden z zarzutów

wskazanych w kasacji nie został przez skarżącego wykazany a skarga okazuje

się przez to oczywiście bezzasadną. Mając to na uwadze orzeczono jak na

wstępie.

aw

f/ak