IV KKN 256/97 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 256/97

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk

w sprawie L. W.

wobec której warunkowo umorzono postępowanie karne o czyny z art. 181 § 1

i 182 § 1 kk z 1969 r.

po rozpoznaniu kasacji obrońcy oskarżonej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 12 lutego 1997 r., sygn. akt IX Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 24 czerwca 1996 r., sygn. akt II K […]

p o s t a n o w i ł:

oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną obciążając oskarżoną

kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna także po rządem d.kpk mogła być wnoszona jedynie w

razie

wykazania

naruszeń

w

postaci

tzw.

bezwzględnych

powodów

odwoławczych albo innego rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć

wpływ na treść orzeczenia. Skarga ta nie mogła odnosić się do ustaleń

faktycznych. Tymczasem niniejsza kasacja formalnie stawiając zarzut obrazy

prawa materialnego – powielając tu zresztą zarzut apelacyjny – faktycznie chce

podważyć ustalenia faktyczne i ocenę dowodów. Sąd odwoławczy analizował

już tę kwestię i przedstawił dlaczego uznaje za trafne oceny i ustalenia sądu I

instancji (k. 122 – 123). Próba nadania takim zarzutom charakteru obrazy prawa

nie może być akceptowana. Skargę tę uznać zatem trzeba za bezzasadną w

sposób oczywisty, „przemyca” bowiem pod postacią zarzutu tyczącego prawa

materialnego chęć kwestionowania ustaleń, i to nie wskazując na zarzuty

proceduralne, które mogłyby ewentualnie doprowadzić do rozważań w aspekcie

dowolności ocen sądu. Kasację rozpoznaje się jednak tylko w granicach

zarzutów (art. 473a d.kpk, art. 536 kpk). Mając powyższe na uwadze orzeczono

jak na wstępie.

aw

f/es