IV KKN 241/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 241/98

POSTANOWIENIE

Dnia 26 lutego 2002 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Paprzycki (spr.) (przewodniczący)

SSN Dorota Rysińska

SSN Józef Skwierawski

Protokolant: Ewa Sokołowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Piechoty

w sprawie S. P.

oskarżonego z art. 145 § 1 i 4 dkk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 26 lutego 2002 r.

kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 11 grudnia 1997 r., sygn. akt IX Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w J.

z dnia 17 kwietnia 1997 r., sygn. akt III K […]

oddala kasację a kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego obciąża skazanego S. P.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie

IX Ka […], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia 17 kwietnia 1997 r.,

wydany w sprawie II K […], którym S. P. skazany został za przestępstwo

zakwalifikowane z art. 145 § 1 i 4 kk z 1969 r.

Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego kasację wniósł obrońca

oskarżonego S. P. i zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa procesowego

mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: - art. 3, 306 i 314 kpk przez

zaniechanie przesłuchania na rozprawie wszystkich dowodów uprzednio

dopuszczonych w tej sprawie, a zwłaszcza odstąpienie od przesłuchania świadka

S. D., - art. 4 § 1, 357 i 372 § 1 pkt 1 kpk poprzez naruszenie zasady swobodnej

oceny dowodów, poprzez pominięcie przy ustalaniu podstawy faktycznej wyroku

wszystkich dowodów a także poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia

wyroku w zakresie okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia

co do winy, - art. 406 § 2 kpk poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu

wyroku sądu odwoławczego do zarzutów zawartych w skardze apelacyjnej

obrońcy oskarżonego wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w J..

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy oskarżonego jest niezasadna i jako taka została

oddalona,

a

oskarżony

obciążony

kosztami

sądowymi

postępowania

kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk.

Co prawda, ma rację obrońca oskarżonego, że postępowanie Sądu

Rejonowego, który najpierw dopuścił dowód z zeznań S. D., a następnie

zrezygnował z przeprowadzenia tego dowodu, ograniczając się do stwierdzenia,

że dowodu tego nie przeprowadzi, gdyż S. D. jest chory a ponadto sprawa

dojrzała do rozstrzygnięcia, jest niekonsekwentne. Jednakże uwagę należało

zwrócić przede wszystkim na to, że dowód ten miał dotyczyć okoliczności

nieistotnej w sprawie. Z wyjaśnień oskarżonego na rozprawie wynika, że

po wypadku rozmawiał on ze S. D. w pobliżu budynku Komisariatu Policji w S.,

pytając tę osobę, czy któryś z policjantów jest w Komisariacie. Przedmiotem tej

rozmowy, zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego, nie były żadne inne

okoliczności, w tym fakt uczestniczenia oskarżonego w wypadku drogowym.

Ustalenie takiej treści rozmowy między oskarżonym i S. D. nie jest tą

okolicznością, która mogłaby mieć znaczenie dla ustalenia, czy oskarżony

zbiegł czy też nie zbiegł z miejsca zdarzenia - wypadku drogowego.

Wobec tego, zrezygnowanie przez Sąd Rejonowy z przeprowadzania dowodu

z zeznań S. D. albo oddalenie wniosku dowodowego w tym zakresie, gdyby

został w tej sprawie złożony, znajdowało podstawę prawną w treści art. 155 § 1

pkt 2 kpk z 1969 r.

Jednocześnie w sprawie tej niewątpliwe, a także w zasadzie bezsporne,

jest, że oskarżony oddalił się z miejsca wypadku, po czym udał się do miejsca

swego zamieszkania, gdzie, jak twierdził, spożywał alkohol. Nie uczynił więc

nic z tego, do czego zobowiązany był, jako uczestnik wypadku drogowego

kierujący pojazdem, na podstawie art. 44 ustawy z 1997 r. prawa o ruchu

drogowym.

Takie

zachowanie

jakie

było

udziałem

oskarżonego

po

spowodowaniu wypadku, nawet jeżeli był on w pobliżu budynku Komisariatu

Policji w S., ustalił, iż nie ma tam policjantów i rozmawiał ze S. D., trafnie

zostało uznane przez Sądy obu instancji jako zbiegnięcie z miejsca zdarzenia

w rozumieniu art. 145 § 4 kk z 1969 r. Uniemożliwiło ono bowiem ustalenie,

z udziałem oskarżonego, okoliczności wypadku, niezwłocznie po jego

zaistnieniu, a także uniemożliwiło ustalenie innych istotnych okoliczności,

w tym tego, czy oskarżony znajdował się pod wpływem alkoholu.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy

oskarżonego S. P..

Przewodniczący: SSN (Lech Paprzycki)

Sędziowie: SSN (Dorota Rysińska)

SSN (Józef Skwierawski)

aw

f/ak