IV KKN 136/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 136/98

POSTANOWIENIE

Dnia 24 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN - Tomasz Grzegorczyk

w sprawie A. K.

skazanego z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 1994 r. o ochronie obrotu gospodarczego

oraz z art. 201, 200 § 1 i 266 § 4 kk z 1969 r.

po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 30 października 1997 r., sygn. akt II AKa […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 10 marca 1997 r., sygn. akt V K […]

p o s t a n o w i ł:

oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną obciążając skazanego

A. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji podniesiono zarzut obrazy prawa materialnego a to art. 2 § 1 kk

z 1969 r. i art. 2 § 1 ustawy o ochronie obrotu gospodarczego z 1994 r. oraz

prawa procesowego w postaci uchybienia przepisom art. 2 § 1, art. 3 § 1 i 3, art.

4 § 1 oraz art. 387 i 572 kpk. Rozpoznając te zarzuty Sąd Najwyższy zważył, co

następuje.

Zarzuty związane z obrazą prawa procesowego w istocie swej oznaczają

faktycznie polemikę z ustaleniami dokonanymi przez sądy. Autor kasacji

dokonuje wyrywkowych ocen poszczególnych dowodów próbując podważyć

ustalenia faktyczne pod pozorem obrazy prawa procesowego. Zarzuty te

uprzednio w apelacji wskazywano wręcz jako błąd w ustaleniach faktycznych

(vide k. 12633-12634), i co więcej sąd odwoławczy obszernie je przeanalizował

(zob. k. 12653v-12656). Jeżeli chodzi zaś o zarzut obrazy prawa materialnego,

to i on był przedmiotem apelacji i rozważań sądu odwoławczego (k. 1265212653). Rozważań podzielanych, gdy chodzi o interpretację zaprezentowaną

przez Sąd apelacyjny, tak przez doktrynę jak i orzecznictwo. Twierdzenie

jakoby sąd II instancji oparł się jedynie na poglądach prezentowanych w

opracowaniach O. G. jest o tyle chybione że jak trafnie zauważono

w odpowiedzi na kasację, także i nimi autorzy podzielają owe interpretacje (vide

k. 3v. odpowiedzi na kasację). Sam autor skargi zastrzega zresztą, że to

„zdaniem obrony” różnice w brzmieniu art. 217 d.kk i przepisów ustawy

o ochronie

obrotu

gospodarczego

nie

pozwalały

skazać

oskarżonego.

Także więc i tu chodzi w istocie o wyrażenie innego niż sądy i doktryna poglądu

skarżącego, do czego ma on prawo, ale nie może traktować tegoż jako rażące

naruszenie przez sąd prawa materialnego. W tym stanie sprawy oba zarzuty

poczynione w kasacji nie mają w ogóle oparcia w rzeczywistości procesowej tej

sprawy i przez to skargę tę uznać trzeba za oczywiście bezzasadną. Dlatego też

orzeczono jak na wstępie.

aw

jw