IV KKN 113/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KKN 113/98

POSTANOWIENIE

Dnia 24 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na rozprawie w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk

w sprawie A. M.

uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 156 § 2 i 181 § 1 kk

z 1969 r.

po rozpoznaniu kasacji oskarżyciela prywatnego na niekorzyść oskarżonego,

wniesionej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w R.

z dnia 17 października 1997 r. sygn. akt II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.

z dnia 9 lipca 1997 r. sygn. akt II K […]

p o s t a n o w i ł:

oddalić

kasację

oskarżyciela

jako

prywatnego

postępowania kasacyjnego

oczywiście

B.

K. bezzasadną

zwalniając

od

sądowych

kosztów

UZASADNIENIE

W kasacji podnoszono zarzut obrazy prawa procesowego, a to art. 372 §

1 pkt 1 i art. 357 d.kpk oraz art. 2 § 1 pkt 1 i 2, art. 3 § 1 i art. 4 kpk. Analizując

te zarzuty Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Przede wszystkim skarżący czyni faktyczne powyższe zarzuty sądowi I, a

nie jak wymaga skarga kasacyjna – II instancji. Powołano jako naruszone

jakoby art. 357 i 372 odnoszą się bowiem do wyroku sądu I instancji, a nie sądu

odwoławczego. Naruszono je rzekomo przez brak oceny dowodów odnośnie

zaświadczenia lekarskiego w związku z opinią biegłego, a także co do wywiadu

o oskarżonym i jego karty karnej oraz zeznań świadków Z. M. i J. R..

Rzecz wszak w tym, że ocena twierdzeń biegłego, który wydał powyższe

zaświadczenie pokrzywdzonemu jest w uzasadnieniu sądu (k. 81), to samo

odnosi się do oceny zeznań świadków. Sąd rzeczywiście nie analizował bliżej

karty karnej i opinii środowiskowej oskarżonego, ale z dokumentów tych

nie można wyciągać wniosku o sprawstwie oskarżonego. Sąd opierał się

nie tylko na zeznaniach pokrzywdzonego i wyjaśnieniach oskarżonego ale

i na innych dowodach i w tym całokształcie oceniał je wszystkie i łącznie.

Nie można zapominać, że podstawą kasacji jest nie każde uchybienie prawu ale

tylko rażące i to takie, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia.

Brak szczegółowej analizy co do karty karnej i opinii, tyczących oskarżonego

w sytuacji, gdy z dowodów osobowych nie dało się wysnuć przekonania

o sprawstwie oskarżonego trudno uznać za rażące naruszenie prawa. To samo

odnieść trzeba do rzekomych naruszeń przepisów o podstawowych zasadach

procesowych, zwłaszcza że skarżący upatruje w nich możliwość podważenia

oceny dowodów, a więc chce podważyć ustalenia faktyczne. Sąd nie dał wiary

pokrzywdzonemu ale szczegółowo to uzasadnił w kontekście innych dowodów,

dając przy tym wiarę opinii biegłego odnośnie obrażeń, jakie lekarz ten

dostrzegł u pokrzywdzonego, wskazując też na fakty, o jakich pokrzywdzony

zeznał, a które i w tej opinii nie znalazły potwierdzenia. Zarzuty powyższe były

zresztą analizowane i przez sąd odwoławczy (k. 107-109). W istocie więc rażąca

obraza prawa, o jakiej mówi skarga kasacyjna w ogóle nie miała miejsca w

postępowaniu, a kasacja okazuje się tym samym oczywiście niezasadna. Dlatego

orzeczono jak na wstępie.

aw

f/ak