IV KK 99/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 99/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jacek Błaszczyk‎SSN Małgorzata GierszonProtokolant Justyna Kryńska - Szufnara w sprawie B. S. skazanego za przestępstwo z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2020 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji Prokuratora Generalnego wniesionej na niekorzyść skazanego od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w R. z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II K (…), uchyla wyrok w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIEB. S. oskarżony został o to, że w dniu 16 marca 2019 roku w R. przy ulicy H. stosował przemoc fizyczną w postaci kopania w tarczę, wyrywanie tarczy i napieranie ciałem na funkcjonariusza Policji - st. post. S. Ś., w celu zaniechania przez niego prawnej czynności służbowej tworzenia tyraliery funkcjonariuszy Oddziału Prewencji Policji w R. i przedarcia się przez tę tyralierę utworzoną w związku z zabezpieczeniem imprezy masowej - meczu piłki nożnej, odbywającego się na stadionie miejskim w R. przy ulicy H. pomiędzy klubami piłkarskimi R. i W., czym naruszył nietykalność cielesną ww. funkcjonariusza Policji podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych, przy czym czynu tego dopuścił się publicznie i bez powodu, okazując przy tym rażące lekceważenie porządku prawnego, to jest o czyn z art. 222 § 1 k.k. i z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57 a § 1 k.k.Wyrokiem nakazowym z dnia 10 października 2019 roku, sygnatura akt:

II K (…) Sąd Rejonowy w R. uznał B. S. winnym zarzucanego mu czynu i za to, na podstawie art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k., przy zastosowaniu art. 37 a k.k. skazał go na karę roku i 6 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując w tym czasie do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym; na podstawie art. 57 a § 1 k.k. orzekł od wymienionego na rzecz pokrzywdzonego S. Ś. nawiązkę w kwocie 500 zł; na podstawie art.63 § 1 k.k. zaliczył na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności rzeczywisty okres pozbawienia wolności w sprawie oraz na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 370 zł.

Wyrok ten jest prawomocny.Kasacją na niekorzyść skazanego -wniesioną na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. -wyrok Sądu Rejonowego, w części dotyczącej braku orzeczenia obligatoryjnego środka karnego, zaskarżył Prokurator Generalny.Skarżący zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, a to art. 41 b § 1 k.k. w zw. z art. 66 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych ( tj.Dz. U. z 2015 r. poz. 2139), polegające na tym, że Sąd Rejonowy w R. skazując B.

S. za przestępstwo z art. 222 § 1 k.k. i z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57 a § 1 k.k., popełnione w związku z masową imprezą sportową, w postaci meczu piłki nożnej, bezpodstawnie zaniechał orzeczenia wobec niego obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu wstępu na imprezę masowąWskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym, co umożliwiało jej uwzględnienie w całości na posiedzeniu bez udziału stron, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Przepis art. 41b § 1 in fine k.k. stanowi, że Sąd orzeka zakaz wstępu na imprezę masową w wypadkach wskazanych w ustawie.

Z kolei przepis art. 66 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych ( t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2139) nakazuje Sądowi orzeczenie tego środka między innymi wobec sprawców przestępstw, o których mowa w art. 222-224 k.k., popełnionych w związku z masową imprezą sportową, w tym meczem piłki nożnej. Ustawodawca założył, że sprawcy przestępstw, o których mowa w art. 66 cyt. ustawy powinni zostać na pewien czas wyeliminowani z uczestnictwa w imprezach masowych dla zapewnienia bezpieczeństwa innych uczestników takich imprez oraz dla ochrony mienia ich i organizatorów.

Ewidentny cel zapobiegawczy tej regulacji wnika z przekonania ustawodawcy, że popełnienie tego rodzaju przestępstwa świadczy o tym, iż udział sprawcy w kolejnych imprezach masowych zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Takie rozwiązanie legislacyjne służy także realizacji celów wychowawczych wobec sprawcy umyślnego przestępstwa przeciwko działalności funkcjonariusza Policji, podczas i w związku z zabezpieczeniem przez niego imprezy masowej w postaci meczu piłki nożnej. Uniemożliwia bowiem sprawcy popełnienie kolejnego przestępstwa w warunkach imprezy masowej oraz wdraża go do przestrzegania norm prawnych.Z tego powodu orzeczenie zakazu wstępu na imprezę masową – uwzględniając rodzaj i warunki prawomocnie przypisanego skazanemu przestępstwa - było obligatoryjne, bez potrzeby dodatkowego warunkowania go negatywną prognozą kryminologiczną sprawcy.Zaniechanie przez Sąd orzekający tego rozstrzygnięcia potwierdza zasadność zarzutu rażącego naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia.

Z tych powodów zaskarżony prawomocny wyrok nakazowy należało uchylić w części obejmującej wyżej opisany brak i w tym zakresie przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Ponownie rozpoznając sprawę Sąd obowiązany będzie respektować wyżej opisane regulacje prawa materialnego. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.