IV KK 79/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 79/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.) po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. sprawy W. G. skazanego z art. 200 § 1 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 23 października 2015 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 19 lutego 2015 r. p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEW. G. wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 19 lutego 2015 r., został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. i za ten czyn wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności. Rozstrzygnięto w przedmiocie kosztów sądowych.Na skutek apelacji wniesionej od tego orzeczenia, wyrokiem Sądu Okręgowego w C. z dnia 23 października 2015 r., utrzymano zaskarżony wyrok Sądu I instancji w mocy, zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.Kasację od tego wyroku wywiódł obrońca skazanego zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: art. 433 § 2 k.p.k. zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez nierzetelne rozpoznanie przez sąd odwoławczy zarzutów apelacji, niedostrzeżeniauchybień dokonanych przez sąd I instancji, a przez co wydania orzeczenia obarczonego tymi uchybieniami, które przeniknęły do postępowania odwoławczego (pkt a); także art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób niewszechstronny i sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co skutkowało przejęciem przez Sąd odwoławczy, że Sąd I instancji zgromadził pełny materiał dowodowy i przeprowadził wszystkie niezbędne dowody, podczas gdy, pomimo diametralnej zmiany zeznań przez kluczowego świadka A.

G., która wskazała, że ukierunkowywała małoletnią K. K. na składanie fałszywych zeznań nie przeprowadzono dowodu z ponownego przesłuchania małoletniej pokrzywdzonej, a ponadto odmawiając wiarygodności zeznaniom świadka w tym zakresie, co w sposób nie budzący wątpliwości rzutowało na prawidłową ocenę materiału dowodowego i wydanie prawidłowego orzeczenia; przyjęciem przez Sąd odwoławczy, że nie zaistniały tego typu wątpliwości, które należałoby rozstrzygać w myśl art. 5 § 2 k.p.k., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że skazany popełnił zarzucany mu czyn; brakiem pochylenia się przez Sąd odwoławczy nad naruszeniem przez Sąd Okręgowy w C., który wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r. uchylającym wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 13 listopada 2012 r. uniewinniający skazanego od zarzucanego mu czynu - art. 424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 442 § 1 k.p.k. poprzez zlecenie Sądowi I instancji „powtórnej, rzetelnej analizy materiału dowodowego”, pomimo iż sąd odwoławczy może zobowiązać sąd I instancji jedynie do wyjaśnienia określonych kwestii i stosowanej interpretacji prawa, ale nie jest władny zlecić mu dokonania konkretnych ustaleń faktycznych, bowiem w świetle przepisów ten zachowuje całkowitą autonomię w zakresie oceny dowodów, przez co wyrok sądu I instancji obarczony był ww. naruszeniem (pkt b); oraz art. 167 k.p.k., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z ponownego przesłuchania małoletniej K.

K. pomimo wyjścia na jaw istotnych okoliczności, których ujawnienie wymagało ponownego przesłuchania pokrzywdzonej, a mianowicie diametralnej zmiany zeznań świadka A. G., która podczas powtórnego przesłuchania w dniu 10 kwietnia 2014 roku przyznała, że w dotychczasowych zeznaniach odnośnie molestowania K.K. przez skazanego kłamała i przyznała, że przygotowała córkę do złożenia zeznań obciążających oskarżonego; a tym samy dopuszczenie się przez Sąd zaniechania podjęcia inicjatywy w kierunku wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w C. oraz wyroku Sądu Rejonowego w Z. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, względnie przy uznaniu oczywistej niesłuszności skazania o uniewinnienie oskarżonego.Prokurator w sporządzonej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlegała oddaleniu w oparciu o przepis z art. 535 § 3 k.p.k..W pkt I a kasacji zarzucono, że Sąd odwoławczy nierzetelnie rozpoznał zarzuty apelacyjne, wbrew wymogom art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., nie dostrzegając tym samym uchybień popełnionych w toku procedowania przez Sąd I instancji.

Przyznać należy, że zarzut ten, w przeciwieństwie do pozostałych, nosi walor zarzutu kasacyjnego i jako taki mógłby doprowadzić do poważenia orzeczenia Sądu Okręgowego gdyby tylko opierał się na rzetelnych ustaleniach demaskujących uchybienia tego Sądu. Rzecz jednak w tym, że skarżący poza przywołaniem tej treści zarzutu, w żaden sposób nie dowiódł, aby orzeczenie Sądu II instancji dotknięte zostało jakimkolwiek uchybieniem czy błędem. Wręcz przeciwnie, analiza uzasadnienia Sądu odwoławczego ponad jakąkolwiek wątpliwość uświadamia rzetelność i skrupulatność dokonanej kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Rejonowego.

Wbrew twierdzeniom obrońcy, wszystkie zgłoszone w apelacji zarzuty zostały przez ten Sąd skrupulatnie rozpoznane i omówione, co znalazło wyraz na kratach pisemnych motywów wyroku. Podano przy tym wystarczające argumenty, dla których odmówiono im słuszności. Wskazać jedynie wypada, że Sąd Okręgowy w toku przeprowadzonej kontroli dowiódł, iż orzeczenie Sądu I instancji jest wolne od wad faktycznych i prawnych. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, w jego toku rozważono wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy, poczyniono właściwe ustalenia faktyczne, z których wyciągnięto słuszne wnioski, w sposób logiczny i rzeczowy uargumentowane.

Z uzasadnienia Sądu odwoławczego bezspornie wynika, że przedmiotem kontroli objęto także płaszczyznę ustaleń faktycznych, przez co w konsekwencji i właściwość przeprowadzonej oceny poszczególnych dowodów, w tym zeznań małoletniej K. K., jej matki A. G.. Nie pominięto przy tym ani tego, że A. G. w toku procesu diametralnie zmieniła zeznania starając się uwolnić swojego obecnego męża od odpowiedzialności karnej (str. 9 uzasadnienia). Zapomnieć przy tych rozważaniach nie można, że w postępowaniu przeprowadzono dowód z opinii biegłego na okoliczność stanu zdrowia psychicznego A.

G. Analizując treść złożonych przez nią zeznań w powiązaniu z wnioskami tejże opinii wykluczono, jako główną przyczynę zmiany przez nią zeznań chęć zemsty na oskarżonym. Ustalono, że przyczyny zmiany zeznań przez A. G. należy upatrywać w zamianie jej sytuacji osobistej, w tym powrocie do oskarżonego i zawarcia z nim związku małżeńskiego (str. 7 i n. uzasadnienia SR).Nadto, poddano wnikliwej kontroli zeznania małoletniej pokrzywdzonej zarówno te złożone w postępowaniu przygotowawczym i sądowym. Przydatne okazały się w tym zakresie wnioski opinii biegłych, w obecności, których K.

K. była przesłuchiwana. W toku czynności kontrolnych nie dopatrzono się nieprawidłowości z tym związanych i podzielono, że wyciągnięte wnioski o sprawstwie W. G. nie budzą najmniejszych zastrzeżeń i wątpliwości. W sprawie nie było – jak pragnie dowieść skarżący- konieczności powtórnego przesłuchiwania małoletniej. Jak ostatecznie skonstatował Sąd II instancji w sprawie został zgromadzony wystarczający materiał dowodowy potrzebny do wydania merytorycznej decyzji. Sąd Okręgowy na str. 8 i n. uzasadnienia rozprawił się także z apelacyjną próbą obrońcy podważenia poprawności czynności biegłej, przesłuchującej małoletnią K.

K.Na zakończenie niniejszych rozważań zwrócić należy uwagę skarżącego, iż obecnie rozstrzygający Sąd Najwyższy nie bada prawidłowości ani trafności uprzednio rozstrzygającego w sprawie Sądu odwoławczego. Wyrok Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 marca 2013 r., nie podlega w toku obecnej kontroli jakiejkolwiek weryfikacji. Taka ewentualna kontrola mogłaby mieć miejsce tylko w sytuacji, gdyby w kasacji skonstruowano odpowiedni zarzut dotyczący tej materii, ale pod adresem obecnie ocenianego Sądu odwoławczego. Tymczasem taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Z tego też powodu argumenty obrońcy dotyczące tego aspektu sprawy nie podlegają ocenie.Wobec powyższego, Sąd Najwyższy nie dopatrzył się naruszenia przepisów zarzuconych w skardze skutkiem, czego należało oddalić kasację obrońcy skazanego, uznając ją za oczywiście bezzasadną. kc