IV KK 650/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 650/19 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2020r. sprawy W. D.uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 207§1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2019r., sygn. akt IV Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 10 września 2018r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. oskarżycielkę posiłkową A. G. D. obciążyć kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu oskarżycielki posiłkowej jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z obrazą przepisów prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie kasacja skierowana jest przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.Kasacja czysto formalnie odnosi się co prawda do wadliwego przeprowadzenia kontroli instancyjnej – pełnomocnik oskarżycielki postawił w niej zarzutu obrazy art. 433§2 k.p.k., lecz jest to działanie czysto pozorne, mające na celu umożliwienie powtórzenia po raz kolejny argumentacji przedstawionej w apelacji.

Taka próba uczynienia z Sądu Najwyższego sądu III – instancji z oczywistych względów jest niedopuszczalna. W dalszej kolejności wskazać trzeba, że Sąd Najwyższy rozpoznaje, zgodnie z dyspozycją art. 536 k.p.k., kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w szerszym zakresie w istocie wyłącznie w sytuacji stwierdzenia przesłanek wymienionych w art. 439 k.p.k. To zatem treść wskazanych przez skarżącego zarzutów zakreśla pole ocen dokonywanych w postępowaniu kasacyjnym. W tym kontekście przypomnieć trzeba również, że zgodnie z dyspozycją art. 537a k.p.k. nie można uchylić wyroku sądu odwoławczego z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 457§3 k.p.k.

Sąd Najwyższy nie stwierdził też zachodzenia w sprawie żadnej z okoliczności wymienionych w art. 439 k.p.k. Zarzut naruszenia art. 433§2 k.p.k. jest natomiast nieskuteczny nie tylko ze względów wskazanych na wstępie niniejszego uzasadnienia, ale przede wszystkim z uwagi na okoliczności wprost wskazane w uzasadnieniach wyroków obu Sądów. Nie ulega bowiem wątpliwości, że strony procesu – małżonkowie D. są ze sobą silnie skonfliktowani, co skutkowało nie tylko procesem rozwodowym, ale i szeregiem postępowań związanych z wykonywaniem władzy rodzicielskiej.

Zaznaczyć należy, że oskarżycielka początkowo wskazała na stosunkowo krótki okres znęcania się ze strony oskarżonego, który następnie uległ bardzo znacznemu rozszerzeniu, bo o 8 lat. Jednocześnie brak w sprawie obiektywnych dowodów, które potwierdzałyby, że oskarżony dopuszczał się przestępstwa z art. 207§1 k.k. przez okres aż 9 lat. Brak zwłaszcza wezwań na interwencje domowe, czy dowodów wskazujących na powstanie obrażeń ciała. Nie bez znaczenia dla oceny zarzutów jest i to, że dwa zdarzenia – z dnia 9 czerwca 2013r. oraz 30 stycznia 2014r. stały się przedmiotem odrębnych postępowań i zostały prawomocnie osądzone.

Każda z omówionych powyżej okoliczności została przeanalizowana przez Sądy rozpoznające sprawę, a rozważania co do stawianych na tym tle zarzutów przedstawiono w uzasadnieniach obu wyroków. Także nie sposób przyjąć, że dowód w postaci sporządzonego przez oskarżycielkę „listu do rodziców” znalazł się poza oceną sądów rozstrzygających sprawę. Ocena ta jest chroniona przez art. 7 k.p.k. Podsumowując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakichkolwiek uchybień, tym bardziej zaś rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.Powyższe skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.

Oskarżycielkę posiłkową obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.