IV KK 544/23 · Sąd Najwyższy

IV KK 544/23 POSTANOWIENIE Dnia 8 lutego 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy Ł. K. skazanego wyrokiem łącznym z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt VII Ka 258/23 utrzymującego w mocy wyrok łączny Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 3 stycznia 2023 r., sygn. akt IX K 773/22 p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego Ł. K. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa, 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. K., Kancelaria Adwokacka w […], kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote 80/100 groszy), w tym 23% VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu Ł. K. w postaci sporządzenia i wniesienia kasacji.[PGW] UZASADNIENIESygn. akt IV KK 544/23UZASADNIENIEWyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 3 stycznia 2023 r., sygn. akt IX K 773/22, połączono skazanemu Ł.

K. kary jednostkowe orzeczone w wyrokach opisanych w pkt 1, 2 i 4 komparycji wyroku i na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w brzmieniach obowiązujących przed 24.06.2020 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzono mu karę łączną 9 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Na poczet ww. kary zaliczono okresy rzeczywistego pozbawienia wolności, a następnie umorzono postępowanie w zakresie wyroku opisanego w pkt 3. komparycji wyroku.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt VII Ka 258/23, utrzymano zaskarżony wyrok w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości na korzyść skazanego i zarzucając:„rażące naruszenie prawa materialnego, mogące mieć istotny wpływ na jego treść, a mianowicie art. 85 § 1 i 2 kk w zw. z art. 86 § 1 kk w brzmieniach obowiązujących przed 24 czerwca 2020 r., przejawiające się w połączeniu kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami:-Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim z 13 marca 2019 r. sygn. akt II K1085/18, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z 16 września 2019 r. sygn. akt IX Ka 908/19,-Sądu Rejonowego w Rybniku z 23 kwietnia 2019 r. sygn. akt III K 608/18, zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z 30 września 2019 r. sygn.

V.2 Ka 357/19-Sądu Rejonowego w Bielsku - Białej z 13 listopada 2020 r. sygn. akt IX K 1514/19i jednoczesnym umorzeniu postępowania o wydanie wyroku łącznego w zakresie wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z 15 października 2019 r. sygn. akt II K 911/19 (w którym orzeczono karę 1 roku pozbawienia wolności) z powodu stwierdzenia na podstawie wykazu wykonywanych kar zawartym w opinii o skazanym na karcie 540 akt sprawy wykonania w całości tej kary pozbawiania wolności z dniem 4 listopada 2020 r., skutkującego brakiem możliwości objęcia wyrokiem łącznym tej kary, w sytuacji, gdy błędnie wprowadzono do wykonania w dniu 5 listopada 2019 r. karę pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach, bowiem w tym okresie - zgodnie z literalnym brzmieniem art. 80 kkw powinno być kontynuowane wykonywanie pierwszej w kolejności orzekania i prawomocności kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku, które rozpoczęto 23 września 2019 r. i bezpodstawnie przerwano 5 listopada 2019 r., co w efekcie powinno doprowadzić do uznania braku wykonania tej kary, a w konsekwencji do objęcia jej wyrokiem łącznym na mocy przywołanych przepisów”.W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej, a także o uchylenie wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bielsku-Białej, zasądzenie na rzecz adwokata K.

K. zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym według norm prawem przepisanych, albowiem koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części oraz o zwolnienie skazanego Ł. K. od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego, w szczególności opłaty od kasacji w wypadku pozostawienia kasacji bez rozpoznania albo jej oddalenia.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Bielsku-Białej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.

Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14).

W treści kasacji obrońca sformułował jeden zarzut, mający polegać na rażącym naruszeniu prawa materialnego, mogącym mieć istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 85 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. poprzez pominięcie przy łączeniu kar jednostkowych kary, która – jego zdaniem - niesłusznie została uznana za wykonaną. W pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że zarzut ten stanowi powielenie zarzutu apelacyjnego, który został tam sformułowany jako błąd w ustaleniach faktycznych. Sąd odwoławczy ustosunkował się do tego zarzutu w rubryce 3.2. swojego uzasadnienia, powołując się przy tym na dokument z k. 540 wskazujący na odbycie przez Ł.

K. kary roku pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie Sądu Rejonowego w Siedlcach wyrokiem z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt II K 911/19, w okresie od dnia 5 listopada 2019 r. do dnia 4 listopada 2020 r. W istocie więc obrońca w kasacji nie mógł zarzucić naruszenia prawa materialnego, skoro Sąd odwoławczy go nie stosował, a jedynie zaaprobował ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu I instancji utrzymując wyrok w mocy. Nadto, obrońca optuje za połączeniem kar i przyjętym stanem prawnym, a jedynie nie zgadza się z uznaniem jednej z kar poddawanych analizie w przedmiotowej sprawie za wykonaną, a zatem nie kwestionuje podstawy materialnoprawnej wyroku lecz w dalszym ciągu dokonane przez Sąd I instancji i zaaprobowane przez Sąd II instancji ustalenia faktyczne, co jest zabiegiem niedopuszczalnym w postępowaniu kasacyjnym.Podkreślenia przy tym wymaga, że w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego kwestia kolejności wykonywania kar nie podlega weryfikacji.

Ustalenie finalnej kolejności odbywania kar leży w kompetencji organów postępowania wykonawczego i to ewentualnie na tym etapie skazany może zgłaszać zastrzeżenia do podjętych w tym przedmiocie decyzji. Obrońca, powołując się na treść art. 80 § 1-1a k.k.w., pomija kolejne przepisy, w tym art. 80 § 2 k.k.w., który przewiduje możliwość odstępstwa od ogólnej zasady wykonywania kar izolacyjnych według daty ich wpływu do wykonania z uwagi na „względy penitencjarne”, a także choćby art. 80 § 4 k.k.w., który reguluje kwestię obliczania okresu kary, której wykonanie z jakichkolwiek powodów przerwano.

Nadto, obrońca powołując się na nieprawidłowości w zakresie uprzedniego wprowadzenia do wykonania kary ze sprawy II K 911/19 nie wykazał w istocie żadnych błędów w toku postępowania wykonawczego, a jedynie wskazał na „nieznane skazanemu powody”, dla których zdecydowano się zmienić kolejność wykonywania kar. Skoro w toku postępowania wykonawczego przerwano karę orzeczoną wyrokiem zapadłym w sprawie III K 608/18, wprowadzając jednocześnie do wykonania karę wymierzoną wyrokiem w sprawie II K 911/19 i skazany odbył tę ostatnią w całości, to nieuprawnionym jest twierdzenie, że kary ze sprawy II K 911/19 nie można uznać za wykonaną tylko z tego powodu, że przyczyny przerwania poprzedniej są skazanemu nieznane.Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego, jako oczywiście bezzasadnej.Dostrzegając pobyt skazanego w zakładzie karnym, zwolnienie sądowe z kosztów postępowania rozpoznawczego w obu instancjach oraz korzystanie z pomocy obrońcy z urzędu, Sąd Najwyższy postanowił zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

Uznając za zasadny wniosek wyznaczonego z urzędu obrońcy Ł. K.– adw. K. K. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm przepisanych, Sąd Najwyższy na podstawie § 17 ust. 3 pkt 1 i § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2019.18 j.t.), zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. K. z Kancelarii Adwokackiej w B. wynagrodzenie w kwocie 442,80 zł, w której zawarto podatek od towarów i usług, za sporządzenie i wniesienie kasacji.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.[SOP][ał]