IV KK 512/25 · Sąd Najwyższy

IV KK 512/25 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 lutego 2026 r.,‎sprawy A.P. skazanego z art. 226 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, ‎od wyroku Sądu Okrętowego w Rybniku z dnia 19 maja 2025 r., VI Ka 77/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 26 listopada 2024 r., II K 178/24, p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K.Z., Kancelaria Adwokacka w R., kwotę 885,6 (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym 23 % Vat, za sporządzenie i wniesienie kasacji w charakterze obrońcy z urzędu skazanego A.P.;

3) zwolnić skazanego A.P. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i przejąć je na rachunek Skarbu Państwa. [WB]

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Raciborzu wyrokiem z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt II K 178/24, uznał A. P. za winnego tego, że:- w dniu 6 kwietnia 2023 roku w R. przy ul. [...] na terenie Zakładu Karnego w R. znieważył ppłk. A. L. przy użyciu słów obraźliwych podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych funkcjonariusza Służby Więziennej Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w R., z tym ustaleniem, że bezprawny zamach na A. L. został podjęty z powodu wykonywanego przez niego zawodu funkcjonariusza Służby Więziennej i zajmowanego stanowiska Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w R., tj. popełnienia czynu określonego w art. 226 § 1 k.k. Za przypisane przestępstwo wymierzono A. P. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczenie powyższe zostało zaskarżone przez obrońcę oskarżonego, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 1 § 2 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. oraz art. 4, 7 i 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k.;

2) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. Wyrokiem z dnia 19 maja 2025 roku, sygn. akt VI Ka 77/25, Sąd Okręgowy w Rybniku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok sądu odwoławczego w całości i zarzucił mu wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. polegającej na:1.wydaniu orzeczenia przez Sąd I instancji, który był nienależycie obsadzony, ponieważ w wydaniu orzeczenia brał udział sędzia Sądu Rejonowego w Raciborzu X.

Y. powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w Raciborzu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3 z późn. zm.);2.wydaniu orzeczenia przez Sąd odwoławczy, który był nienależycie obsadzony, ponieważ w wydaniu orzeczenia brał udział sędzia Sądu Okręgowego w Rybniku X.1 Y.1 powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w Rybniku przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3 z późn. zm.).W związku z tymi zarzutami, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Rybniku.

Złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Przede wszystkim obrońca nie wskazał w kasacji żadnych okoliczności dotyczących powołania Sędziego X. Y. na stanowisko Sędziego Sądu Rejonowego, a Sędziego X.1 Y.1 na stanowisko Sędziego Sądu Okręgowego, a świadczących o braku ich bezstronności i niezależności, oprócz udział w procedurze ich powołania na wymienione stanowiska Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej nowelizacją z 2017 r.

Jeśli chodzi o Sędziego X. Y., to w jego przypadku mamy do czynienia z powołaniem na stanowisko Sędziego Sądu Rejonowego, a nie z powołaniem do Sądu wyższej instancji. Nie zachodzi sytuacja, w której sędzia wykazuje swój brak bezstronności poprzez powiązania z władzą wykonawczą służące zdobyciu awansu zawodowego. Z kolei Sędzia Sądu Okręgowego X.1 Y.1 był już testowany w postępowaniu kasacyjnym. W postanowieniach: z dnia 28 lutego 2023, IV KK 43/22, po zbadaniu dokumentacji nadesłanej z KRS dotyczącej jego powołania SN stwierdził, że jego udział w składzie orzekającym nie prowadzi do stwierdzenia wystąpienia bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

To stanowisko potwierdzone zostało następnie w postanowieniu z dnia 22 września 2025, IV KK 346/25. Wprawdzie Sąd Najwyższy podkreślił, że to stanowisko wynika z oceny uzyskanych informacji i w razie ich zmiany może ono ulec zmianie w przyszłości, jednak w badanej sprawie nie wykazano takich okoliczności, które doprowadziłyby do zmiany stanowiska w przedmiocie oceny niezależności i bezstronności SSO X.1 Y.1. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [r.g.][a.ł] ‎