IV KK 463/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 463/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 20 stycznia 2017 r. sprawy W. K.‎skazanego z art. 178a § 1 kk, art. 222 § 1 kk, art. 226 § 1 kk‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w T.‎z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt II Ka […]‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.‎z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II K […] na podstawie art. 531 § 1 kpk pozostawia kasację bez rozpoznania, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w S., wyrokiem z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II K […], uznał W. K. za winnego tego, że w dniu 16 listopada 2009 r. w K., woj. […], kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki R, o nr rej. […], znajdując się w stanie nietrzeźwości, wynoszącym nie mniej niż 3,4‰ alkoholu we krwi, ustalonym na podstawie badania retrospektywnego, to jest za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i za to na mocy tego przepisu w zw. Z art. 33 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go na karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.Uznał też W.

K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu w pkt II, stanowiącego występek z art. 222 § 1 k.k., i za to na mocy art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go na karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.Również uznał W. K. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu w pkt. III, stanowiącego występek z art. 226 § 1 k.k. i za to na mocy art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go na karę grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.Na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeczone wobec W.

K. kary jednostkowe grzywny, połączył i orzekł karę łączną grzywny w wymiarze 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych.Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec W. K., za czyn przypisany mu w pkt I, środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat.Na mocy art. 49 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec W. K. za czyn przypisany mu w punkcie I, tytułem środka karnego, świadczenie pieniężne w kwocie 200 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.Zasądził od W.

K. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 600 zł tytułem opłaty oraz kwotę 7.058,05 zł tytułem wydatków poniesionych w sprawie.Po rozpoznaniu apelacji złożonych w w/w wyroku przez W. K. i jego obrońcę, Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt II Ka […], zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od w/w wyroku Sądu Okręgowego w T. kasację złożył obrońca skazanego W. K., jako podstawę kasacyjną wskazując inne rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k., polegające na:1.przyjęciu, że ocena dowodów została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, podczas gdy część zarzutów apelacyjnych w ogóle nie została rozważona i rozpoznana;2.przyjęciu, że ocena ta stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego;3.przyjęciu, że ocena ta wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego jest uargumentowana w uzasadnieniu wyroku I instancji;4.jednoznacznie niekonsekwentną oceną materiału dowodowego obejmującą dowody z opinii biegłych.W konkluzji kasacji adw.

M. P. – obrońca skazanego W. K., wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator Rejonowy w K. w pisemnej odpowiedzi na tę kasację wniósł o pozostawienie kasacji bez rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Rację ma Autor pisemnej odpowiedzi na kasację.Nie budzi wątpliwości, że Autor kasacji, prawdopodobnie zapomniał, że stosownie do treści art. 523 § 2 i § 4 pkt 1 k.p.k., wyrok skazujący może być zaskarżony kasacją przez stronę na korzyść oskarżonego bez ograniczeń tylko wtedy, gdy orzeczono nim karę pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia, a w innych wypadkach włącznie w razie podniesienia uchybień z art. 439 k.p.k.

W kasacji tych ostatnich zarzutów, mimo że dotyczy ona wyroku w którym orzeczono karę wolnościową (grzywnę), jednak nie wysunięto. Tym samym kasacja ta, w realiach sprawy, jest skargą niedopuszczalną i nie powinna być w ogóle przyjęta w sądzie odwoławczym. Skoro jednak ją przyjęto i przekazano Sądowi Najwyższemu, podlega ona pozostawieniu bez rozpoznania, a to zgodnie z treścią art. 531 § 1 k.p.k.Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na wstępie. [aw]