IV KK 441/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 441/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 29 listopada 2017r., sprawy R. K.‎skazanego z art. 258 § 1 k.k. i innych‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.‎z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II AKa (...)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt III K (...) I. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.

J. S. - Kancelaria Adwokacka w K. kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % podatku VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji, jako obrońca z urzędu skazanego R. K.; III. obciąża skazanego R. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEKasacja obrońcy R. K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Tak też ocenił ją Prokurator Okręgowy w K. w pisemnej odpowiedzi na kasację (por. pismo z dnia 7 września 2017 r.).Analiza treści zarzutów i części motywacyjnej skargi kasacyjnej wskazuje, że Autor tego dokumentu kwestionuje jakość dokonanej przez Sąd Apelacyjny w K. kontroli odwoławczej wyroku Sądu I instancji oraz jej efekt.

Zarzuty z kasacji sprowadzają się do wykazania, że Sąd Apelacyjny w K. nie rozważył w należyty sposób zarzutów i wniosków sformułowanych w apelacji obrońcy. Sąd Najwyższy nie podziela zarzutów i wniosków z kasacji, gdyż wbrew poglądom skarżącego treść uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w K. jasno dowodzi, że ten Sąd rozważył wszystkie zarzuty i wnioski podniesione w apelacji, w tym też podniesione w apelacji zarzuty obrazy prawa procesowego. W pisemnych motywach zaskarżonego wyroku wyczerpująco wskazał czym kierował się wydając wyrok oraz przekonująco umotywował powody nie podzielenia zarzutów i wniosków apelacji, o czym przekonuje kompleksowa, a nie wybiórcza, jak to czyni Autor kasacji, analiza uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

Uczynił to zgodnie z wymogami przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu. r.g.