IV KK 44/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 44/18 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 lutego 2018r., sprawy S.B. i K.D. skazanych z art. 258 § 3 k.k. i inne‎z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanych,‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.‎z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II AKa (…)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt III K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanych kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIESąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015r., sygn. akt III K (…), skazał:1)S.B.- za czyn z art. 258 § 3 k.k. w brzmieniu sprzed zmian ustalonych przez ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 (Dz. U. 2004.93.889) w zw. z art. 4 § 1 k.k. - na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;- za czyn z art. 271 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., - na kary: 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu)zł.;- za czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k., w zw. z art. 65 § 1 k.k. – na karę:1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu)zł.;- za czyn z art. 299 § 1 i § 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. – na karę kary: 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu)zł.Na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 roku, orzeczone kary pozbawienia wolności oraz kary grzywien połączył i orzekł karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy oraz karę łączną grzywny w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu)zł.Ustalając, że czyn (opisany w pkt.

LV wyroku) stanowi przestępstwo z art. 258 § 1k.k. w brzmieniu sprzed 1 maja 2004r (Dz. U. 2004 Nr 93 poz. 889) w zw. z art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt. 4 k.k. i w zw. z art. 102 k.k. postępowanie umorzył i kosztami postępowania w tym zakresie obciążył Skarb Państwa;2)K.D.- za czyn z art. 258 § 3 k.k. w brzmieniu sprzed zmian ustalonych przez ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 (Dz. U. 2004.93.889) w zw. z art. 4 § 1 k.k. – na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;- na podstawie art. 44 § 1k.k.s. w brzmieniu sprzed zmian ustalonych przez ustawę z dnia 28 lipca 2005r (Dz.

U. 2005.178.1479) umorzył postępowanie co do czynów (opisanych w pkt. pkt. LXXV, LXXVI, LXXVII) stanowiących przestępstwa skarbowe z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 54 § 1 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. przy zast. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s., z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 54 § 1 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. przy zast. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. oraz z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 54 § 1 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. przy zast. art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 ,2 i 5 k.k.s. w brzmieniu sprzed zmian ustalonych przez ustawę z dnia 28 lipca 2005 r (Dz.

U. 2005.178.1479) w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. i kosztami postępowania w tym zakresie obciążył Skarb Państwa;- za czyn z art. 271 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z 266 art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. – na kary: 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) zł;- za czyn z art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. – na kary: 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) zł.;- za czyn z art. 299 § 1 i § 5 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. - kary: 1 (jednego) roku i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) zł.Na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 roku orzeczone kary pozbawienia wolności oraz kary grzywien połączył i orzekł karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy oraz karę łączną grzywny w wymiarze 110 (stu dziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) zł.Ustalając, że czyn opisany w pkt.

LXXXI stanowi przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed 1 maja 2004 r (Dz. U. 2004 Nr 93 poz. 889) w zw. z art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt. 4 k.k. i w zw. z art. 102 k.k. postępowanie umorzył i kosztami postępowania w tym zakresie obciążył Skarb Państwa.Na podstawie art. 44 § 1 k.k.s. w brzmieniu sprzed zmian ustalonych przez ustawę z dnia 28 lipca 2005r (Dz. U. 2005.178.1479) umorzył postępowanie co do czynów opisanych w pkt. LXXXII, LXXXIV, LXXXV stanowiących przestępstwa skarbowe z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 9 § 1 k.k.s. w zw. z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 54 § 1 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s., z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 54 § 1 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. oraz z art. 62 § 2 k.k.s. i art. 54 § 1 k.k.s. i art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. w zw. z art. art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. w brzmieniu sprzed zmian ustalonych przez ustawę z dnia 28 lipca 2005r (Dz.

U. 2005.178.1479) w zw. z art. 2 § 1k.k.s. i kosztami postępowania w tym zakresie obciążył Skarb Państwa.Apelacje od powyższego orzeczenia złożyli obrońcy oskarżonych oraz prokurator.Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dnia 9 maja 2017r., sygn. akt II Aka (…), utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w części dotyczącej oskarżonych S.B. i K.D..Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca skazanych zarzucając rażące naruszenia prawa, mogące mieć wpływ na treści zaskarżonego wyroku, tj.:„1. w odniesieniu do czynów przypisanych skazanemu S.B. z aktu oskarżenia pkt:- VII art. 258 k.k. w zw. z art.. 4 § 1k.k.- VIII art. 271 § 3 k.k. i art. 286 k.k. § 1 w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k. k.;- IX art.18 §. 2 k.k. w.zw. z art.-299 § 1 k.k.. i 5 k.k.w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz art. 33 § 1,2 i 3 k.k. - X art. 299 § 1 i 5 k.k. w zw. z art- 12 k.k. w. zw. z art. 65 § 1 k.k.2. w odniesieniu do czynów przypisanych skazanemu K.D. z aktu oskarżenia pkt::- XXV art. 258 § 3 k.k. .w zw. z art. 4 § 1 k.k. - XXVII art. 271 § 3 k.k. i art. 286 § 1 k.k.. w zw. z art. 294 § 1 k.k. - XXVIll art. 299 § 1 i 5 k.k. w. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.- XXIX art. 299:

§ 11 i 5 k.k. w zw. z art. 12- k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.ponieważ przepisy te nie mają zastosowania, gdyż skazani czynów tych nie popełnili”.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w K. i utrzymanego w nim w mocy wyroku Sądu Okręgowego w K. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; względnie o uniewinnienie skazanych.Prokurator Prokuratury Rejonowej w R. w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy skazanych S.B. i K.D. jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co skutkowało jej oddaleniem w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Nadzwyczajny środek odwoławczy jakim jest kasacja zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. wniesiony może być jedynie z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

Takie unormowanie powoduje, że podstawy kasacji nie może stanowić zarzut błędu w ustaleniach faktycznych zarówno, gdy jest on podniesiony wprost, jak i wówczas kiedy, dla ominięcia owego ustawowego ograniczenia, przyjmuje postać zarzutu obrazy prawa.Autor kasacji stawiając zarzuty rażącej obrazy przepisów prawa materialnego w rzeczywistości zmierza do zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji i zaaprobowanych przez Sąd odwoławczy. Zarzuty zostały sformułowane przez skarżącego w sposób lakoniczny i w żaden sposób nie zostały przez niego uzasadnione.

Z uzasadnienia kasacji ( również mającego charakter niezwykle lakoniczny) wynika wprost, że skarżący kwestionuje ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, w dalszej kolejności zarzucając rażące naruszeniu art. 7 k.p.k., art. 5 k.p.k., art. 4 k.p.k. oraz art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. Stawiając zarzut naruszenia wymienionych przepisów obrońca skazanych zmierza zatem do wywołania ponownej, dublującej kontroli orzeczenia Sądu I instancji przez Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym, co jest zabiegiem niedopuszczalnym na gruncie obowiązujących norm prawnych.

Należy podkreślić, że zarzut naruszenia przepisu art. 7 k.p.k. może być stawiany wyrokowi sądu odwoławczego tylko wtedy, gdy sąd ten prowadził własne postępowanie dowodowe, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Okoliczność, iż skarżący nie zgadza się z dokonaną przez obydwa Sądy oceną materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy bynajmniej nie wskazuje na obrazę powyższego przepisu.Odnosząc się do zarzutu uchybienia zasadzie in dubio pro reo wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k. przypomnień należy, że skuteczne posłużenie się tym zarzutem może przynieść oczekiwany rezultat skarżącemu jedynie wtedy, gdy zostanie wykazane, że to orzekający w sprawie sąd miał wątpliwości o takim charakterze, a nie – jak to ma miejsce na gruncie przedmiotowej sprawy - subiektywne odczucie obrońcy co do prezentowanej oceny poszczególnych dowodów.

Także sformułowany przez skarżącego zarzut obrazy art. 4 k.p.k. oraz art. 2 § 1 pkt 1 k.p.k. nie może stanowić podstawy kasacji. Przepisy te statuują bowiem normy o charakterze ogólnym, gdy tymczasem zarzut naruszenia prawa procesowego powinien opierać się na naruszeniu norm tworzących konkretne zakazy i nakazy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1971 r., IV KR 247/70, OSNKW 1971/7-8/117; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2001 r., V KKN 19/99, Lex nr 51668, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2005 r., II KK 153/04, LEX nr 151670).

Po prostu nie można zasadnie wywodzić, że doszło do rażącej obrazy prawa materialnego „gdyż skazani czynów tych nie popełnili”.Z tych względów kasację obrońcy skazanych należało oddalić, jako oczywiście bezzasadną.