Legislator Case Law & Legislation
IV KK 431/23 AI generated

IV KK 431/23 · Sąd Najwyższy

Case Number IV KK 431/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. III K 1187/22, uznano M.R. oraz M.Ć. za winnych tego, że w dniu 12 marca 2022 r. około godziny 8:12 w R. przy ulicy O. w sklepie L. wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży elektronarzędzi w postaci wiertarki udarowej marki „T.”, akumulatora wraz z ładowarką marki „P.”, zestawu wierteł firmy T.”, mini sejfu marki „R.”, butów sportowych marki „L.”, żelazka marki „ S.” oraz butelki alkoholu marki J. o pojemności 1 litra o łącznej wartości 512,88 zł na szkodę L. sp. z o.o., przy czym zarzuconego czynu dopuścili się działając w warunkach powrotu do przestępstwa, tj. popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. W przypadku oskarżonego M.Ć. - w związku z zarzutem kasacji - należało sprecyzować, że w wyroku przyjęto, iż tenże dopuścił się zarzuconego przestępstwa w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne, będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn.

Legislator headnote

AI generated

art. 278 § 1 k.k, art. 64 § 1 k.k, art. 535 § 5 k.p.k, art. 286 § 1 k.k, art. 46 § 1 k.k, art. 7 k.p.k; IV KK 431/23 · Sąd Najwyższy: nie odpowiadała określonej kwocie 512,88 zł. Nadto, z uwagi na powyższe oraz wskazanie dodatkowo dwóch innych rzeczy ( wiertarki udarowej i zestawu wierteł, których pochodzenia nie ustalono) ilość skradzionych przez oskarżonych przedmiotów ze sklepu L., przypisanych im wyroku, nie odpowiadała faktom wynikającym z dowodów zgromadzonych w sprawie. Okoliczności tych nie dostrzegł i nie skorygował Sąd Rejonowy w Rybniku, orzekający na rozprawie w dniu 7 listopada 2022 r. i powielił popełniony przez prokuratora błąd, uznając oskarżonych za winnych popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., zgodnie z opisem czynów wskazanych w akcie oskarżenia.

Keywords

AI generated
criminal recidivism dual criminality illegally obtained evidence withdrawal of criminal complaint extensive criminal record criminal rehabilitation

Cited Legislation

AI generated
art. 278 § 1 k.k
skazanych za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 listopada 2023 r., w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
64 § 1 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 listopada 2023 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎kasacji Prokuratora Generalnego, skierowanej na korzyść skazanych,‎od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku‎z dnia 7 listopada 2022 r., sygn.
art. 286 § 1 k.k
III K 827/18, na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 286 § 1 k.k.w zw.
art. 46 § 1 k.k
Na podstawie art. 46 § 1 k.k.
art. 7 k.p.k
rażącego i mogącego mieć wpływ na treść wyroku naruszenia prawa procesowego – art. 7 k.p.k.
art. 410 k.p.k
powyżej przewidzianego w powyższym przepisie ustawowego zagrożenia, 4) rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa karnego procesowego – art. 410 k.p.k.
art. 366 k.p.k
410 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., a w konsekwencji również rażąco naruszył przepis art.

Cited Case Law

AI generated
V KK 130/11
biegnie od odbycia kary łącznej, przy czym kara za przestępstwo poprzednie, do którego odnosi się podobieństwo przestępstwa ponownego musi być orzeczona w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności ( wyroki SN: z 9 maja 2011, V KK 130/11; z 20 marca 2013 r., IV KK 51/13).
IV KK 51/13
Wyrokiem z dnia 7 września 2010 r.
AI generated
IV Ka 372/13
U.wyrokiem Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 16 stycznia 2013r., sygn.
IV Ka 536/17
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Nakle nad Notecią z dnia 12 kwietnia 2017 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt II K 460/16, oskarżonego M.
IV Ka 20/17
w okresie od 23 do 24 września 2014r.
II K 187/22
Sygn. akt II K 187/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2023r. Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Marek Tyciński Protokolant: st. sekr. sądowy Marcin Szymczak w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń Centrum-Zachód w Toruniu ----------------------------------- po rozpoznaniu dniach: 7 czerwca 2022 r. i 25 maja 2023r. sprawy: M. W., syna P. i A. z domu C., urodzonego (...) w T. , oskarżonego o to, że: w okresie od 31 maja 2021 r. do 1 lipca 2021 r. w T. przy ul. (...) w sklepie (...), przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 10 maja 2017 roku do 21 maja 2019 roku kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt: VIII K 21/17 z art. 279 § 1 kk, działając w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób, popełnił trzy umyślne wykroczenia przeciwko mieniu w ten sposób, że w dniu 31 maja 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 40 sztuk czekolad M. – cena jednostkowa 11,89 złotych, powodując straty łącznej wartości 475,60 złotych, w dniu 28 czerwca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 20 sztuk czekolad M., powodując straty łącznej wartości 237,80 złotych i w dniu 1 lipca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 15 sztuk czekolad M. łącznej wartości 175,35 złotych, mienie łącznej wartości 891,75 złotych na szkodę (...) S.A. z siedzibą w K., to jest o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. orzeka I. oskarżonego M. W. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata N. D. 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) powiększone o stawkę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu; III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. W. 1008 zł (tysiąc osiem złotych) powiększone o stawkę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu; IV. na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 187/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. M. W. w okresie od 31 maja 2021 r. do 1 lipca 2021 r. w T. przy ul. (...) w sklepie (...), przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 10 maja 2017 roku do 21 maja 2019 roku kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt: VIII K 21/17 z art. 279 § 1 kk, działając w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób, popełnił trzy umyślne wykroczenia przeciwko mieniu w ten sposób, że w dniu 31 maja 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 40 sztuk czekolad M. – cena jednostkowa 11,89 złotych, powodując straty łącznej wartości 475,60 złotych, w dniu 28 czerwca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 20 sztuk czekolad M., powodując straty łącznej wartości 237,80 złotych i w dniu 1 lipca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 15 sztuk czekolad M. łącznej wartości 175,35 złotych, mienie łącznej wartości 891,75 złotych na szkodę (...) S.A. z siedzibą w K., tj. przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Nieustalony mężczyzna w T. przy ul. (...) w sklepie (...) popełnił trzy umyślne wykroczenia przeciwko mieniu w ten sposób, że w dniu 31 maja 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 40 sztuk czekolad M. – cena jednostkowa 11,89 złotych, powodując straty łącznej wartości 475,60 złotych, w dniu 28 czerwca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 20 sztuk czekolad M., powodując straty łącznej wartości 237,80 złotych i w dniu 1 lipca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 15 sztuk czekolad M. łącznej wartości 175,35 złotych, mienie łącznej wartości 891,75 złotych na szkodę (...) S.A. z siedzibą w K. Częściowo zeznania świadka A. J. k. 2-3 Wyjaśnienia oskarżonego k. 34-35 Protokół oględzin zapisu monitoringu wraz z nośnikami k. 10-15 Protokół pobrania materiału porównawczego w postaci sylwetki oraz wizerunku osoby (dokumentacja fotograficzna) wraz z materiałem poglądowym k. 105 k. ……… Opinia z zakresu badań antroposkopijnych k. ….. Zeznania świadka A. J. k. 2-3 Pisemne oświadczenia świadka A. J. k. 4-6 M. W. jest osobą poczytalną. Opinia sądowo - psychiatryczna k. 52-53 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. M. W. w okresie od 31 maja 2021 r. do 1 lipca 2021 r. w T. przy ul. (...) w sklepie (...), przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 10 maja 2017 roku do 21 maja 2019 roku kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt: VIII K 21/17 z art. 279 § 1 kk, działając w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób, popełnił trzy umyślne wykroczenia przeciwko mieniu w ten sposób, że w dniu 31 maja 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 40 sztuk czekolad M. – cena jednostkowa 11,89 złotych, powodując straty łącznej wartości 475,60 złotych, w dniu 28 czerwca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 20 sztuk czekolad M., powodując straty łącznej wartości 237,80 złotych i w dniu 1 lipca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 15 sztuk czekolad M. łącznej wartości 175,35 złotych, mienie łącznej wartości 891,75 złotych na szkodę (...) S.A. z siedzibą w K., tj. przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty M. W. w okresie od 31 maja 2021 r. do 1 lipca 2021 r. w T. przy ul. (...) w sklepie (...), przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od 10 maja 2017 roku do 21 maja 2019 roku kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu, sygn. akt: VIII K 21/17 z art. 279 § 1 kk, działając w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób, popełnił trzy umyślne wykroczenia przeciwko mieniu w ten sposób, że w dniu 31 maja 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 40 sztuk czekolad M. – cena jednostkowa 11,89 złotych, powodując straty łącznej wartości 475,60 złotych, w dniu 28 czerwca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 20 sztuk czekolad M., powodując straty łącznej wartości 237,80 złotych i w dniu 1 lipca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 15 sztuk czekolad M. łącznej wartości 175,35 złotych, mienie łącznej wartości 891,75 złotych na szkodę (...) S.A. z siedzibą w K. Wyjaśnienia oskarżonego k. 34-35 Częściowo zeznania świadka A. J. k. 2-3 Informacja z Krajowego Rejestru Karnego wraz z odpisem wyroku łącznego SR w Toruniu z dnia 25.05.2017 r., sygn. VII K 21/17 k. 26 k. 28 OCena DOWOdów 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1. Częściowo zeznania świadka A. J. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka tylko w zakresie, w którym wskazywał on, że w T. przy ul. (...) w sklepie (...) popełniono trzy umyślne wykroczenia przeciwko mieniu w ten sposób, że w dniu 31 maja 2021 r. zabrano w celu przywłaszczenia 40 sztuk czekolad M. – cena jednostkowa 11,89 złotych, powodując straty łącznej wartości 475,60 złotych, w dniu 28 czerwca 2021 r. zabrano w celu przywłaszczenia 20 sztuk czekolad M., powodując straty łącznej wartości 237,80 złotych i w dniu 1 lipca 2021 r. zabrano w celu przywłaszczenia 15 sztuk czekolad M. łącznej wartości 175,35 złotych przez (...) S.A. z siedzibą w K. ponosiła szkodę poprzez utratę mienia w łącznej wartości 891,75 złotych. Tylko w przedmiotowym zakresie zeznania były zgodne z resztą materiału dowodowego i nie były kwestionowane. Wyjaśnienia oskarżonego Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż są one zgodne z zebranym materiałem dowodowym, spójne i logiczne. Oskarżony od samego początku konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, wyjaśniał, iż nie dokonał kradzieży, gdyż nie kradnie już od dłuższego czasu i skończył z tym procederem. Protokół oględzin zapisu monitoringu wraz z nośnikami Nagranie z monitoringu było dowodem przesądzającym konieczności uniewinnienia oskarżonego, którego nie udało się zidentyfikować. Na podstawie zabezpieczonego nagrania z miejsca zdarzenia udało się jednak ustalić okoliczności popełnienia przestępstwa, przy czym nie udało się ustalić mężczyzny, który dopuścił się przedmiotowego czynu. Protokół pobrania materiału porównawczego w postaci sylwetki oraz wizerunku osoby (dokumentacja fotograficzna) wraz z materiałem poglądowym Dokumentacja przedstawiająca sylwetkę oraz wizerunek oskarżonego koresponduje z dowodem z opinii z zakresu badań antroposkopijnych. Protokół wskazuje na podejmowane przez organy ścigania czynności procesowe. Dowód niekwestionowany przez żadną ze stron, spójny i logiczny, którego prawdziwość nie budzi wątpliwości. Opinia z zakresu badań antroposkopijnych Opinia jest jasna, pełna, zawiera spójne i logiczne wnioski. Nie była kwestionowana przez strony. Z opinii w sposób jasny wynika, iż ze względu na bardzo słabą jakość wizualną zabezpieczonych 2 nagrań monitoringu z okresu popełnienia przestępstwa nie jest możliwe przeprowadzenie analizy antroposkopijnej zarejestrowanej osoby i przeprowadzenie badań identyfikacyjno-porównawczych z osobą wskazaną jako sprawca, tj. M. W.. Pisemne oświadczenia świadka A. J. Dowód niekwestionowany przez strony. Nie budzi wątpliwości, że spółka (...) S.A. z siedzibą w K. ponosiła szkodę poprzez utratę mienia w łącznej wartości 891,75 złotych. 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.1. Opinia sądowo - psychiatryczna Wnioski w zakresie sporządzonej opinii sądowo – psychiatrycznej wskazują jednoznacznie, że M. W. jest osobą poczytalną. Jest to jednak dowód niemający znaczenia dla ustalenia faktów, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że oskarżony nie dopuścił się zarzucanego mu czynu. 1.2.1. Częściowo zeznania świadka A. J. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka wskazującym, że M. W. w T. przy ul. (...) w sklepie (...), działając w krótkich odstępach czasu, w podobny sposób, popełnił trzy umyślne wykroczenia przeciwko mieniu w ten sposób, że w dniu 31 maja 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 40 sztuk czekolad M. – cena jednostkowa 11,89 złotych, powodując straty łącznej wartości 475,60 złotych, w dniu 28 czerwca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 20 sztuk czekolad M., powodując straty łącznej wartości 237,80 złotych i w dniu 1 lipca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 15 sztuk czekolad M. łącznej wartości 175,35 złotych, mienie łącznej wartości 891,75 złotych na szkodę (...) S.A. z siedzibą w K.. Zeznania te są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z wyjaśnieniami oskarżonego. Ponadto z opinii biegłego z zakresu badań antropologicznych wynika, że nagrania charakteryzują się bardzo słabą jakością wizualną obrazu, uniemożliwiającą analizę antroposkopijną twarzy nawet w odniesieniu do cech grupowych. Sam świadek zeznaje, iż swoje przekonanie o tym, iż kradzieży dokonał oskarżony oparł jedynie na tym, że zna wizerunek oskarżonego ze wcześniejszych kradzieży i z tego wywodzi przekonanie, że oskarżonym jest mężczyzna, którego wizerunek widział na monitoringu, bowiem ma charakterystyczny tatuaż na prawym przedramieniu. Sąd nie twierdzi, iż świadek świadomie zeznaje nieprawdę. Jest on przekonany, iż widoczny na nagraniach mężczyzna to oskarżony. Należy jednak zauważyć, że świadek nie widział popełnienia przestępstwa na żywo, a jedynie na odtworzonym monitoringu. Z drugiej strony mamy opinię z zakresu badań antroposkopijnych, z której wynika, iż ze względu na bardzo słabą jakość wizualną zabezpieczonych 2 nagrań monitoringu z okresu popełnienia przestępstwa nie jest możliwe przeprowadzenie analizy antroposkopijnej zarejestrowanej osoby i przeprowadzenie badań identyfikacyjno-porównawczych z osobą wskazaną jako sprawca, tj. M. W.. Skoro biegły nie mógł dokonać analizy porównawczej tym bardziej rozpoznanie przez świadka oskarżonego wydaje się wątpliwe Informacja z Krajowego Rejestru Karnego wraz z odpisem wyroku łącznego SR w Toruniu z dnia 25.05.2017 r., sygn. VII K 21/17 Dokument urzędowy został sporządzony w prawnie przewidzianej formie, przez odpowiednie organy w zakresie ich kompetencji, przez co należy uznać go za wiarygodny. Jego prawdziwość nie budzi wątpliwości – dokument jest rzetelny, natomiast strony w tym zakresie nie wnosiły żadnych zastrzeżeń. Jest to jednak dowód niemający znaczenia dla ustalenia faktów, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że oskarżony nie dopuścił się zarzucanego mu czynu. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 1.3. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.4. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.5. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☒ 1.6. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia Materiał zgromadzony w sprawie, a w szczególności: częściowo zeznania świadka A. J., wyjaśnienia oskarżonego, protokół oględzin zapisu monitoringu wraz z nośnikami wskazują, że nieustalony mężczyzna w T. przy ul. (...) w sklepie (...) popełnił trzy umyślne wykroczenia przeciwko mieniu w ten sposób, że w dniu 31 maja 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 40 sztuk czekolad M. – cena jednostkowa 11,89 złotych, powodując straty łącznej wartości 475,60 złotych, w dniu 28 czerwca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 20 sztuk czekolad M., powodując straty łącznej wartości 237,80 złotych i w dniu 1 lipca 2021 r. zabrał w celu przywłaszczenia 15 sztuk czekolad M. łącznej wartości 175,35 złotych. Nie budzą również wątpliwości oświadczenia świadka A. J. w zakresie tego, że spółka (...) S.A. z siedzibą w K. ponosiła szkodę poprzez utratę mienia w łącznej wartości 891,75 złotych. W świetle opinii z zakresu badań antroposkopijnych wynika jednak, iż ze względu na bardzo słabą jakość wizualną zabezpieczonych 2 nagrań monitoringu z okresu popełnienia przestępstwa nie jest możliwe przeprowadzenie analizy antroposkopijnej zarejestrowanej osoby i przeprowadzenie badań identyfikacyjno-porównawczych z osobą wskazaną jako sprawca, tj. M. W.. Jak wynika z opinii z zakresu badań antroposkopijnych materiał dowodowy charakteryzuje się bardzo słabą jakością wizualną obrazu, uniemożliwiającą analizę antroposkopijną twarzy nawet w odniesieniu do cech grupowych. Należy zauważyć, że osoba, której wizerunek został utrwalony na monitoringu ma zasłoniętą znaczną część głowy i twarzy przez ubiór (czapkę z daszkiem i maseczkę ochronną), co w konsekwencji uniemożliwia identyfikację zarejestrowanej osoby. Podobnie wbrew twierdzeniom świadka nie jest możliwe rozpoznanie osoby po tatuażu, bowiem jak już zostało podkreślone, materiał dowodowy charakteryzuje się bardzo słabą jakością wizualną obrazu, uniemożliwiającą analizę antroposkopijną twarzy nawet w odniesieniu do cech grupowych. Skoro zatem nie jest możliwe przeprowadzenie analizy antroposkopijnej zarejestrowanej osoby i przeprowadzenie badań identyfikacyjno-porównawczych z osobą wskazaną jako sprawca, to zgodnie z dyspozycją art. 5 § 2 kpk niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. W ślad za wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 21.12.2021 r., należy podkreślić, że „Trudno skazać oskarżonego na podstawie tylko pewnych poszlak, które pozwalają na wyciągnięcie pewnych domniemań, domysłów a które jednak nie stanowią dowodów, pozwalających na jednoznaczne wykazanie winy oskarżonego. To rolą organów ścigania jest zebranie takich dowodów, które po przedstawieniu ich sądowi wraz z aktem oskarżenia pozwolą na udowodnienie winy a nie tylko na możliwość jej domniemywania. Sąd orzekający w konkretnej sprawie orzeka na podstawie konkretnych dowodów i to zwłaszcza tych dostarczonych przez oskarżyciela publicznego. Skoro zaś te dowody nie pozwalają na jednoznaczne, ponad wszelką wątpliwość, wykazanie winy oskarżonego, to sąd nie ma innego wyjścia, jak tylko wydanie wyroku uniewinniającego.” (Wyrok SA w Poznaniu z 21.12.2021 r., II AKa 141/21, LEX nr 3314629.). Co więcej, „Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (dyrektywa niewinnościowa) w art. 6 stanowi, że na korzyść oskarżonego mają być rozstrzygane wszelkie wątpliwości, a nie tylko takie, których nie da się usunąć. Zgodnie z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP postanowienia wymienionej dyrektywy stanowią część porządku prawnego w Polsce i są stosowane bezpośrednio.” (Wyrok SA we Wrocławiu z 13.07.2022 r., II AKa 492/21, LEX nr 3455548.). Świadek A. J. swoje przekonanie o tym, iż kradzieży dokonał oskarżony oparł jedynie na tym, że zna wizerunek oskarżonego ze wcześniejszych kradzieży i z tego wywodzi przekonanie, że oskarżonym jest mężczyzna, którego wizerunek widział na monitoringu, bowiem ma charakterystyczny tatuaż na prawym przedramieniu. Należy jednak zauważyć, że świadek nie widział popełnienia przestępstwa na żywo, a jedynie na odtworzonym monitoringu. Sąd oparł swoje stanowisko w tej sprawie głównie na opinii biegłego z zakresu badań antropologicznych, która nie pozwala rozstrzygnąć wątpliwości co do podobieństwa między sprawcą kradzieży a oskarżonym. Organy w postępowaniu karnym powinny dążyć do rozstrzygnięcia wszystkich wątpliwości mających znaczenie dla sprawy. Zgodnie z art. 7 kpk organy postępowania karne swe przekonanie kształtują na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie zachodzi wątpliwość co do kluczowej kwestii, czyli sprawcy zaboru. Mimo powołania biegłego z zakresu badań antropologicznych i sporządzenia przez niego opinii, nie jest możliwe przeprowadzenie analizy antroposkopijnej zarejestrowanej osoby i przeprowadzenie badań identyfikacyjno-porównawczych z osobą wskazaną jako sprawca, tj. M. W.. Należy podkreślić, że gdy „w świetle zebranych dowodów nie da się, bez obawy popełnienia pomyłki, wykluczyć innej wersji zdarzenia, aniżeli przyjęta w akcie oskarżenia, nie jest dopuszczalne przypisanie oskarżonemu zarzucanego czynu” (Wyrok SN z 4.12.1990 r., WR 369/90, LEX nr 1672711.). Przeciwne ustalenia byłyby sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 5 § 2 k.k., wskazującą, że niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Sąd opierając się na całości zgromadzonego materiału dowodowego doszedł do przekonania, iż oskarżony M. W. nie jest sprawcą zarzucanego mu czynu. Wobec powyższego zapadł wobec M. W. wyrok uniewinniający. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. Sąd mając na uwadze treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt: SK 66/19, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata N. D. 360 zł powiększone o stawkę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu, uwzględniając udział w postępowaniu przygotowawczym. Sąd nie uznał za zasadne zasądzenia kosztów uzyskania kopii plików zawierających zapis z nagrań monitoringu w kwocie 18 zł. III. Sąd mając na uwadze treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt: SK 66/19, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. W. 1008 zł powiększone o stawkę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu, uwzględniając jego udział na dwóch terminach rozprawy przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym IV. Z uwagi na uniewinnienie oskarżonego, Sąd na podstawie art. 632 pkt 2 kpk orzekł, iż koszty procesu ponosi Skarb Państwa. 1Podpis
II K 1609/14
Zgodnie z treścią art. 424 § 3 k.p.k. oraz wnioskiem obrońcy oskarżonego, Sąd ograniczył zakres uzasadnienia do rozstrzygnięcia o karze i innych konsekwencjach prawnych czynu. Sąd uznając M. P. winnym tego, że, w dniu 24 lipca 2014 roku G. działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustalona osobą, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia mienia w postaci roweru marki T. o wartości 2500 zł i roweru marki S. o wartości 1500 zł, czym działali na szkodę Z. K., przy czym M. P. czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie 06.02.2008r.-19.03.2010r. części kary łącznej 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem z dnia 30.07.2008r. Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie IV K 116/08 za czyn z art. 280§1 k.k. i inne, skazał oskarżonego za występek z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

IV KK 431/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Tomasz Artymiuk‎SSN Andrzej TomczykProtokolant Justyna Kryńska - Szufnara w sprawie M.R. i M.Ć. skazanych za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 listopada 2023 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎kasacji Prokuratora Generalnego, skierowanej na korzyść skazanych,‎od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku‎z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III K 1187/22, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Rybniku do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. III K 1187/22, uznano M.R. oraz M.Ć. za winnych tego, że w dniu 12 marca 2022 r. około godziny 8:12 w R. przy ulicy O. w sklepie L. wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży elektronarzędzi w postaci wiertarki udarowej marki „T.”, akumulatora wraz z ładowarką marki „P.”, zestawu wierteł firmy T.”, mini sejfu marki „R.”, butów sportowych marki „L.”, żelazka marki „ S.” oraz butelki alkoholu marki J. o pojemności 1 litra o łącznej wartości 512,88 zł na szkodę L. sp. z o.o., przy czym zarzuconego czynu dopuścili się działając w warunkach powrotu do przestępstwa, tj. popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. W przypadku oskarżonego M.Ć. - w związku z zarzutem kasacji - należało sprecyzować, że w wyroku przyjęto, iż tenże dopuścił się zarzuconego przestępstwa w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne, będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn.

III K 827/18, na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 286 § 1 k.k.w zw. z art. 64 § 1 k.k., objętą następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 30 maja 2019 r., sygn. III K 243/19, który to wyrok został następnie objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 17 stycznia 2020 r., sygn. III K 1023/19, mocą którego wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności. Karę tę odbywał w okresie od 12 lutego 2019 r. do 8 października 2020 r.Za przypisane przestępstwo - na podstawie art. 278 § 1 k.k. - oskarżeni zostali skazani:

M.R. na karę 7 lat pozbawienia wolności, a M.Ć. na karę 8 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono od obu oskarżonych środek kompensacyjny w postaci obowiązku naprawienia szkody przez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonego kwoty 512,88 zł. Wyrok zawierał inne rozstrzygnięcia nieistotne w płaszczyźnie zarzutów kasacyjnych. Wyrok ten uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego. Wyrok ten zaskarżył kasacją na korzyść skazanych Prokurator Generalny.W kasacji podniósł zarzut:

1) rażącego i mogącego mieć wpływ na treść wyroku naruszenia prawa procesowego – art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. przez dokonanie niepełnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego i pominięcie istotnych okoliczności sprawy mających znaczenie dla określenia zakresu przedmiotowego zarzucanego oskarżonym przestępstwa występku z art. 278 § 1 k.k., w tym w szczególności co do ilości i wartości skradzionych przez nich ze sklepu L. artykułów, na skutek czego doszło do wadliwego określenia mienia stanowiącego przedmiot kradzieży i jego wartości na kwotę 512,88 zł, w sytuacji gdy prawidłowe ustalenie przedmiotu i wartości zaboru mogło skutkować poniesieniem przez oskarżonych odpowiedzialności za popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., 2) rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego materialnego – art. 64 § 1 k.k., polegającego na błędnym przyjęciu, że oskarżony M.Ć. zarzuconego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych w art. 64 § 1 k.k., 3) rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa karnego materialnego – art. 278 § 1 k.k. polegającego na wymierzeniu oskarżonym na podstawie tego przepisu:

M.R. – kary 7 lat pozbawienia wolności, a M.Ć. – kary 8 lat pozbawienia wolności tj. powyżej przewidzianego w powyższym przepisie ustawowego zagrożenia, 4) rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa karnego procesowego – art. 410 k.p.k. i art. 366 k.p.k. polegającego na pominięciu wynikających z akt sprawy okoliczności dotyczących odnalezienia i zabezpieczenia w toku postępowania przygotowawczego artykułów stanowiących przedmiot dokonanego przez oskarżonych zaboru mienia i zaniechaniu dokonania ustaleń co do dalszego postąpienia z zabezpieczonymi przedmiotami, w następstwie czego doszło do wadliwego, z rażącym naruszeniem art. 46 § 1 k.k. orzeczenia wobec oskarżonych obowiązku naprawienia szkody przez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego solidarnie kwoty 512,88 zł, w sytuacji braku poczynienia ustaleń co do istnienia szkody w dacie orzekania.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasację należało uznać za oczywiście zasadną, co umożliwiało jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, wskazać należało, że skarżący trafnie zakwestionował przypisanie oskarżonym w wyroku zachowania polegające na kradzieży ze sklepu L. artykułów w postaci wiertarki udarowej, akumulatora wraz z ładowarką, zestawu wierteł, mini sejfu, butów sportowych, żelazka oraz butelki alkoholu o łącznej wartości 512,88 zł, jako nieznajdującego odzwierciedlenia w materiale dowodowym sprawy.Z akt sprawy wynika, że w dniu 12 marca 2022 r. w trakcie przeprowadzonych oględzin samochodu należącego do M.Ć. ujawniono i zabezpieczono rzeczy mogące pochodzić z kradzieży, tj. wiertarkę udarową marki „ T.”, akumulator wraz z ładowarką marki „ P.”, zestaw wierteł firmy „ T.”, mini sejf marki „ R.”, buty sportowe marki „ L.”, żelazko marki „ S.”, butelkę alkoholu marki J. o pojemności 1 litra (protokół oględzin k. 15-16).

Część tych przedmiotów, a to akumulator, mini sejf, buty sportowe, żelazko oraz butelka alkoholu pochodziła z kradzieży dokonanej na szkodę sklepu L. znajdującego się w R. przy ul. O. Z dowodu osobowego sprawy wynika, że wartość tych przedmiotów wynosiła 462,88 zł, przy czym sprawcy ukradli je wraz z plastikowym wózkiem, którego wartość ustalono na 50 zł, co razem dało wartość skradzionego mienia – 512,88 zł ( zeznanie świadka A. S.; wykaz skradzionych przedmiotów k.81). Przeprowadzone w toku postępowania przygotowawczego czynności dochodzeniowe nie pozwoliły na ustalenia pochodzenia pozostałych zabezpieczonych przedmiotów, a to wiertarki i zestawu wierteł, jak też wartości tych przedmiotów ( notatki k. 2 verte, k. 83- 85).

Przypuszczenia pochodzenia tych przedmiotów ze sklepów „ N.” znajdujących się na terenie R. nie zyskały potwierdzenia w toku czynności dochodzeniowych. Wskazać nadto należało, że z ogólnych wyjaśnień oskarżonych, w których przyznali się do dokonania kradzieży artykułów przemysłowych i spożywczych w sklepie L. wraz z koszykiem na kwotę 512,88 zł, nie wynikało, które z zabezpieczonych przez funkcjonariuszy Policji artykuły stanowiły przedmiot kradzieży.W świetle tych ustaleń, zgromadzone dowody wskazywały jedynie na fakt popełnienia przez oskarżonych występku z art. 278 § 1 k.k. polegającego na kradzieży na szkodę sklepu L. przedmiotów o łącznej wartości 512,88 zł.

Taki też zakres działania oskarżonych został sformułowany w akcie oskarżenia, nie zatwierdzonym przez prokuratora, który postanowił o przedłużeniu okresu trwania dochodzenia. Ostatecznie w nowym, prawidłowym, akcie oskarżenia zarzucono oskarżonym kradzież przedmiotów pochodzących ze sklepu L. na kwotę 512,88 zł, za wyjątkiem koszyka na zakupy oraz dodatkowo kradzież wiertarki udarowej i zestawu wierteł, których faktu kradzieży nie wykazano w toku dochodzenia, jak i nie ustalono wartości tych artykułów (akt oskarżenia k. 154 -155).

Przy takich ustaleniach, oczywistym jest, że wskazana w zarzutach wartość skradzionych przedmiotów, chociażby przy pominięciu koszyka na zakupy o wartości 50 zł (wykaz k.

81) nie odpowiadała określonej kwocie 512,88 zł. Nadto, z uwagi na powyższe oraz wskazanie dodatkowo dwóch innych rzeczy ( wiertarki udarowej i zestawu wierteł, których pochodzenia nie ustalono) ilość skradzionych przez oskarżonych przedmiotów ze sklepu L., przypisanych im wyroku, nie odpowiadała faktom wynikającym z dowodów zgromadzonych w sprawie. Okoliczności tych nie dostrzegł i nie skorygował Sąd Rejonowy w Rybniku, orzekający na rozprawie w dniu 7 listopada 2022 r. i powielił popełniony przez prokuratora błąd, uznając oskarżonych za winnych popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., zgodnie z opisem czynów wskazanych w akcie oskarżenia.

Wyrok co prawda nie zawiera uzasadnienia, jednakże jego treść i wynikający z protokołu rozprawy sposób procedowania sądu, w tym fakt odczytania wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadka A. S. oraz ujawnienia pozostałych dowodów wskazanych w akcie oskarżenia wskazuje, że podstawą wyroku stały się okoliczności nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Poza uwagą Sądu pozostał dowód z k. 81 - wykaz określający ilość i wartość skradzionych przedmiotów. Okoliczności te przekonują, że sposób procedowania Sądu obarczony był rażącym naruszeniem dyspozycji art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k., gdyż wyrok nie stanowił wyniku analizy całokształtu ujawnionych dowodów, a tym samym, dokonana ocena dowodów nie pozostawała w granicach art. 7 k.p.k.Dostrzeżone błędy miały istotny wpływ na treść wyroku.

Wzięcie pod uwagę przez Sąd istotnych okoliczności sprawy dotyczących ilości i wartości skradzionych rzeczy w sklepie L., powinno doprowadzić Sąd do korekty opisu czynu przez eliminację rzeczy, które nie mogły stanowić przedmiotu zarzuconego występku z art. 278 § 1 k.k. Mając również na uwadze, że oskarżonym nie zarzucono dokonania kradzieży koszyka na zakupy, a w tym zakresie nie można wykluczyć, że oskarżeni, wyprowadzając ze sklepu koszyk, w którym znajdowały się ukradzione przedmioty nie działali w celu jego przywłaszczenia, właściwym było dokonanie korekty wartości skradzionego mienia, która stanowiłaby kwotę 462,88 zł.

W takiej sytuacji zachowanie oskarżonych nie wyczerpywałoby znamion przestępstwa z art. 278 § 1 k.k., a jedynie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.W dalszej kolejności podnieść należało, że nawet przy założeniu, iż zachowanie oskarżonych powinno być zakwalifikowane z art. 278 § 1 k.k., to zaskarżony wyrok i tak dotknięty był kolejnymi rażącymi błędami prawnymi.Z opisu czynu przypisanego oskarżonemu M.Ć. wynika, że ustalenie działania tego oskarżonego w warunkach powrotu do przestępstwa nastąpiło w uwzględnieniu danych wynikających z wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Rybniku z 30 maja 2019 r., sygn.

III K 243/19. Wyrokiem tym objęto karę 5 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wobec tego oskarżonego przez Sąd Rejonowy w Rybniku w wyroku z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. III K 827/18 za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz kary pozbawienia wolności orzeczone za przestępstwa z art. 55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 178a §1 k.k., objęte innymi wyrokami i wymierzono karę łączną roku pozbawienia wolności. Powyższa kara została następnie połączona z karą 10 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku z 30 kwietnia 2019 r., sygn.

III K 2214/18 za popełnienie czynu z art. 178b k.k. i wyrokiem łącznym wydanym w dniu 17 stycznia 2020 r., sygn. III K 1023/19 Sąd Rejonowy w Rybniku wymierzył oskarżonemu karą łączną roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.Wskazane ustalenia nie upoważniały do przyjęcia, że oskarżony, popełniając w dniu 12 marca 2022 r. czyn z art. 278 § 1 k.k., działał w warunkach powrotu do przestępstwa wskazanych w art. 64 § 1 k.k.Zgodnie z brzmieniem tego przepisu powrót do przestępstwa w warunkach recydywy zwykłej należy przyjąć, gdy:

a) sprawca został skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, b) odbył co najmniej 6 miesięcy tej kary, c) następne przestępstwo umyślne popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu tej kary, d) nowe przestępstwo umyślne jest podobne do poprzedniego. Te wymogi muszą zostać spełnione łącznie. W tej sprawie odnośnie wskazanego oskarżonego nie został spełniony warunek wskazany w pkt b. Brzmienie art. 64 § 1 k.k. wskazuje wyraźnie, że skoro kara 6 miesięcy pozbawienia wolności musi zostać odbyta, to musi być co najmniej w tym rozmiarze orzeczona za dane przestępstwo.W przypadku tego oskarżonego został on skazany za przestępstwo podobne przeciwko mieniu, kwalifikowane z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., ale orzeczona została za nie kara 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Jakkolwiek kara ta weszła później w skład kary łącznej orzeczonej w wymiarze ponad 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą oskarżony ostatecznie odbył w ramach później wydanego wyroku łącznego z dnia 17 stycznia 2020 r., III K 1023 /19, to okoliczności te nie dawały asumptu do przyjęcia działania w warunkach powrotu do przestępstwa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się bowiem, że w wypadku orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności, 5 letni okres przewidziany w art. 64 § 1 k.k. biegnie od odbycia kary łącznej, przy czym kara za przestępstwo poprzednie, do którego odnosi się podobieństwo przestępstwa ponownego musi być orzeczona w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności ( wyroki SN: z 9 maja 2011, V KK 130/11; z 20 marca 2013 r., IV KK 51/13).

Zatem rażącym błędem było przyjęcie, że ten oskarżony przypisanego czynu dopuścił się w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k.Dalej wskazać należało na oczywistą niesłuszność rozstrzygnięcia co do kary orzeczonej wobec obydwu oskarżonych. Art. 278 § 1 k.k. przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Tymczasem Sąd orzekł wobec M.Ć. karę 8 lat pozbawienia wolności, a wobec M.R. karę 7 lat pozbawienia wolności. W tej sprawie, wobec przyjęcia jako podstawy wymiaru kary wyłącznie art. 278 § 1 k.k., sąd mógł ją wymierzyć we wskazanych granicach ustawowego zagrożenia.

Skazując oskarżonych za wskazany występek w warunkach recydywy, gdyby sąd przyjął w podstawie wymiaru kary art. 64 § 1 k.k. mógłby wówczas wymierzyć kary do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, tj. do 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Oczywistym zatem jest, że kara wymierzona oskarżonemu M.Ć. rażąco przekraczała również tę nową granicę możliwej do orzeczenia kary pozbawienia wolności. Odnośnie do oskarżonego M.R. możliwe byłoby wymierzenie kary 7 lat pozbawienia wolności, ale konieczne było powołanie w podstawie wymiaru kary art. 64 § 1 k.k., czego w wyroku zabrakło również w odniesieniu do drugiego oskarżonego.

W tej sytuacji orzeczona wobec oskarżonego M.R. kara pozbawienia wolności rażąco narusza dyspozycję art. 278 § 1 k.k.W końcu wskazać należało, że w sprawie brak było wystarczających podstaw do wydania rozstrzygnięcia o obowiązku naprawienia szkody. Warunkiem orzeczenia tego środka kompensacyjnego jest ustalenie, że szkoda w określonym rozmiarze istniała w dacie orzekania sądu. Orzeczenie takie powinno być powiązane z rzeczywistą szkodą poniesioną przez pokrzywdzonego i ma prowadzić do wyrównania poniesionej straty materialnej.

W tej sprawie ustalona wysokość szkody nie znajduje odzwierciedlenia w dowodach sprawy. Z omawianego już protokołu oględzin samochodu oskarżonego M.Ć., ale także z dokumentacji fotograficznej wynika, że przedmioty w postaci akumulatora wraz z ładowarką, mini sejfu, butów sportowych, żelazka i butelki alkoholu odnalezione w tym samochodzie nie były zniszczone bądź uszkodzone, pozostawały w oryginalnych opakowaniach, a butelka alkoholu nie była napoczęta. Analizując protokół oględzin k. 16 verte można byłoby dojść do przekonania, że rzeczy zabezpieczone w samochodzie M.Ć., będące przedmiotem tej sprawy, zostały wydane pracownikowi stacji benzynowej S., na której zabezpieczono samochód tego oskarżonego w związku z podejrzeniem dokonania kradzieży mienia na szkodę tej stacji.

Jednakże dokument w postaci pokwitowania przez pracownika stacji S. skradzionej mydelniczki – dozownika na mydło zdaje się wskazywać, że wydany został tylko ten przedmiot, który był również wykazany w protokole oględzin. Zatem z akt sprawy nie wynika dalszy sposób postąpienia z rzeczami istotnymi dla tego postępowania, w tym brak jest danych o ich zwróceniu pokrzywdzonemu. W tej sytuacji, Sąd decydując się na orzeczenia obowiązku z art. 46 § 1 k.k., powinien tę kwestię wyjaśnić, zwłaszcza przy braku wniosku pokrzywdzonego.

Nie podejmując tych czynności i procedując w takim stanie sprawy, w zakresie szkody poniesionej przez pokrzywdzonego, rażąco naruszył dyspozycję art. 410 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., a w konsekwencji również rażąco naruszył przepis art. 46 § 1 k.k. przez orzeczenie obowiązku naprawienia szkody, przy niewyjaśnieniu rzeczywistego zakresu tego obowiązku. Zatem oczywiste jest, że takie rozstrzygniecie mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, doprowadzając do orzeczenia wobec oskarżonych obowiązku naprawienia szkody, w sytuacji braku pewności co do rzeczywistej jej wysokości.

Wskazane rażące błędy w zakresie prawa karnego procesowego i materialnego popełnione przez Sąd pierwszej instancji skutkować musiały uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, w trakcie którego powinien rozważyć argumentację przedstawioną przez Sąd Najwyższy w wyroku kasatoryjnym.W końcu rozważań należało odnieść się do kwestii postanowień wydanych przez Sąd Rejonowy w Rybniku w dniu 1 października 2023 r., sygn. III Ko 126/23, III Ko 127/23, wobec M.R. i M.Ć. w trybie kontrawencjonalizacji na podstawie art. 2a § 1 k.w. w związku z treścią art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw ( Dz.

U. z 2022, poz. 2600) zmieniającego brzmienie art. 119 § 1 k.w. w zakresie wartości skradzionej lub przywłaszczonej cudzej rzeczy ruchomej. Oba postanowienia stwierdzające, że czyn oskarżonych stanowi wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. i zamieniające skazanym wymierzone kary pozbawienia wolności na kary aresztu w wymiarze 30 dni, nie miały znaczenia dla rozpoznania zarzutów kasacji. Wprawdzie przypisany im czyn w aktualnym stanie prawnym stanowi wykroczenie, jednakże nie ma to żadnego wpływu na ocenę za jaki czyn faktycznie oskarżeni byli w przeszłości skazani.

Zmiana ustawy, mocą której określone zachowanie będące wcześniej przestępstwem stanowi wykroczenie nie może spowodować zmiany oceny prawnej zachowania zawartej w prawomocnym wyroku. Przyjęty model kontrawencjonalizacji nie powoduje zmiany charakteru prawomocnego skazania, które pozostaje przestępstwem. Takiej zmiany można dokonać w trybie wzruszenia prawomocności wyroku skazującego za przestępstwo. Właśnie w tej sprawie, Sąd Najwyższy – uwzględniając zarzuty kasacji - dostrzegł możliwość zmiany prawomocnych ustaleń co do popełnienia przez oskarżonych przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. i dlatego uchylił prawomocne orzeczenie w całości, również z innych, wskazanych powodów prawnych i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W tej sytuacji oczywiste jest, że takie rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego spowoduje utratę mocy prawnej wydanych wobec oskarżonych wskazanych postanowień. Z tych względów orzeczono jak na wstępie. (J.D.)[ms]