IV KK 427/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 427/13 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Barbara Skoczkowska‎SSA del. do SN Mariusz MłoczkowskiProtokolant Jolanta Grabowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Jerzego Engelkinga‎w sprawie skazanego A. W.‎w przedmiocie zarządzenia wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 3 czerwca 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego‎od postanowienia Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 29 sierpnia 2013 r., zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 15 maja 2013 r., uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G. w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 15 maja 2013 r. orzeczono wobec A.W. wykonanie 60 dni zastępczej kary pozbawienia wolności w miejsce kary 4 miesięcy ograniczenia wolności w postaci nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 7 kwietnia 2005 r. Zażalenie na to postanowienie wniósł skazany.Sąd Okręgowy w G., po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2013r. uchylił zaskarżone orzeczenie i umorzył postępowanie wykonawcze.

W uzasadnieniu wskazał, że wyrok skazujący A. W. uprawomocnił się w dniu 15 kwietnia 2005r., wobec czego – powołując art. 103 § 1 pkt 3 k.k. – przyjął, że w dniu 15 kwietnia 2010r. nastąpiło przedawnienie wykonania kary.Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżył kasacją na niekorzyść skazanego Prokurator Generalny. Orzeczeniu temu zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść postanowienia naruszenie prawa materialnego, tj. art. 103 § 1 pkt 3 k.k., polegające na jego błędnym zastosowaniu w postępowaniu wykonawczym wobec A.

W., skazanego wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 7 kwietnia 2005r., sygn. VI K …/05, prawomocnym w pierwszej instancji z dniem 15 kwietnia 2005r., na karę 4 miesięcy ograniczenia wolności, co skutkowało wydaniem wobec niego – na podstawie art. 15 § 1 k.k.w. – niesłusznego postanowienia o umorzeniu postępowania wykonawczego z powodu przedawnienia wykonania tej kary, mimo iż nie upłynęło od uprawomocnienia się tego wyroku 10 lat. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasację Prokuratora Generalnego należało uznać za w pełni zasadną, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego orzeczenia.Przedmiotowe postanowienie mogło zostać zaskarżone kasacją przez Prokuratora Generalnego, zgodnie z art. 521 § 1 k.p.k. Zachowany został również sześciomiesięczny termin określony w art. 524 § 3 k.p.k., a więc kasacja na niekorzyść skazanego mogła zostać uwzględniona.W niniejszej sprawie wyrok, którym orzeczono karę ograniczenia wolności uprawomocnił się w dniu 15 kwietnia 2005r.

Zgodnie z art. 103 § 1 pkt 3 k.k., przedawnienie wykonania kary ograniczenia wolności następuje w wypadku, gdy od uprawomocnienia się orzeczenia ją wymierzającego upłynęło 10 lat. Tymczasem, Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu uznał, z niezrozumiałych względów powołując się na ten przepis, że przedawnienie wykonania kary nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2010r., a więc po upływie jedynie 5 lat od uprawomocnienia się wyroku. Mając na względzie treść art. 103 § 1 pkt 3 k.k., wbrew stanowisku Sądu ad quem, nie można było stwierdzić przedawnienia wykonania kary ograniczenia wolności, wobec czego umorzenie postępowania wykonawczego było całkowicie bezpodstawne.

Dlatego też oczywiście zasadny był zarzut skarżącego, że procedując w sprawie Sąd Okręgowy dopuścił się rażącego naruszenia prawa materialnego art. 103 § 1 pkt 3 k.k., mającego decydujący wpływ na treść postanowienia.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd odwoławczy powinien uniknąć uchybień będących podstawą uwzględnienia kasacji, a ponownie rozpoznając zażalenie A. W. na zasadach ogólnych, respektować obowiązujące regulacje materialnoprawne i procesowe. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w części dyspozytywnej wyroku.