Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
IV KK 408/23 AI generated

IV KK 408/23 · Sąd Najwyższy

Case Number IV KK 408/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

M. S.–Ś. i T. Ś. zostali oskarżeni o to, że:„XIV. (numeracja zgodna z aktem oskarżenia – uwaga SN) w okresie od co najmniej 15 marca 2011 r. do 19 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z R. M. i J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, udzieloną im przez G. R. podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu G.

Legislator headnote

AI generated

art. 230 § 1 k.k, art. 65 § 1 k.k, art. 91 § 1 k.k, art. 230 § 2 k.k; IV KK 408/23 · Sąd Najwyższy: T., jednakże do pozytywnego zaliczenia egzaminu w tych dniach nie doszło, co stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn z art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXII. w okresie od co najmniej 5 kwietnia 2011 r. do 16 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu J.

Keywords

AI generated
organisation and content of tests false testimony incorrect factual findings forgery proceedings limited statutory examination prima facie evidence

Cited Legislation

AI generated
art. 230 § 1 k.k
skazanych z art. 230 § 1 k.k.
art. 65 § 1 k.k
z art. 65 § 1 k.k.,XVII.
art. 91 § 1 k.k
z art. 91 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 16 stycznia 2024 r.,‎kasacji wniesionej przez prokuratora - na niekorzyść‎od wyroku Sądu Okręgowego w Łomży‎z dnia 2 czerwca 2023 r., sygn.
art. 230 § 2 k.k
o czyn z art. 230 § 2 k.k.
AI generated
VII Ka 609/23
Formularz UK 2 Sygnatura akt VII Ka 609/23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.
IV Ka 103/21
Wyrok Sądu Rejonowego w Lesznie z dnia 30 października 2020 r., sygn.
II AKa 142/21
Sygn. akt II AKa 142/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 sierpnia 2022r. Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Apelacyjnego Ewa Leszczyńska-Furtak Sędziowie Sądu Apelacyjnego Dorota Tyrała Sądu Apelacyjnego Ewa Gregajtys (spr.) Protokolant Oliwia Salwin przy udziale Prokuratora Pawła Zielińskiego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2022r. sprawy A. K. urodzonego (...) w L. w B., syna J. i M. z domu N. oskarżonego z art. 258 § 1 kk i z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2020 roku sygn. akt XVIII K 91/19 1. wyrok w części zaskarżonej wobec oskarżonego A. K. utrzymuje w mocy, 2. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania apelacyjnego, w tym kwotę 400 (czterysta) zł z tytułu opłaty. UZASADNIENIE UZASADNIENIE Sygnatura akt II AKa 142/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 4 grudnia 2020r. w sprawie XVIII K 91/19. 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ Zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------------------------------------------------ 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty --------------------------------------------- 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Zeznania świadka B. Z. Zeznania świadka są wiarygodne w takim zakresie, w jakim obciążył on oskarżonego. Nie zasługują natomiast na wiarę co do tego, by oskarżony miał świadomość udziału w strukturze przestępczej dopiero od czasu, gdy świadek został osadzony w zakładzie karnym we Francji. Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, omówionych poniżej, udowodnionym zostało, że oskarżony co najmniej od października 2016r. w ramach struktury przestępczej uczestniczył w oszustwach na szkodę właścicieli wypożyczalni samochodów. Inna relacja świadka, w ocenie Sadu Apelacyjnego, wynika z woli chronienia oskarżonego i poprawienia w ten sposób jego sytuacji procesowej, co jednak nie znajduje podstaw faktycznych. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ----------------------------------- 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia: - art. 167 kpk w zw. z art. 22 § 1 kpk i art. 5 § 2 kpk poprzez ich niezastosowanie i oddalenie wniosków o przesłuchanie B. Z. oraz T. P. połączonych z wnioskiem o zawieszenie postępowania i ograniczenie w ten sposób prawa do obrony poprzez brak możliwości zweryfikowania wszelkich wątpliwości odnoszących się do zamiaru oskarżonego i świadomości jego udziału w zorganizowanej grupie przestępczej a także zamiaru popełnienia oszustwa na szkodę wymienionych w zarzutach firm; - art. 410 kpk i art. 5 § 2 kpk poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że oskarżony miał świadomość co do przestępczego charakteru działalności prowadzonej przez B. Z., A. S. i T. P., gdy nie ma na to dowodów, jak również na to, że został wprowadzony w tajniki działalności grupy, a Sąd pominął zeznania A. S., w których wskazała, że oskarżony bierze udział w niniejszym postępowaniu bez potrzeby, gdyż nie miał wiedzy na temat procederu zorganizowanego przez B. Z.; - art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez błędne ustalenie zamiaru oskarżonego doprowadzenia firm wskazanych w zarzutach do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, gdy z dowodów wynika, że oskarżony nie miał takiej świadomości oraz wiedzy o przestępczym modus operandi grupy stworzonej przez w/w, przy czym nawet przy przyjęciu, ze oskarżony winien się domyślić tego, że transportowane przez niego samochody są sprzedawane na terenie Francji w sposób nielegalny, można mu przypisać jedynie działalnie w zamiarze ewentualnym, - art. 2 § 2 kpk, art. 4kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 4242 kpk poprzez dokonanie ustaleń w sposób dowolny w oparciu o wyselekcjonowanie dowodów dla oskarżonego niekorzystnych, co wyraża się w szczególności w: ⚫ uznaniu, że oskarżony od co najmniej 2016r. miał wiedzę, że uczestniczy w działalności sprzecznej z prawem, podczas, gdy z faktu, że widział umowy najmu samochodów a następnie miał wiedzę o ich sprzedaży na terenie Francji wniosku takiego nie można wyprowadzić, ⚫ czynieniu ustaleń wyłącznie na podstawie dowodów dla oskarżonego niekorzystnych, w tym celu wyselekcjonowanych pod z góry przyjętą tezę, ⚫ uznaniu, że oskarżony powinien orientować się w prawnych mechanizmach umowy leasingu i braku możliwości sprzedaży leasingowanego pojazdu, podczas gdy z treści uzasadnienia wynika, że nie jest wykluczone przejście własności takich samochodów a także mając na uwadze, że oskarżony jest dwudziestoparolatkiem, obcokrajowcem, nieznającym biegle języka polskiego, w ramach swoich obowiązków nie wnikał w zakres ustaleń czynionych przez B. Z. z właścicielami aut i bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony w swojej niewątpliwej inteligencji i zdolności przewidywania musiał domyśleć się, że uczestniczy w przestępczym procederze nie wskazując jednocześnie, z jakich dowodów oraz faktów inteligencja ta wynika, ⚫ błędnym założeniu, że oskarżony powinien dostrzec, że w związku z transportowaniem przez niego aut do Francji dochodzi do naruszenia praw ich właścicieli, czy podmiotów je wynajmujących, podczas gdy przez B. Z. i inne osoby utrzymywany był w przeświadczeniu o legalności całego procesu a nadto otrzymał fakturę sprzedaży jednego z pojazdów, z której wynikało, że (...) SA sprzedał samochód M. H. za kwotę 35.000 euro +vat, co wespół z wyjaśnieniami i zapewnieniami B. Z. uwiarygadniało transakcję i obrót samochodami, ⚫ przyjęciu, że oskarżony powinien w sposób odmienny zareagować na aresztowanie B. Z., gdy ten osobiście kontaktował się z nim z więzienia we Francji i zapewniał, że jest to nieporozumienie dotyczące spraw podatkowych, co było potwierdzane przez osoby z otoczenia B. Z., wbrew stanowisku Sądu, że przyjął taką pozycję w celu osiągania zysku, umożliwiającą mu, w razie niesprzyjających okoliczności, uniknięcie bądź ograniczenie odpowiedzialności, ⚫ nieprawidłowym uznaniu, że miał świadomość konieczności urzeczywistnienia znamion czynu zabronionego przesądzającego wolę realizacji znamion oszustwa i tym samym można mu przypisać zamiar bezpośredni kierunkowy, - art. 167 kpk w zw. z art. 200 kpk w zw. z art. 201 kpk poprzez posłużenie się opinią biegłego K. B., podczas gdy zakres sporządzonej opinii wykracza poza wskazany w postanowieniu Sądu a sama opinia nie ma prawidłowej formy i oskarżony nie ma w pełni możliwości poznania jej treści a także brak wymaganej formy pisemnej lub ustnej opinii uniemożliwił obrońcy złożenie skutecznych zarzutów do rzeczonej opinii a w konsekwencji opinia i jej wnioski nie powinny być uznane za prawidłowe w zakresie odtworzenia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza, że forma przeprowadzenia tego dowodu uniemożliwia również instancyjną kontrolę wyroku i ocenę dowodów, na podstawie których Sąd ustalił winę oskarżonego, - art. 4 kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk polegające na: ⚫ bezpodstawnym przyjęciu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził udział oskarżonego w grupie przestępczej oraz działanie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, gdy nie wskazuje na to żaden z dowodów a działania oskarżonego wynikały z wykonywania przez niego pracy, ⚫ bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony działał świadomie i z zamiarem bezpośrednim kierunkowym od października 2016r. w celu doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez firmy wskazane w zarzutach, ⚫ bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony świadomie pełnił rolę w przestępczym procederze a wynikało to z tego, że widział umowę najmu samochodu, a następnie powziął wiedzę o jego sprzedaży na terenie Francji w sytuacji, gdy był utrzymywany przez członków grupy w przekonaniu, że całość działań jest legalna, ⚫ nieuwzględnienie w całości zeznań M. S., która podała, że oskarżony traktował dowożenie samochodów jako formę zarobkowania, normalną pracę, samochody przewoził raz - dwa razy na miesiąc, a na B. młodzi ludzie często pracują jako kierowcy, ⚫ nieuwzględnienie zeznań świadka P. T. (1), który zeznał że … chłopak ten (tj. oskarżony) wyglądał jak jego (tj. B. Z.) pracownik, pomagier, on prowadził samochód, ponadto wskazał, że kiedy był u niego osobiście, dwa razy, to na wejściu do biura świadka była tylko tabliczka (...) bez informacji o wypożyczalni, - art. 2 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk w zw. z art. 200 kpk poprzez dokonanie ustaleń w sposób dowolny, na podstawie wyselekcjonowanych dowodów niekorzystnych, w szczególności opinii biegłego, która nie spełnia wymaganeej przepisami formy, a na jej podstawie Sąd bezpodstawnie przyjął, że oskarżony przetransportował samochody wskazane w pkt IX, XI, XVII, XIX, gdy oskarżony samochodów tych nie prowadził, a pojedyncze zdjęcia były zrobione dla potrzeb relacji fotograficznej dla potrzeb mediów społecznościowych, a w zakresie pojazdu wskazanego w pkt. XI orzeczenia, rzeczony samochód prowadził brat oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie, że: - oskarżony dopuścił się czynu z pkt. I orzeczenia, tj. z art. 258 § 1 kk – udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, - oskarżony dopuścił się czynów z pkt. III, V, VII, IX, XI, XIII, XV, XVII, XIX, XXI, XXIII, XXV, XXVII orzeczenia, gdy oskarżony nie działał z bezpośrednim zamiarem doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pokrzywdzonych firm, co powoduje, że orzeczenie sądu pierwszej instancji jest rażąco niesprawiedliwe w rozumieniu art. 440 kpk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ zarzuty niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Obszerność zarzutów apelacji, jak i argumentów przywołanych na ich poparcie, lekturę tak skonstruowanego środka odwoławczego czyni trudną, jednak w żadnej mierze nie przekłada się na jego zasadność, a tym samym skuteczność. Skarżący zarzuca wyrokowi Sądu Okręgowego wadliwą ocenę dowodów skutkującą nieprawidłowym ustaleniem realizacji przez oskarżonego strony podmiotowej przypisanych mu przestępstw i choć intencje autora apelacji uznać należy za czytelne, to ich ulokowanie w formie zarzutów obrazy niemal wszystkich ogólnych reguł procesu karnego pozostaje sprzeczne z zasadami sporządzania apelacji. Trudno przy tym nie dostrzec, że powielanie tożsamego uchybienia w ramach różnych zarzutów doprowadziło autora apelacji do sformułowania także takich, które pozostają sprzeczne i to także wewnętrznie. Ocena ta dotyczy w szczególności zarzutów obrazy art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk, gdy warunkiem postawienia zarzutu naruszenia zasady in dubio pro reo jest ocena dowodów respektująca kryteria ujęte w art. 7 kpk. Choć taka konstrukcja apelacji nie uniemożliwia dokonania kontroli instancyjnej wyroku, to nie pozostaje bez znaczenia dla oceny efektu nakładu pracy obrońcy, zdecydowanie nieadekwatnego do objętości środka odwoławczego. Analizując sferę motywacyjną zaskarżonego orzeczenia stwierdzić należy, że respektuje ona i to w stopniu nie tyle modelowym, co wręcz wzorowym, wymogi art. 424 § 1 i 2 kpk. Sąd Okręgowy w sposób wnikliwy odniósł się do treści wszystkich zgromadzonych dowodów (art. 410 kpk), poddał je ocenie w oparciu o kryteria wskazane w art. 7 kpk, przy czym każdy dowód ocenił nie tylko indywidualnie, ale także we wzajemnym powiązaniu i w następstwie tak dokonanej oceny ustalił stan faktyczny nie zawierający błędów. Skutecznej przeciwwagi dla ocen i ustaleń Sądu nie mogą stanowić argumenty apelacji, skoro to środek odwoławczy, a nie uzasadnienie wyroku, opiera się na wybiórczej i uproszczonej analizie dowodów ograniczonej do akcentowania tych korzystnych dla oskarżonego, przy jednoczesnym umniejszaniu rangi, czy wręcz pomijaniu tych, którego takiego charakteru nie mają. Dość tylko wskazać, że obiektywizm Sądu wynika chociażby z tego, że od części zarzutów oskarżonego uniewinnił. Stwierdzić zatem należy, że Sąd nie uchybił żadnym regułom prawa procesowego, w szczególności tym ujętym w zarzutach apelacji, a uzasadnienie wyroku na zastrzeżenia skarżącego wprost odpowiada. Odnosząc się do zarzutów apelacji skierowanych wobec oceny materiału dowodowego sprawy i ustaleń na jej podstawie poczynionych, podkreślić należy, że nie wynikają one z jednostkowych dowodów a są wynikiem wnioskowania opartego na wzajemnym powiązaniu faktów wynikających z różnych źródeł dowodowych. Uwzględniając przy tym przedmiot postępowania i jego podstawę dowodową nie sposób przyjąć, by sposób ukształtowania materiału dowodowego sprawy w istotny sposób odbiegał od innych spraw z art. 286 § 1 kk. Z uwagi na szczególną stronę podmiotową oszustwa wymagającą wykazania zamiaru bezpośredniego kierunkowego, w sytuacji, gdy sprawca nie przyznaje się do czynu, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, ustalenia w tym zakresie muszą być czynione na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zatem poprzez analizę wszystkich jego elementów. Dla czynienie prawidłowych ustaleń zasadnicze znaczenie mają te okoliczności, które wskazują na świadomość sprawcy w czasie poprzedzającym podjęcie pierwszych zachowań składających się na realizację znamion przestępstwa, ale nie sposób umniejszać rangi działań późniejszych, jeżeli przy zastosowaniu kryteriów ujętych w art. 7 kpk odzwierciedlają one jego zamiar w dacie przystąpienia do realizacji przestępstwa. W pierwszej kolejności nie sposób zgodzić się z obrońcą, by Sąd Okręgowy w sposób nieuprawniony uznał, że stopień rozwoju intelektualnego oskarżonego kwalifikuje go jako osobę inteligentną, spostrzegawczą, zaradną życiową. Podnieść należy, że oskarżony 2 lata studiował w kraju ojczystym, 3 lata na Politechnice (...) a pół roku na Uniwersytecie (...) (k. 2584v). Z relacji przesłuchanych w sprawie świadków, także B. Z., wprost wynika, że pomimo tego, że oskarżony był cudzoziemcem i średnio mówił po polsku, nie było żadnych problemów w porozumiewaniu się, mężczyźni w sposób dla nich w pełni zrozumiały komunikowali się, wymieniali się także informacjami w formie wiadomości tekstowych, które oskarżony również pisał po polsku. Wskazać nadto należy, że rola oskarżonego polegała na samodzielnym transportowaniu ekskluzywnych samochodów, zazwyczaj nowych, do Francji, przekazywaniu tam dokumentów, niekiedy odbieraniu i przywożeniu do Polski znacznych kwot pieniędzy i niezależnie od realizacji zasadniczego zadania, a zatem transportu pojazdu, oskarżony organizował swój pobyt i powrót do Polski, rozliczał poniesione z tego tytułu koszty. Oskarżony w ramach działalności z B. Z. także dla celów prywatnych korzystał z wynajmowanych samochodów, w czasie jednego z wyjazdów towarzyszyła mu jego ówczesna dziewczyna, w innym, do pomocy zatrudnił swojego brata. W toku składanych wyjaśnień A. K. przyznał, że zdjęcia dowodów rejestracyjnych pojazdów wykonywał na wypadek gdybym zapomniał dowodu rejestracyjnego żebym miał przy kontroli (k. 2586), jak również to, że z uwagi na przedmiot działalności B. Z., a to wypożyczanie ekskluzywnych samochodów … osobiście sprawdzałem strony internetowe we Francji i stwierdzałem, że ceny tam są wyższe (k. 2585). Wobec tych okoliczności, a także w świetle argumentów przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w pełni uprawnione jest ustalenie, że oskarżony jest osobą inteligentną, zaradną życiowo, zapobiegliwą, spostrzegawczą, trafnie postrzegającą rzeczywistość i weryfikującą przekazywane mu informacje. Chybione i to w stopniu oczywistym jest zatem stanowisko obrońcy, że oskarżony wykonywał wyłącznie pracę kierowcy, a na B. młodzi ludzie często pracują jako kierowcy. O ile można przyjąć, że młodzi ludzie często pracują jako kierowcy, to stwierdzenie to można odnieść do zatrudnienia na stanowisku dostawcy pizzy, czy innych posiłków, bądź pracy w charakterze kuriera. Wniosek ten nie może mieć zastosowania do samodzielnego przeprowadzania na zachód Europy ekskluzywnych i nowych, a zatem bardzo drogich aut, jak też możliwości korzystania z nich także dla celów prywatnych, a w końcu uzyskiwania z tytułu jednego wyjazdu takich środków, które dla większości studentów stanowią miesięczne wynagrodzenie za pracę fizyczną na całym etacie. Sąd Okręgowy szczegółowo uzasadnił, z jakich elementów materiału dowodowego sprawy wywiódł wniosek, że oskarżony działał w warunkach art. 286 § 1 kk a zatem z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, jak również ramy czasowe, od których ustalenie to, jako pewne, mógł poczynić. Niezależnie od korespondencji oskarżonego z A. S., z której wynika nie tylko jego wiedza, że pojazdy są we Francji sprzedawane (np. k. 3241), ale aktywny udział w poszukiwaniu nabywców (k. 3238 i następne), to w wyjaśnieniach wprost wskazał, że na początku października 2016r. w schowku V. (...) znalazł umowę najmu samochodu (k. 964-965), zatem co najmniej od tej daty wiedział o pochodzeniu samochodów, które dostarczał do Francji. Słuszna jest również argumentacja Sądu, że oskarżony wraz z B. Z. wielokrotnie jeździł do wypożyczalni samochodów, z tego chociażby powodu znał źródło pochodzenia sprzedawanych we Francji pojazdów. Stanowisko apelacji, że do wypożyczalni oskarżony nie wchodził, więc mógł nie wiedzieć, że pojazdy są wynajmowane, nie wytrzymuje krytyki. Zważywszy na przedmiot i charakter działalności prowadzonej przez B. Z., przy woli zatajenia przed oskarżonym jej rzeczywistego przedmiotu, wspólne wyjazdy do wypożyczalni stwarzały nadmierne ryzyko ujawnienia przestępczych zachowań, stąd prawidłowa jest ocena sądu, że potrzeby takiej nie było, bo oskarżony w proceder był aktywnie zaangażowany. Trudno w końcu pominąć, że wiedza jak i rola w oszukańczej działalności B. Z., jego ówczesnej partnerki życiowej A. S., jak też T. P. nie może budzić wątpliwości. T. P. uczestniczył nie tylko w wynajmowaniu samochodów, ale także ich transportowaniu do Francji i przekazywaniu osobom wskazanym przez B. Z.. Przywołanie tej okoliczności jest o tyle istotne, że pomimo takiego zaangażowania T. P. w działalność przestępczą, którą zorganizował i nadzorował B. Z., świadek ten, zeznając na rozprawie apelacyjnej wskazał jednocześnie … do S. miałem większe zaufanie niż do P.. Kazałem S. fotografować miejsce, gdzie nocuje, aby wiedzieć, gdzie P. mieszka i gdzie go szukać, bo w nowym mieszkaniu u niego nie byłem (k. 3910). W takich warunkach, przy uwzględnieniu wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, stanowisko obrońcy, że oskarżony nie wiedział, w jakim procederze uczestniczy, przywołanym kryteriom wprost przeczy. Trudno bowiem przyjąć, jakich innych obszarów, aniżeli wspólna działalność przestępcza mogłoby dotyczyć zaufanie, jakim B. Z. darzył oskarżonego. Poza uwagą obrońcy pozostały także te wszystkie okoliczności, które dotyczą okresu pobytu B. Z. w zakładzie karnym we Francji, gdy oskarżony de facto przejął jego rolę, nie tylko konsultując z nim bieżącą działalność przestępczą, ale także snując jej znacznie szersze plany na przyszłość. Okoliczności te są o tyle istotne, że wprost świadczą nie tylko o stanie wiedzy oskarżonego na temat przedmiotu rzeczywistej działalności B. Z., ale znacznego stopnia zaangażowania w nią samego oskarżonego. Sąd Okręgowy słusznie w tym zakresie odwołał się do wyjaśnień E. W.. Z jej relacji jednoznacznie wynika, że zasadnicze informacje co do zakresu czynności, które miała podejmować, otrzymywała właśnie od oskarżonego. Kobieta wprost podała … to on się ze mną kontaktował telefonicznie i mailowo, on wysyłał mi linki do konkretnych wypożyczalni i wskazywał konkretne auta, jakie mam wypożyczyć. Pieniądze przywoził zawsze S., on je zawsze przy odbiorze auta przywoził (k. 1538). Oskarżona podała także, że pytała S. o ich działalność – on mówił tak jak B., że on jedzie tym samochodem do Francji, tam spotyka się z ludźmi, podpisują umowę i samochód jest wypożyczany za większe pieniądze. Samochód we Francji miał wypożyczać B.. S. miał przekazać samochód B. na miejscu, we Francji. Tak mówił B. i tak mówił S.… S. potwierdzał, że B. jest w szpitalu… w sumie kontaktowałam się więcej z S. niż z B.. B. twierdził, że nie może rozmawiać, że wszystko mam ustalać z S. (k. 2747v). Kobieta wskazała także, że wynajmujących zapewniała, że auto będzie wyjeżdżało poza Polskę, bo zakłada firmę, co było zgodne z jej ustaleniami z oskarżonym i B. Z.. Podała, że chodziło o to, że B. na mnie miał założyć działalność dotyczącą sprzedaży w Polsce domów z bali produkowanych we Francji, a S. też miał pracować w tej firmie, o czym z nim rozmawiała (k. 2748). Podała w końcu, że i B. i S. informowali mnie o tym, że samochody z Francji wracają. Ja pytałam S. i mówiłam, że boję się, że te samochody nie wrócą, on twierdził, że woził samochody do Francji i również z Francji przywoził samochody do Polski, zapewnił, że samochody wrócą (k. 2750). Tak szerokie bezpośrednie przywołanie wyjaśnień E. W. służy wykazaniu, że po zatrzymaniu B. Z. i jego osadzeniu w zakładzie karnym we Francji, oskarżony przejął jego wiodącą rolę w zarządzaniu ich przestępczą działalnością, kłamliwie zapewniał kobietę o legalnym charakterze prowadzonej działalności, w szczególności o tym, że samochody przez nią wynajęte, zgodnie z umową wrócą do Polski. Tożsame nieprawdziwe dane przekazywał O. Z., od której E. W. wynajęła samochody. Świadek podała był przy tym obecny pan, imienia nie znam, ale był (...) E. mówiła, że to jej kuzyn… (...) również miał jeździć tym samochodem, zgodnie z tym co mówili on też pracuje w tej firmie, oni współpracują, jeżdżą i budują holenderskie domki. Rozmawiałam z tym (...) mówił tylko, że firma jest ogromna, że mają dużo ludzi i chcieliby dla swoich pracowników więcej aut (k. 2793). Wobec przywołanych dowodów twierdzenie apelacji, że oskarżony nie miał świadomości, jaki jest rzeczywisty charakter działalności prowadzonej przez B. Z., przy jego istotnym i aktywnym udziale, pozostaje w oderwaniu od całokształtu okoliczności sprawy. Wniosek ten wprost także potwierdza zabezpieczona korespondencja E. W. z B. Z., w której przyznał on, że oskarżony od początku był zaangażowany w działalność przestępczą, co kobieta potwierdziła (k. 1540 ….po tym jak powiedziałam mu, że S. jest zatrzymany, to on się przyznał, że faktycznie robił z S. te samochody przez półtora roku i wszystko było ok; k. 1541 … B. mi napisał, że A. od samego początku doskonale wiedział jak wygląda mechanizm tego biznesu). Podnieść w końcu należy, że E. W. po tym, gdy zorientowała się, że oskarżony i B. Z. wprowadzili ją w błąd co do rzeczywistego przeznaczenia wynajmowanych przez nią samochodów, zgłosiła to na policję. Obrońca oskarżonego próbując wykazać, że w tożsamej sytuacji znalazł się oskarżony, a zatem, że także on został oszukany, wprowadzony w błąd, co do rzeczywistego celu działalności B. Z., pomija, że relacja E. W. wprost temu przeczy. Podnieść w końcu należy, że zachowanie tej oskarżonej było wręcz modelowym sposobem postępowania osoby, która została oszukana i z tego powodu zgłosiła sprawę policji. Oskarżony tożsamych działań nie tylko nie podjął, ale wobec izolacji B. Z., mając świadomość, że przebywa on w zakładzie karnym, kontynuował działalność przestępczą przejmując zadania B. Z., na co wprost wskazuje przywołana wyżej relacja E. W.. Nadto, nie dość, że oszukańczą działalność kontynuował, to planował ją poszerzyć m. in. o zakupy internetowe przy wykorzystaniu skradzionych kodów kart płatniczych, sutenerstwo, czy obrót nielegalnymi substancjami, na co wskazuje jego korespondencja z B. Z. (m. in. k. 3314, 3320-3322, 3324, 3346), którą świadek ten potwierdził na rozprawie (k. 3908 Było tak, że jak przebywałem w ZK we Francji, to rozmawiałem z oskarżonym na temat wspólnej działalności, sprowadzania jakiś substancji, utrzymywania się z prostytucji, pisaliśmy o tym). Uwzględniając przywołane okoliczności, a także wyczerpującą argumentację Sądu Okręgowego, skutecznej przeciwwagi dla ocen i ustaleń, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku nie mogą stanowić te dowody, do których obrońca odwołuje się w apelacji. Zeznaniom A. S. przywołane dowody wprost przeczą. Także relacja P. T. (2) nie uprawnia do takich wniosków jak wywodzi skarżący. Świadek ten rzeczywiście postrzegał oskarżonego wyłącznie jako pracownika B. Z., precyzując - jego kierowcę i inaczej postrzegać go nie mógł. P. T. (2) zasadniczo współpracował z B. Z., on był jego klientem i to dobrym klientem, gdy uwzględnić, jaki dochód dla wypożyczalni generowały zawarte z nim umowy. Takie postrzeganie obu mężczyzn było w pełni zgodne z przyjętym podziałem ról, skoro to B. Z. odpowiadał za wynajem samochodów a tym samym negocjował warunki z właścicielami wypożyczalni, gdy do oskarżonego należał ich transport do Francji. W efekcie, relacje przywołanych świadków nie mogą podważać ocen Sądu Okręgowego, jak tez ustaleń na ich podstawie poczynionych. Wbrew stanowisku obrońcy, Sąd Okręgowy nie uchybił regułom prawa procesowego wskazanym w zarzucie, ani innym, oddalając wnioski dowodowe o przesłuchanie B. Z. i T. P.. Sąd słusznie przyjął, że w dacie rozpoznawania wniosków, wobec ukrywania się obu świadków, przeprowadzenie tych dowodów było niemożliwe. Sąd Apelacyjny podziela szeroką argumentację zawartą w postanowieniu w tym przedmiocie, wydanym na ostatniej rozprawia, po przeprowadzeniu wszelkich czynności zmierzających do ustalenia miejsc pobytu świadków, będących jednocześnie współsprawcami zarzuconych oskarżonemu czynów (k. 3505-3506, t. XVIII). Wskazać przy tym należy, że niezależnie od przyczyn natury faktycznej, relacje obu świadków nie mogą mieć takiego znaczenia dla przedmiotu postępowania, jak usiłuje nadać im skarżący. Materiał dowodowy analizowanej sprawy został ukształtowany w taki sposób, że pozwalał na czynienie jednoznacznych, tym samym pewnych ustaleń, był zatem wystarczający dla prawidłowego rozstrzygania, w części także w kierunku dla oskarżonego korzystnym, skoro od kilku czynów został on uniewinniony. W takich warunkach Sąd pierwszej instancji nie był zobligowany do dalszego poszukiwania obu świadków, tym bardziej, gdy uwzględnić, że od daty wyroku upłynęło ponad 17 miesięcy, a miejsce pobytu T. P. nadal nie jest znane, dalej jest on poszukiwany w ramach procedury (...). B. Z. został natomiast zatrzymany i osadzony w zakładzie karnym na etapie postępowania odwoławczego, co umożliwiło jego przesłuchanie na rozprawie apelacyjnej. Sąd Apelacyjny nie podziela zarzutów apelacji, by ustalenia poczynione przez Sąd przy wykorzystaniu danych zabezpieczonych z telefonu komórkowego oskarżonego wynikały z dowodu, który nie powinien zostać wprowadzony do materiału dowodowego sprawy z tego powodu, że nie spełnia wymogów art. 200 kpk i art. 201 kpk. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że dopuszczony w sprawie dowód z opinii biegłego informatyka K. B. był o tyle szczególny, że praca biegłego zasadniczo sprowadziła się do czynności technicznych polegających na ustaleniu i zabezpieczeniu treści cyfrowych z telefonu komórkowego oskarżonego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że telefon komórkowy poza realizowaniem podstawowej funkcji prowadzenia rozmowy wyposażony jest w wiele dodatkowych opcji, które wykorzystują właściwości sieci w zakresie chociażby transmisji danych, posiada dodatkowe, wbudowane urządzenia np. aparat fotograficzny, łączy się z internetem, czy nawet akceptuje karty płatnicze. Wszystkie telefony (...) są relatywnie proste do namierzenia ponieważ podają dane o sobie do stacji (...), co pozwala na ich lokalizację. W konsekwencji, nie wymaga wiadomości specjalnych okoliczność, że nowoczesne telefony komórkowe są źródłem szerokiej wiedzy na temat ich użytkowników, w szczególności umożliwiają jego lokalizację aktualną, jak również wcześniejszą i to w dość znacznej przestrzeni czasowej. Te funkcje telefonów komórkowych są powszechnie znane, jednak takiego charakteru nie mają możliwości odtworzenia zapisanych w telefonie plików, w szczególności parametrów lokalizacyjnych urządzenia. W tym zatem zakresie Sąd Okręgowy słusznie wspomógł się opinią biegłego, której istota nie sprowadziła się jednak do interpretacji danych zabezpieczonych na telefonie, bo to wiadomości specjalnych nie wymaga, ale ich odtworzenia i zabezpieczenia w sposób dostępny dla sądu i stron i temu opiniujący informatyk niewątpliwie sprostał. Sąd kwestie te szczegółowo omówił w uzasadnieniu wyroku wskazując, w oparciu o jakie dane z telefonu ustalił lokalizację urządzenia, a przez to samego oskarżonego, w konkretnej dacie i czasie. Co przy tym istotne, część danych została wydrukowana i dołączona do akt (t. XVII – XVIII), natomiast obrońca oskarżonego otrzymał pełne dane na płycie, nadto uczestniczył w rozprawie z udziałem biegłego, gdy ten szczegółowo podawał chociażby odczyty z telefonu wskazujące na jego lokalizację w określonych datach, m. in. na terytorium Francji (k. 3187 i następne, t. XVI). W takich warunkach, prezentowane w apelacji stanowisko, że opinia nie ma prawidłowej formy a to uniemożliwiło poznanie jej treści, jest bezpodstawne. Zważywszy przy tym, danych jakiego rodzaju dotyczy opinia, ich odtworzenia i zabezpieczenie na dysku uznać należy za standardowe, zgodne z zasadami zabezpieczenia tak odtworzonych danych. Wobec przywołanych okoliczności nieuprawnione są zarzuty apelacji o braku dowodowych podstaw do stwierdzenia winy oskarżonego w zakresie czynów IX, XI, XVII i XIX wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd drobiazgowo wręcz wyjaśnił, jakie elementy materiału dowodowego sprawy, a w szczególności, które dane zabezpieczone w telefonie oskarżonego wskazują na jego udział w transporcie B. (...) o nr rej. (...) (...), P. (...) i (...) (k. 82-86v, 87-90 uzasadnienia). Choć w zakresie tych samochodów dane odtworzone przez biegłego rzeczywiście mają zasadnicze znaczenie, to nie stanowią wyłącznej podstawy dowodowej wyroku, co Sąd omówił w uzasadnieniu na tyle wyczerpująco, że Sąd Apelacyjny może jedynie zgodzić się z przywołanymi tam argumentami. Nieuprawnione są także zarzuty apelacji, by transport do Francji B. przez brata oskarżonego wyłączał odpowiedzialność A. K.. Oskarżony wprost stwierdził, że on przeprowadzał wówczas M. a jego brat W. K. B. (...) i brat zrobił to raz tylko i ja go o to prosiłem (k. 967). Zważywszy na działalność oskarżonego w ramach zorganizowanej struktury przestępczej i współsprawstwa, wykorzystanie do przetransportowania samochodu brata i to w sytuacji, gdy sam jednocześnie przeprowadzał inny pojazd, w żadnej mierze nie powoduje takich skutków, jak wywodzi skarżący. Wobec przywołanych okoliczności stwierdzić należy, że Sąd Okręgowy orzekał w oparciu o kompletny materiał dowodowy, a zatem taki, który był wystarczający do rozstrzygania, ocenił go z poszanowaniem art. 7 kpk a w następstwie takiej oceny ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy, jak również dokonał jego właściwej oceny prawno-karnej. Sąd prawidłowo w szczególności uznał, że struktura przestępcza, w której działał oskarżony realizowała znamiona zorganizowanej grupy przestępczej z art. 258 § 1 kk. Taka struktura to jakościowo inny układ, aniżeli współsprawstwo, czy nawet „zwykła” grupa osób zamierzających popełniać przestępstwa. Od tych podstawowych form wspólnej działalności przestępczej, grupę zorganizowaną różni wewnętrzna - choćby tylko na podstawowym poziomie - struktura organizacyjna, grupę taką cechuje trwałość a więzy pomiędzy jej członkami obejmują wspólne porozumienie, planowanie przestępstw, akceptację celów, czy podział ról. Taki sposób zorganizowania powoduje powstanie określonych więzi pomiędzy uczestnikami grupy. Grupa zorganizowana powinna także posiadać przywódcę, choć ten wymóg nie jest niezbędny. Uwzględniając powyższe wskazania, w kontekście szczegółowej argumentacji sądu pierwszej instancji, zgodzić się należy ze sformułowanym tam wnioskiem, że struktura przestępcza, w której oskarżony uczestniczył i popełniał przestępstwa stanowiła zorganizowaną grupę przestępczą w rozumieniu art. 258 § 1 kk. Sąd Okręgowy odnosząc się do treści poszczególnych dowodów, jak i przeprowadzając prawidłowy wywód prawny co do wykładni znamion tego przestępstwa, trafnie uznał, że znamiona te oskarżony zrealizował. Ocena całokształtu okoliczności sprawy wskazuje, że oskarżony uczestniczył w strukturze przestępczej utworzonej i funkcjonującej w celu stwarzania warunków do popełniania oszustw i cel ten realizował. Oskarżony a także B. Z., A. S. i T. P. przestępstwa popełniali wspólnie, zadania w grupie były przydzielone, stałe, obejmowały etap od planowania przestępstwa do jego ostatecznego rozliczenia. Co przy tym istotne, wszyscy członkowie grupy traktowali prowadzoną działalność jako długotrwałą formę współpracy. Nie ulega zatem wątpliwości, że wewnętrzna struktura grupy, charakter wzajemnych powiązań pomiędzy jej członkami, statuuje tą strukturę jako zorganizowaną grupę przestępczą w rozumieniu art. 258 § 1 kk. Wniosek O zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność zarzutów apelacji. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Nie stwierdzono. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Całość zaskarżona. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Bezzasadność zarzutów apelacji. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany ---------------------- Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. -------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ---------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe postępowania apelacyjnego, w tym opłatę w wysokości 400 zł, której wysokość ustalił na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych. 7. PODPIS Ewa Gregajtys Ewa Leszczyńska-Furtak Dorota Tyrała 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Co do winy 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐ Uchylenie ☒ zmiana
II AKa 317/21
Wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 21 czerwca 2021 roku w sprawie III Ko 145/21 dotyczącym wnioskodawcy W.
II AKa 64/22
UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Aka 64/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

IV KK 408/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Waldemar Płóciennik (sprawozdawca)Protokolant Łukasz Biernacki przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiego‎w sprawie A. M. S. – Ś. i T. Ś. skazanych z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 16 stycznia 2024 r.,‎kasacji wniesionej przez prokuratora - na niekorzyść‎od wyroku Sądu Okręgowego w Łomży‎z dnia 2 czerwca 2023 r., sygn. akt II Ka 239/22,‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Łomży‎z dnia 1 kwietnia 2022 r., sygn. akt II K 426/21, uchyla pkt Id zaskarżonego wyroku w części rozstrzygającej o uniewinnieniu A. M. S. – Ś. i T. Ś. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu w Łomży do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Kazimierz Klugiewicz Piotr Mirek Waldemar Płóciennik

UZASADNIENIE

A. M. S.–Ś. i T. Ś. zostali oskarżeni o to, że:„XIV. (numeracja zgodna z aktem oskarżenia – uwaga SN) w okresie od co najmniej 15 marca 2011 r. do 19 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z R. M. i J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, udzieloną im przez G. R. podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu G.

R. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Ł. w dniu 2 kwietnia 2011 r. o godz. 12:00 przeprowadzony przez egzaminatora H. N., a następnie w dniu 16 kwietnia 2011 r. o godz. 11:00 - przeprowadzony przez egzaminatora A. Ł., jednakże w tych dniach nie doszło do pozytywnego zaliczenia egzaminu, a następnie w dniu 19 kwietnia 2011 r. o godz. 11:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora A.

S., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XV. w okresie od 29 marca 2011 r. do 2 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z R. M. i J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, przekazaną im przez R. M. podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu K. J. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 2 kwietnia 2011 r. o godz. 11:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M.

C., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XVI. w okresie od 30 marca 2011 r. do 2 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu E. Z. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 2 kwietnia 2011 r. o godz. 13:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora K.

C., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XVII. w okresie od co najmniej 28 maja 2010 r. do 26 lipca 2010 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w[…] , w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie nie mniejszej niż 1.500 zł, przekazanej przez I. K. podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu jej córce U. K. (obecnie Ś.) pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […]w dniu 26 lipca 2010 r. o godz. 14:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M.

K., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XVIII. w okresie od 16 maja 2011 r. do 21 maja 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w kwocie 1.500 zł, przekazanej przez I. K. podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu jej córce N. K. (obecnie S.) pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w dniu 21 maja 2011 r. o godz. 14:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora R.

K., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XIX. w okresie od co najmniej 1 kwietnia 2011 r. do 16 lipca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu E. M. B. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B , który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 21 maja 2011 r. o godz. 13:00, przeprowadzony przez egzaminatora R.

K., a następnie w dniu 4 czerwca 2011 r. o godz. 12:00 - przeprowadzony przez egzaminatora A. S., a następnie w dniu 18 czerwca 2011 r. o godz,12:00 - przeprowadzony przez egzaminatora A. O. - jednakże w tych dniach nie doszło do pozytywnego zaliczenia egzaminu, a następnie w dniu 16 lipca 2011 r. o godz. 12:00 - z wynikiem pozytywnym, przeprowadzony przez uprawnionego egzaminatora K. C., poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tych egzaminów, tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XX. w okresie od co najmniej 19 marca 2011 r. do 2 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J.

U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu R. W. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w dniu 2 kwietnia 2011 r. o godz. 12:30 w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora K.

C. tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXI. w okresie od co najmniej 12 marca 2011 r. do 1 września 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu P. K. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii C+E, który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 19 marca 2011 r. o godz. 12:00, a następnie w dniu 2 kwietnia 2011 r. o godz. 12:00, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tych egzaminów, przeprowadzonych przez egzaminatora C.

T., jednakże do pozytywnego zaliczenia egzaminu w tych dniach nie doszło, co stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn z art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXII. w okresie od co najmniej 5 kwietnia 2011 r. do 16 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu J.

P. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 16 kwietnia 2011 r. o godz. 13:00 - przeprowadzony przez egzaminatora M. J., jednakże w tym dniu nie doszło do pozytywnego zaliczenia egzaminu, a następnie w dniu 19 kwietnia 2011 r. o godz. 11:00 - ze skutkiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora A. S., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXIII. w okresie od co najmniej 26 kwietnia 2011 r. do 1 czerwca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J.

U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu H. A. J. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 17 maja 2011 r. o godz. 15:00 - przeprowadzony przez egzaminatora A.

S., jednakże w tym dniu do pozytywnego zaliczenia egzaminu nie doszło, a następnie w dniu 1 czerwca 2011 r. o godz. 14:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora S. S., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXIV. w okresie od co najmniej 4 lipca 2011 r. do 16 lipca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z M. W. i J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w kwocie 2.000 zł. podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu A.

W. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 16 lipca 2011 r. o godz. 12:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora K. C., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXV. w okresie od co najmniej 20 lipca 2011 r. do 6 sierpnia 2011 r. w […] i w […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z M. W. i A. W., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w kwocie 2.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu M.

K. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 6 sierpnia 2011 r. o godz. 13:00, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M. C., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXVI. w okresie od co najmniej 22 września 2011 r. do 17 października 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U. i A. W., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w kwocie 2.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu A.

K. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 17 października 2011 r. o godz. 14:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora A. S., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXVII. w okresie od co najmniej 28 lipca 2011 r. do 6 sierpnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu D.

M. R. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w dniu 6 sierpnia 2011 r. o godz. 12:00 w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora R. K., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXVIII. w okresie od co najmniej 4 lipca 2011 r. do 19 października 2011 r. w […], działając wspólnie i w porozumieniu, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu K.

K. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B. który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 7 lipca 2011 r. o godz. 14:00, w dniu 11 lipca 2011 r. o godz. 15:00 i w dniu 13 października 2011 r. o godz. 14:00 - z wynikiem negatywnym, a następnie w dniu 19 października 2011 r. o godz. 15:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora A. O., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXIX. w okresie od co najmniej 26 czerwca 2011 r. do 2 lipca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z R.

M. i J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu E. W. (obecnie S.) pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 2 lipca 2011 r. o godz. 13:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora A.

S., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXX. w okresie od co najmniej 25 czerwca 2011 r. do 2 lipca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu S. T. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 2 lipca 2011 r. o godz. 12:00 - przeprowadzony przez egzaminatora H.

N., poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, jednakże do pozytywnego zaliczenia egzaminu w tym dniu nie doszło, co stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn z art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXXI. w okresie od co najmniej 9 maja 2011 r. do 24 października 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu M.

O. (obecnie D.) pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w dniu 24 października 2011 r. o godz. 12:00 w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora R. K., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXXII. w okresie od co najmniej 31 marca 2011 r. do 4 czerwca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu M.

P. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 21 maja 2011 r. o godz. 13:00 - przeprowadzony przez egzaminatora K. C., jednakże w tym dniu do pozytywnego zaliczenia egzaminu nie doszło, a następnie w dniu 04 czerwca 2011 r. o godz. 12:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora A. S., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXXIII. w okresie od co najmniej 31 marca 2011 r. do 8 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęła się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu M.

M. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w dniu 8 kwietnia 2011 r. o godz. 15:00 w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tych egzaminów, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora K. S., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXXIV. w okresie od co najmniej 5 kwietnia 2011 r. do 1 czerwca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu R.

O. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 17 maja 2011 r. o godz. 15:00 - przeprowadzony przez egzaminatora C. T., następnie w dniu 1 czerwca 2011 r. o godz. 14:00 - przeprowadzony przez egzaminatora K. S., następnie w dniu 8 czerwca 2011 r. o godz. 12:00 - przeprowadzony przez egzaminatora M. K. oraz w dniu 22 czerwca 2011 r. o godz. 14:00 - przeprowadzony przez egzaminatora C. T. - jednakże w tych dniach do pozytywnego zaliczenia egzaminu nie doszło, a następnie w dniu 28 czerwca 2011 r. o godz. 14:00 — z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M.

K., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXXV. w okresie od co najmniej 20 kwietnia 2011 r. do 21 maja 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu M. Ż. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 21 maja 2011 r. o godz. 12:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M.

F., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXXVI. w okresie od co najmniej 26 kwietnia 2011 r. do 17 maja 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu J. J. Z. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 17 maja 2011 r. o godz. 15:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M.

K., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXXVII. w okresie od co najmniej 26 kwietnia 2011 r. do 18 czerwca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu M. A. W. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 17 maja 2011 r. o godz. 15:00 - przeprowadzony przez egzaminatora M.

F., następnie w dniu 1 czerwca 2011 r. o godz. 13:00 - przeprowadzony przez egzaminatora R. K. - jednakże w tych dniach do pozytywnego zaliczenia egzaminu nie doszło, a następnie w dniu 18 czerwca 2011 r. o godz. 11:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M. F., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXXVIII. w okresie od co najmniej 7 lipca 2011 r. do 30 lipca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J.

U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu P. T. K. pozytywnego zaliczenia pozytywnego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 16 lipca 2011 r. o godz. 14:00 - przeprowadzony przez egzaminatora M.

C., jednakże w tym dniu do pozytywnego zaliczenia egzaminu nie doszło, a następnie w dniu 30 lipca 2011 r. o godz. 14:00 - z wynikiem pozytywnym, przeprowadzony przez uprawnionego egzaminatora S. S., poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tych egzaminów, tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XXXIX. w okresie od co najmniej 7 lipca 2011 r. do 16 lipca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu A.

R. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 16 lipca 2011 r. o godz. 13:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M. R., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XL. w okresie od co najmniej 6 sierpnia 2011 r. do 15 listopada 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z M. C., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu B.

K. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 12 września 2011 r. o godz. 15:00, w dniu 17 września 2011 r. o godz,15:30, w dniu 26 września 2011 r. o godz. 14:00, w dniu 7 listopada o godz. 14:00 - z wynikiem negatywnym, a następnie w dniu 15 listopada 2011 r. o godz. 12:00 — z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M. K., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XLI. w okresie od co najmniej 8 czerwca 2011 r. do 2 lipca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J.

U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu K. E. L. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 2 lipca 2011 r. o godz. 14:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M.

K., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XLII. w okresie od co najmniej 7 lipca 2011 r. do 16 lipca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu M. M. (obecnie W.) pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 16 lipca 2011 r. o godz. 12:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora K.

C., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XLIII. w okresie od co najmniej 10 sierpnia 2011 r. do 26 sierpnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu A. J. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 23 sierpnia 2011 r. o godz. 14:00 - z wynikiem negatywnym, a następnie w dniu 26 sierpnia 2011 r. o godz. 14:00 - z wynikiem pozytywnym, przeprowadzony przez uprawnionego egzaminatora M.

F., poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tych egzaminów, tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XLIV. w okresie od co najmniej 2 maja 2011 r. do 27 czerwca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonych kwotach, nie mniejszych niż po 1.500 zł, przekazanych przez A. D., podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu J.

P. D. i M. O. D. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 21 maja 2011 r. o godz. 12:00, - przeprowadzony przez egzaminatora J. J., następnie w dniu 04 czerwca 2011 r. o godz. 13:00 - przeprowadzony przez egzaminatora M. J., następnie w dniu 18 czerwca 201 Ir. o godz. 13:00 - przeprowadzony przez egzaminatora A. S. - jednakże w tych dniach do pozytywnego zaliczenia egzaminu nie doszło, a następnie w dniu 27 czerwca 2011 r. o godz. 13:00 - z wynikiem pozytywnym, przeprowadzony przez uprawnionego egzaminatora A.

S., poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tych egzaminów, tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XLV. w okresie od co najmniej 10 sierpnia 2011 r. do 27 sierpnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu K.

Z. C. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 20 sierpnia 2011 r. o godz. 13:00 - z wynikiem negatywnym, a następnie w dniu 27 sierpnia 2011 r. o godz. 13:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M. R., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XLVI. w okresie od bliżej nieustalonego dnia 2011 r. do 20 marca 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, przekazanej jej przez J.

B. z udzielonej mu kwoty 2.200 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu nieustalonej bliżej osobie - kursantowi J. B. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w bliżej nieustalonym dniu przed 20 marca 2011 r., poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XLVII. w okresie od co najmniej 21 marca 2011 r. do 16 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J.

U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w kwocie 2.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu M. R. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 16 kwietnia 2011 r. o godz. 13:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M.

K., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XLVIII. w okresie od co najmniej 6 kwietnia 2011 r. do 16 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu E. M. M pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 16 kwietnia 2011 r. o godz. 13:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M.

K., tj. o popełnienie czynu z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,XLIX. w okresie od co najmniej 2 sierpnia 2011 r. do 6 sierpnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu P. T. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbywał się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 16 stycznia 2012r. o godz. 10:00 - z wynikiem negatywnym, a następnie w dniu 25 stycznia 2012 r. o godz. 10:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora D.

P., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,L. w okresie od co najmniej 2 kwietnia 2011 r. do 16 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z R. M. i J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu R. Ł. C. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 16 kwietnia 2011 r. o godz. 13:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora M.

K., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,LI. w okresie od bliżej nieustalonego dnia 2011 r. do 5 listopada 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu M. P. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 5 listopada 2011 r. o godz. 14:00 - z wynikiem pozytywnym, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, przeprowadzonego przez uprawnionego egzaminatora H.

N., tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,LII. w okresie od bliżej nieustalonego dnia 2011 r. do 8 listopada 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż po 1.500 zł od osoby, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu bliżej nieustalonym co najmniej 2 osobom pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 08 listopada 2011 r., poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,LIII. w okresie od bliżej nieustalonego dnia 2011 r. do 26 listopada 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J.

U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż po 1.500 zł od osoby, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu bliżej nieustalonym co najmniej 2 osobom pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 26 listopada 2011 r., poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,LIV. w okresie od bliżej nieustalonego dnia 2011 r. do 3 grudnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z J.

U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż po 1.500 zł od osoby, podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu bliżej nieustalonym co najmniej 2 osobom pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, który odbył się w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w dniu 03 grudnia 2011 r., poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.”,a ponadto A.

M. S.– Ś. została oskarżona o to, że:„LV. w okresie od co najmniej 12 września 2011 r. do 19 września 2011 r. w […], czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, powołując się na wpływy w Centrum Onkologii [...] w W., w zamian za korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 700 zł, podjęła się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na przyśpieszeniu T. J. wykonania badania rezonansu magnetycznego w Centrum Onkologii [...] w W. w dniu 19 września 2011 r., poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na wykonanie tego badania, tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,LVI. w okresie od bliżej nieustalonego dnia 2011 r. do 14 maja 2011 r. w […], czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Centrum Onkologii [...] w W., w zamian za korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 1.500 zł przekazanej jej przez I.

P. podjęła się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na poddaniu M. S. leczeniu w Centrum Onkologii [...] w W., poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na decyzję lekarzy w tym zakresie, tj. o czyn z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.”;a nadto T. Ś. oskarżonego o to, że:„LVII. w bliżej nieustalonym dniu w okresie do 10 kwietnia 2011 r. w […],[…] i […], czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu S. K. pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy kat.

C+E w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, tj. o popełnienie czynu z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,LVIII. w dniu 17 listopada 2015 r. w […] w mieszkaniu przy ul. […], posiadał amunicję do broni palnej w postaci 62 sztuk naboi bocznego zapłonu kal.5,6 mm „long rifle” produkcji polskiej oraz 39 sztuk naboi pistoletowych kal.9 mm wz. M. produkcji polskiej, nie posiadając stosownego pozwolenia wymaganego przepisami ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k.”.Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2022 r., sygn. akt II K 426/21, Sąd Rejonowy w Łomży:23. (numeracja zgodna z wyrokiem – uwaga SN) oskarżoną A.

M. S. -Ś. uznał za winną popełnienia zarzucanych jej w pkt XIV-XX, XXII-XXIX, XXXI-XXXIX i XLI-LVI czynów i uznając, że stanowią ciąg czynów za każdy z nich na mocy art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał ją i na mocy art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 §1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył jej karę 3 lat pozbawienia wolności,24. oskarżoną A. M. S. -Ś. uznał za winną popełnienia zarzucanych jej w pkt XXI i XXX czynów i uznając, że stanowią ciąg czynów za każdy z nich na mocy art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał i na mocy art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył jej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności,25. na mocy art. 45 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec A.

M. S. -Ś. przepadek korzyści majątkowej w kwocie 36.950 zł,26. na mocy art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone kary i wymierzył oskarżonej karę łączną 3 lat pozbawienia wolności,27. na mocy art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt 26 kary zaliczył okres zatrzymania A. M. S. -Ś. od 17.11.2015 r. godz. 9:47 do 18.11.2015 r. godz. 10:25,28. oskarżonego T. Ś. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu w pkt XIV-XX, XXII-XXIX , XXXI- XXXIX, XLI-LIV i LVII czynów i uznając, że stanowią ciąg czynów za każdy z nich na mocy art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go i na mocy art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności,29. oskarżonego T.

Ś. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu w pkt XXI i XXX czynów i uznając, że stanowią ciąg czynów za każdy z nich na mocy art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go i na mocy art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności,30. oskarżonego T. Ś. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt LVIII czynu i za to na mocy art. 263 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał i wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności;31. na mocy art. 45 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec T.

Ś. przepadek korzyści majątkowej w kwocie 34.850 zł,32. na mocy art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył T. Ś. orzeczone kary i wymierzył karę łączną 3 lat pozbawienia wolności,33. na mocy art. 63 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w pkt 35 kary zaliczył okres zatrzymania T. Ś. od 17.11.2015 r. godz. 7:10 do 18.11.2015 r. godz. 11:10;34. oskarżonych A. M. S. – Ś. i T. Ś. uniewinnił od popełnienia zarzucanego im w pkt XL czynu.Opisane orzeczenie zawiera również rozstrzygnięcie o kosztach sądowych.Apelację na niekorzyść m.in. oskarżonych A.

M. S. -Ś. i T. Ś. wniósł prokurator, który zaskarżając wyrok co do czynu z pkt XL w zakresie winy oraz na niekorzyść co do kary, a także co do przepadku korzyści majątkowej na korzyść oskarżonego T. Ś., zarzucił:III. (numeracja wg apelacji – uwaga SN) „mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez sprzeczne z zasadą obiektywizmu uwzględnienie tylko okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych A. M. S. -Ś. i T. Ś. przy jednoczesnym pominięciu okoliczności, które w sposób jednoznaczny przemawiają za ich winą, w tym bezkrytycznym podzieleniu w całości, nawet wbrew logice oraz wskazaniom wiedzy i zasadom doświadczenia życiowego wyjaśnień oskarżonych i uwzględnieniu jedynie tych dowodów z dokumentów, które potwierdzały wersję zdarzeń prezentowaną przez tych oskarżonych, a także pominięciu istotnych okoliczności sprawy, co skutkowało niesłusznym uniewinnieniem A.

M. S. – Ś. i T. Ś. od popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XL aktu oskarżenia,IV. rażącą niewspółmierność kar orzeczonych wobec oskarżonych (…), A. M. S. -Ś. i T. Ś. poprzez wymierzenie im jedynie kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, podczas gdy wszechstronna i wnikliwa analiza całokształtu materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że okoliczności podmiotowe i przedmiotowe czynów przypisanych oskarżonym, ich wysoki stopień społecznej szkodliwości oraz względy prewencji indywidulanej i ogólnej przemawiają za wymierzeniem wobec w/w oskarżonych dodatkowo kar grzywny na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k.,(…),VI. obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 45 § 1 k.k. poprzez nieprawidłowe określenie wysokości korzyści majątkowej podlegającej przepadkowi wobec T.

Ś.”. W następstwie tych zarzutów prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz - wymierzenie oskarżonej A. M. S. -Ś. na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. za ciąg czynów z pkt XIV-XX, XXII-XXIX, XXXI- XXXIX i XLI-LVI aktu oskarżenia kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł, za ciąg czynów z pkt XXI i XXX aktu oskarżenia kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł i orzeczenie na mocy art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. kary łącznej grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł,- wymierzenie oskarżonemu T.

Ś. na mocy art. 33 § 2 i 3 k.k. za ciąg czynów z pkt XIV-XX, XXII-XXIX, XXXI-XXXIX, XLI-LIV i LVII aktu oskarżenia kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł, za ciąg czynów z pkt XXI i XXX aktu oskarżenia kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł i orzeczenie na mocy art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. kary łącznej grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł,- orzeczenie wobec T.

Ś. przepadku korzyści majątkowej w kwocie 34.750 złotych.Jednocześnie skarżący wniósł o wskazanie w sentencji wyroku w punkcie 24 prawidłowego numeru czynu zarzucanego A. M. S. -Ś., w miejsce „XI” - „XXI”, w punkcie 29 prawidłowego numeru czynu zarzucanego T. Ś., w miejsce „XI” - „XXI”.Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy w Łomży, wyrokiem z dnia 2 czerwca 2023 r., sygn. akt II Ka 239/22, zmienił zaskarżone wobec A. M. S. -Ś. i T. Ś. orzeczenie (pkt I.d), w ten sposób, że na zasadzie art. 440 k.p.k. uchylił pkt 26, 27, 32 i 33 o karze łącznej oraz o zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie i oskarżonych A.

M. S. -Ś. i T. Ś. uniewinnił od popełnienia przypisanych im czynów w pkt 23. i 24. oraz 28. i 29. - a zarzuconych im w pkt XIX, XXII, XXIII, XXVII, XXVIII, XXX, XXXI, XXXII, XXXIII, XXXIV, XXXV, XXXVI, XXXVII, XXXVIII, XL, XLI, XLII, XLV, XLVI, XLVIII, XLIX, LI, LII, LIII i LIV aktu oskarżenia i w tej części kosztami procesu obciążył Skarb Państwa, w związku z tym, za ciąg pozostałych przypisanych im czynów w pkt 23. i 28. na mocy art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i art. 33 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył A.

M. S. – Ś. karę 2 lat pozbawienia wolności, a T. Ś. karę roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, oraz obojgu oskarżonym grzywnę po 100 stawek dziennych w wysokości 50 złotych każda, wysokość orzeczonego wobec A. M. S. -Ś. przepadku korzyści majątkowej w pkt.

25. obniżył do kwoty 14.200 zł, wysokość orzeczonego wobec T. Ś. przepadku korzyści majątkowej w pkt.

31. obniżył do kwoty 12.000 zł., na mocy art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył T. Ś. orzeczone kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności,na mocy art. 69 § 1 i 2 i 3 k.k. art. 70 § 2 k.k. i art. 73 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonych wobec A. M. S. -Ś. i T. Ś. kar pozbawienia wolności na okres 4 lat próby i poddał ich w tym czasie pod dozór kuratora.W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w zakresie punktu I.d), w części zmieniającej wyrok Sądu Rejonowego w Łomży i uniewinniającej skazanych A.

M. S. -Ś. i T. Ś. od popełnienia czynów z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. zarzucanych im w punktach XIX, XXII, XXIII, XXVII, XXVIII, XXX, XXXI, XXXII, XXXIII, XXXIV, XXXV, XXXVI, XXXVII, XXXVIII, XLI, XLII, XLV, XLVI, XLVIII, XLIX, LI, LII, LIII i LIV oraz czynu z art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. zarzucanego im w punkcie XXX aktu oskarżenia, na niekorzyść, prokurator we wniesionej kasacji zarzucił:„1) rażące oraz mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz art. 424 § 1 k.p.k., poprzez przeprowadzenie wadliwej kontroli odwoławczej zainicjowanej apelacją oskarżyciela publicznego, poza granicami zaskarżenia, nie wykazanie na czym polegał błąd w rozumowaniu Sądu I instancji i dlaczego ocena dowodów przeprowadzona przez ten Sąd odnośnie wskazanych czynów była oczywiście niesłuszna, a wnioski wadliwe, zaniechanie przeprowadzenia i przedstawienia w uzasadnieniu wyroku wnikliwej i kompletnej, a przy tym zgodnej z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania oceny całokształtu materiału dowodowego, oraz odstąpienie od oceny dowodów we wzajemnym powiązaniu, w szczególności rozmów zarejestrowanych w trakcie kontroli operacyjnych „A.” i „A.1” - w tym rozmowy prowadzonej pomiędzy A.

S. -Ś. i J. B. (zarzut z pkt XLVI aktu oskarżenia) w dniu 20 marca 2011 r., podczas której oskarżona mówi o kursancie J. B., który zapłacił za „załatwienie” egzaminu kwotę 2.200 zł (k. 2188) - oraz rozmów utrwalonych w trakcie kontroli operacyjnej „P.” pomiędzy A. S. -Ś. i J. U. (k.866-870) oraz T. Ś. i J. U. (k.871-873) i niepowiązanie rozmów prowadzonych przez oskarżonych z J. U. z datami egzaminów, do których podchodziły osoby korzystające z płatnej protekcji - wymienione w zarzutach, oraz opieranie się wybiórczo jedynie na fragmentach rozmów zarejestrowanych w trakcie tych kontroli, skutkiem czego było wyrażenie niesłusznego poglądu, że materiał dowodowy w zakresie dotyczącym czynów zarzucanych A.

M. S. -Ś. i T. Ś. w punktach XIX, XXII, XXIII, XXVII, XXVIII, XXX, XXXI, XXXII, XXXIII, XXXIV, XXXV, XXXVI, XXXVII, XXXVIII, XLI, XLII, XLV, XLVI, XLVIII, XLIX, LI, LII, LIII i LIV aktu oskarżenia nie daje podstaw do stwierdzenia, że wina oskarżonych w zakresie płatnej protekcji została udowodniona, co doprowadziło do nieuzasadnionego uznania, że wyrok Sądu Rejonowego w Łomży sygn. II K 426/21 jest w tej części rażąco niesprawiedliwy i skutkowało wydaniem orzeczenia reformatoryjnego i niezasadnym uniewinnieniem A. M. S. -Ś. i T.

Ś. od popełnienia 23 czynów z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. oraz czynu z art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. z przypisanych oskarżonym wyrokiem Sądu I instancji, oraz w konsekwencji takiego rozstrzygnięcia skutkowało rażącą obrazą prawa materialnego, a mianowicie art. 91 §1 k.k. w następstwie włączenia do jednego ciągu przestępstw czynów kwalifikowanych z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i czynu z art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., a więc czynów o różnej podstawie prawnej wymiaru kary.”Skarżący wniósł o uchylenie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Łomży w zaskarżonej części i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 536 k.p.k.

Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym – tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k. Zważywszy, że w sprawie nie zaistniały wymienione wyżej wypadki, granice rozpoznania kasacji wyznaczone zostały zakresem zaskarżenia i podniesionymi zarzutami. Zauważyć także trzeba, że stosownie do art. 523 § 3 k.p.k., prokurator – działający jako strona postępowania – w sytuacji, gdy nie występuje wyjątek z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. – może wnieść kasację na niekorzyść tylko w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania.

Poczynienie tych uwag stało się konieczne, ponieważ wyrok Sądu odwoławczego dotknięty jest wadami, które nie stały się przedmiotem zaskarżenia i nie mogły być rozpoznane w postępowaniu kasacyjnym.W wyroku Sądu pierwszej instancji obojgu oskarżonym wymierzono kary bezwzględnego pozbawienia wolności za dwa ciągi przestępstw: - art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. (pkt 23 i 28 wyroku) oraz z art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. (pkt 24 i 29). Nadto T. Ś. wymierzono karę pozbawienia wolności za czyn z art. 263 § 2 k.k. (pkt 30).

Wymierzone kary jednostkowe objęte zostały karą łączną – obojgu oskarżonym wymierzono kary łączne 3 lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy uniewinnił oskarżonych m.in. od popełnienia czynu zarzucanego im w pkt XXX, wchodzącego w ciąg przestępstw przyjętych w pkt 24 i 29 wyroku Sądu Rejonowego. W związku z tym, że ciąg ten był tylko dwuelementowy, w konstrukcji tej pozostał tylko czyn zarzucony w pkt XXI aktu oskarżenia, zakwalifikowany z art. 230 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., przy czym w podstawie skazania przywołano również art. 91 § 1 k.k. Utrzymanie w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji w tym zakresie zostało więc dokonane z oczywistą obrazą art. 91 § 1 k.k. W kasacji prokurator upatruje jednak, że w sprawie doszło do obrazy art. 91 § 1 k.k. ze względu na to, że czyn z pkt XXI włączony został do ciągu przestępstw z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. Stanowisko to jest jednak nieuprawnione, bowiem z treści wyroku Sądu drugiej instancji jasno wynika, że rozstrzygnięcie reformatoryjne ostatecznie dotyczy ciągów przestępstw z pkt 23 i 28.

Sąd Okręgowy wyraźnie wskazał, że po uniewinnieniu oskarżonych od części postawionych im zarzutów, wymierza nowe kary za ciągi przestępstw z pkt 23 i 28, zakwalifikowane z art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 91 § 1 k.k. A. M. S.– Ś. wymierzono za ten ciąg przestępstw karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Wobec tej oskarżonej nie orzeczono kary łącznej pozbawienia wolności co doprowadziło do sytuacji, iż poza karą pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, pozostała – niepołączona – kara 4 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności orzeczona za czyn z pkt XXI, który pozostał jako element nieistniejącego już ciągu przestępstw z pkt 24.

Nieco odmiennie rzecz się ma w odniesieniu do T. Ś., ponieważ co do niego orzeczono karę łączną pozbawienia wolności i wykonanie tej kary warunkowo zawieszono. Sądzić zatem należy, że karą łączną objęte zostały kary jednostkowe za opisany na nowo ciąg przestępstw z pkt 28 (rok i 10 miesięcy) oraz z pkt 29 i 30 wyroku Sądu Rejonowego (odpowiednio 4 miesiące i rok pozbawienia wolności).Przechodząc do oceny nadzwyczajnego środka zaskarżenia wniesionego na niekorzyść oskarżonych przez prokuratora, stwierdzić trzeba, że podniesiony w kasacji zarzut zasługuje na uwzględnienie.

Zgodzić się trzeba ze skarżącym, odwołującym się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, że „o ile w obecnie funkcjonującym modelu postępowania odwoławczego, Sąd II instancji ma pełne prawo do dokonywania nowej, odmiennej niż uczynił to sąd meriti, oceny zgromadzonych dowodów oraz czynienia nowych ustaleń faktycznych, o tyle taki zakres orzekania musi być poprzedzony rzetelną i wnikliwą analizą wszystkich przeprowadzonych dowodów, przedstawieniem logicznej argumentacji uzasadniającej nowe ustalenia, spełniającej zarazem wymagania określone w art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.

W takim układzie procesowym, sąd winien także zastosować się do zasad wynikających z art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., a więc poddać analizie i ocenie cały materiał dowodowy zgromadzony w toku dotychczasowego postępowania, przedstawić własne ustalenia, które doprowadziły go do przekonania i konieczności odmiennego rozstrzygnięcia i wykazać, że stanowisko wyrażone w wyroku sądu pierwszej instancji było bez wątpienia wadliwe oraz zaprezentować argumentację uzasadniającą taki wniosek”. Zaskarżony kasacją wyrok Sądu Okręgowego w Łomży nie spełnia przedstawionych wymagań.

Oskarżeni zostali uniewinnieni od 23 czynów wchodzących w ciąg przestępstw z pkt 23 i 28 wyroku Sądu pierwszej instancji, od popełnienia jednego czynu wchodzącego w skład ciągu przestępstw z pkt 24 i 29 oraz ponownie, bo uczynił to już Sąd Rejonowy, od popełnienia czynu zarzucanego w pkt XL (pkt 34 wyroku Sądu pierwszej instancji). Wywody Sądu Okręgowego, zawarte w uzasadnieniu jego orzeczenia, nie przekonują jednak o zachowaniu zakreślonych wyżej wymagań proceduralnych. Rozpocząć należy od tego, że pierwotne uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego nie zawiera w istocie żadnych ustaleń faktycznych dotyczących czynów, od których oskarżeni zostali uniewinnieni w instancji odwoławczej, co – jak się wydaje – wiązać należało z kierunkiem i zakresem zaskarżenia tego wyroku.

Sąd odwoławczy, rozważając kwestię ewentualnego zastosowania instytucji zawartej w art. 440 k.p.k., nakazał Sądowi Rejonowemu sporządzenie uzasadnienia wyroku także w zakresie winy oskarżonych. Uzupełnione uzasadnienie nie zmieniło w kwestii ustaleń faktycznych niczego. W części 1.1. formularza – fakty uznane za udowodnione – przywołano jedynie osoby oskarżonych, numery zarzucanych czynów, osoby, które miały zdawać egzamin oraz wyliczono listę dowodów z ich nazwaniem i wskazaniem kart akt sprawy. W części 2.1. formularza – dowody będące podstawą ustalenia faktów – skrótowo oceniono poszczególne dowody, powtarzając najczęściej te same, czy podobne sformułowania w odniesieniu do poszczególnych czynów.

Oznacza to, że motywacyjna część wyroku w rzeczywistości nie zawiera ustaleń faktycznych, a same ustalenia ograniczają się do opisu czynów zarzuconych w poszczególnych punktach aktu oskarżenia i zaakceptowanych w wyroku Sądu Rejonowego.Podobnie rzecz się ma z uzasadnieniem wyroku Sądu odwoławczego. W dokumencie tym trudno się doszukać ustaleń faktycznych odnoszących się do poszczególnych czynów oskarżonych, a zwłaszcza tych, od popełnienia których zostali uniewinnieni. Brak jest również szczegółowego odniesienia się do dowodów, które przywołane zostały przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa przypisana oskarżonym sprawstwa w odniesieniu do poszczególnych czynów i ich skazania.

Warto w tym miejscu odtworzyć sposób rozumowania Sądu Okręgowego zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. W pierwszej kolejności Sąd zauważył, że „Rację ma prokurator wskazując, że w realiach niniejszej sprawy ani oskarżeni, którzy powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […] w zamian za korzyść majątkową podejmowali się pośrednictwa w załatwianiu sprawy polegającej na ułatwieniu różnym osobom pozytywnego zaliczenia państwowego egzaminu praktycznego na prawo jazdy, poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na przebieg tego egzaminu, ani kierowcy, którzy w taki sposób uzyskali uprawnienia do kierowania pojazdami, nie są zainteresowani, aby przyznać się, że brali udział w takim procederze.

Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku istnienia podejrzenia płatnej protekcji będzie uzasadnione aprioryczne zakładanie, iż przesłuchane osoby kłamały”. Po drugie – według Sądu – „Materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że oskarżeni A. M. S.– Ś. i będący instruktorem nauki jazdy T. Ś. zajmowali się właśnie organizacją wyjazdów do […] dla osób, które zmierzały przystąpić w lokalnym ośrodku ruchu drogowego do egzaminów praktycznych na prawo jazdy. Działania ich polegały na rejestrowaniu kandydatów na ustalone terminy, dostarczaniu wymaganych dokumentów i dowodu uiszczenia opłaty, w razie konieczności załatwienia >>lewego<< zaświadczenia o odbyciu pięciogodzinnego doszkolenia, organizowaniu jazd po mieści bezpośrednio przed egzaminami oraz zapewnieniu transportu do […] i z powrotem.

W niektórych przypadkach działający wspólnie i w porozumieniu A. M. S.– Ś. i T. Ś. nadto powołując się na wpływy w WORD przyjmowali pieniądze za załatwienie pozytywnego wyniku egzaminu poprzez wywarcie bezprawnego wpływu na jego przebieg. Ich pośrednictwo w załatwieniu sprawy polegało na przekazaniu korzyści majątkowej wraz z danymi osoby egzaminowanej placowemu J. U., który następnie miał je wręczać egzaminatorom”.Z powyższych wywodów wynika zatem, że nie każdy wypadek „załatwiania” sprawy wiązał się z płatną protekcją, ponieważ „Nie jest wystarczającym dowodem winy oskarżonych stwierdzenie jedynie, że w zabezpieczonych od oskarżonych zapiskach pojawia się imię i nazwisko jakiejś osoby zdającej egzamin, jej numer telefonu, czy data egzaminu . (…) Zdaniem sądu odwoławczego nawet większe, niż jedynie rejestracja, zaangażowanie oskarżonych w organizację egzaminu dla danej osoby, w postaci dodatkowych godzin jazdy po […], załatwienie zaświadczenia, czy dojazdu, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania ich w tym zakresie za sprawców przestępstwa płatnej protekcji”.

Konstatacja ta jest – być może – ostatecznie trafna – nie wynika ona jednak z argumentacji przedstawionej przez Sąd Okręgowy. Jak już zaznaczono, Sąd ten nie przeanalizował i nie ocenił dowodów leżących u podstaw skazania oskarżonych przez Sąd pierwszej instancji. Trudno przecież uznać za wystarczające, w istocie jednozdaniowe, zbiorcze odniesienie się do dowodów z treści zabezpieczonych nagrań i zapisków z wnioskiem, iż nie dają podstaw do uznania, że wina oskarżonych w tym zakresie nie została udowodniona. W konsekwencji, Sąd odwoławczy nie dokonał ustaleń faktycznych umożliwiających uniewinnienie oskarżonych od poszczególnych czynów.W powyższym stanie rzeczy autor kasacji słusznie zarzucił, że Sąd Okręgowy:- „zaniechał przeprowadzenia i przedstawienia w uzasadnieniu wyroku wnikliwej i kompletnej, a przy tym zgodnej z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania oceny całokształtu materiału dowodowego”;- nie dokonał w szczególności oceny „rozmów zarejestrowanych w trakcie kontroli operacyjnej >>A.<< i >>A.1<<;- nie przeprowadził oceny rozmów „utrwalonych w trakcie kontroli operacyjnej >>P.<< pomiędzy A.

S.– Ś. i J. U. (…) oraz T. Ś. i J. U.”;- zaniechał powiązania rozmów prowadzonych przez oskarżonych z J. U. „z datami egzaminów, do których podchodziły osoby korzystające z płatnej protekcji – wymienione w zarzutach” oraz oparł się „wybiórczo jedynie na fragmentach rozmów zarejestrowanych w trakcie tych kontroli”, skutkiem czego było uznanie, że w odniesieniu do czynów opisanych w wyroku reformatoryjnym „wina oskarżonych w zakresie płatnej protekcji nie została udowodniona”.Przytoczone tezy zostały obszernie uzasadnione w motywacyjnej części kasacji.Zaistniały stan rzeczy był konsekwencją rażącej obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i 424 § 1 k.p.k. oraz art. 7 i 410 k.p.k., co – zważywszy na treść rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego, miało istotny wpływ na wydane orzeczenie.

W tym stanie rzeczy konieczne było uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Łomży w zaskarżonej części i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Rozstrzygnięcie to nie oznacza, że Sąd Najwyższy wyklucza możliwość ponownego uniewinnienia oskarżonych w omawianym zakresie. Wadliwość postępowania przed Sądem odwoławczym uniemożliwiła w istocie odniesienie się do tej kwestii. Wymaga to przecież uprzedniej kompleksowej oceny dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, a następnie poczynienia ustaleń faktycznych, co będzie obowiązkiem Sądu rozpoznającego sprawę ponownie, zwłaszcza przy stwierdzeniu potrzeby jej badania przez pryzmat rażącej niesprawiedliwości wyroku w rozumieniu art. 440 k.p.k.[ał]Ś [PGW]