IV KK 403/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 403/11

POSTANOWIENIE

Dnia 30 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie, Izba Karna, na posiedzeniu w składzie

następującym :

Przewodniczący: SSN Stanisław Zabłocki (spraw.)

po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r.

sprawy J. P.

skazanego z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 14 lipca 2011 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego

z dnia 17 sierpnia 2010 r.,

postanowił

działając na podstawie art. 531 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1

k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.

1) Pozostawić wniesioną kasację bez rozpoznania;

2) Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego J.

P. UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania

przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 §

2 k.p.k. Zgodnie zaś z przepisem art. 530 § 2 k.p.k. prezes sądu odwoławczego,

do którego wniesiono kasację, powinien odmówić jej przyjęcia m.in. wówczas,

gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k.

Niestety, kasacja została przez prezesa sądu odwoławczego wadliwie

przyjęta, pomimo tego, że oparto ją na powodach, które w realiach procesowych

niniejszej sprawy nie mogły stanowić podstaw kasacyjnych i dlatego też

niezbędne było skorygowanie tego błędu na drodze określonej w art. 531 § 1

k.p.k.

Przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostawienia kasacji

bez rozpoznania Sąd Najwyższy miał na względzie to, że z powodu ograniczeń

ustawowych wprowadzonych w treści art. 523 k.p.k. w tzw. noweli lipcowej do

k.p.k. z 2000 r. oraz mając na uwadze rodzaj kary wymierzonej skazanemu w

niniejszej sprawie, kasacja mogła być wniesiona tylko z powodu uchybień

wymienionych w art. 439 k.p.k. Zatem a limine należało odrzucić

dopuszczalność oparcia kasacji wnoszonej w niniejszej sprawie na powodach

wymienionych w punktach : a – b oraz d - i zarzutu sformułowanego w

pierwszym tiret z tzw. petitum kasacji sporządzonej i podpisanej przez obrońcę

skazanego. Równie oczywista jest niedopuszczalność oparcia kasacji na

powodach wymienionych w punktach : a – i zarzutu sformułowanego w drugim

tiret z tzw. petitum kasacji.

Co więcej, nie jest również dopuszczalne oparcie tej kasacji na zarzucie

sformułowanym w punkcie c pierwszego tiret kasacji, bowiem wprawdzie

obrońca w punkcie tym odwołuje się do podstawy rzekomo określonej w art.

439 § 1 pkt 7 k.p.k. (w treści kasacji adwokat odwołuje się zresztą, zapewne w

wyniku oczywistej omyłki pisarskiej, do art. 4391 § 1 pkt 7 k.p.k., czyli do

jednostki redakcyjnej w ogóle nie występującej w przepisach polskiej procedury

karnej), a więc takiej, która teoretycznie mogłaby stanowić w wypadku

wymierzenia skazanemu kary wolnościowej przyczynę kasacyjną, tyle tylko, że

czyni to w sposób jawnie instrumentalny, zapewne właśnie po to, aby ominąć

ograniczenia kasacyjne wprowadzone w treści art. 523 k.p.k. nowelą z lipca

2000 r.

Jak zasadnie podnosi prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej

odpowiedzi na kasację, nieuchylenie zabezpieczenia przez sąd odwoławczy w

zupełnie oczywisty sposób nie może być uznane za bezwzględną przyczynę

odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., jak i za jakąkolwiek inną

bezwzględną przyczynę odwoławczą. Co więcej, jak to słusznie skomentował

sąd ad quem w końcowej części (k. 59 maszynopisu) uzasadnienia swego

wyroku, w związku z zastrzeżeniami podnoszonymi przez J. P. w jego apelacji

osobistej, przepis art. 413 § 1 i 2 k.p.k. nie zawiera obowiązku rozstrzygania

przez sąd w wyroku co do zastosowanych wobec oskarżonego zabezpieczeń

majątkowych, dokonanych w związku z grożącymi mu dolegliwościami o

charakterze ekonomicznym. Tak więc substrat materialny, który został

określony w kasacji jako wada o charakterze kwalifikowanym, stanowiąca

rzekomo bezwzględny powód uchylenia orzeczenia, w ogóle nie stanowi

rażącego naruszenia prawa, a więc podstawy kasacyjnej, do której można

odwoływać się w wypadku skazania na bezwzględną karę pozbawienia

wolności.

Tylko dla porządku warto przypomnieć, że zgodnie z jednolitymi poglądami,

wyrażanymi w piśmiennictwie i orzecznictwie, o bezwzględnym powodzie

odwoławczym określonym w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. można mówić nie

wówczas, gdy orzeczenie nie zawiera jakiegoś elementu, które zasadniczo

powinno zawierać, a jedynie wówczas, gdy w samej treści części dyspozytywnej

orzeczenia występuje takie wewnętrzne „pęknięcie”, iż spełnienie jednego z

zawartych w niej rozstrzygnięć musiałoby prowadzić do zignorowania innego z

rozstrzygnięć. Podkreśla się także, że nie każda sprzeczność orzeczenia

kwalifikuje się jako bezwzględna przyczyna odwoławcza, lecz tylko ta

sprzeczność, która uniemożliwia wykonanie orzeczenia. Musi więc chodzić o

sprzeczność zasadniczą i to taką, której nie da się usunąć w drodze

przewidzianej w art. 13 § 1 k.k.w. Nie stanowi także bezwzględnej przyczyny

odwoławczej

sprzeczność

między

treścią

samego

orzeczenia

a

jego

uzasadnieniem, a tym bardziej sprzeczności w treści samego uzasadnienia

orzeczenia.

Na koniec wypada też wskazać, że zarówno samo formalne powołanie

się na uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k., jak i całkowicie bezpodstawne

nazwanie takim uchybieniem sytuacji, która bez wątpienia nie stanowi

naruszenia prawa wymienionego w tym przepisie, nie czyni dopuszczalną

kasacji podlegającej ograniczeniom przewidzianym w art. 523 § 2 k.p.k. w

brzmieniu ustalonym w noweli lipcowej z 2000 r. (por. tezę 2. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2001 r., V KZ 1/01, Lex Nr 51829)

Właśnie kontrola prowadzona w trybie art. 530 § 2 k.p.k. na szczeblu sądu

odwoławczego, a jeśli ona okazała się wadliwa, kontrola przeprowadzana w

trybie określonym w art. 531 § 1 k.p.k., ma spełniać podstawową rolę w

eliminowaniu

jawnie instrumentalnych przypadków określania mianem

bezwzględnej podstawy odwoławczej uchybień, które zgodnie z wypracowaną

linią orzecznictwa do tej kwalifikowanej grupy uchybień w sposób oczywisty

nie należą, a tym bardziej nadawania takiego miana procedowaniu, które w

równie oczywisty sposób nie stanowi jakiegokolwiek uchybienia.

Z przedstawionych wyżej powodów orzeczono jak w części dyspozytywnej

postanowienia, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając zgodnie z

art. 626 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.