IV KK 398/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 398/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy – Izba Karna

w składzie:

Przewodniczący: SSN Krzysztof Cesarz

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 lutego 2011 r.

sprawy Marka C.

oskarżonego z art. 163 § 2 k.k.

z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela

posiłkowego A. S.A.

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 25 maja 2010 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego

w K. z dnia 19 stycznia 2010 r.,

p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

2. kosztami sądowymi postępowania obciążyć oskarżyciela posiłkowego A.

S.A. – Magłorzatę G.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 19 stycznia 2010 r. ponownie (trzeci

raz) uniewinnił Marka C. od tego, że „w okresie od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia

28 maja 2004 r. w K. będąc kierownikiem administracyjnym pawilonu DH G. w

części przynależnej Spółce Akcyjnej D., będąc zobowiązanym na podstawie

umowy o pracę (zakres obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności) z dnia 1

sierpnia 2002 r. do administrowania obiektem i przestrzegania przepisów

bezpieczeństwa i higieny pracy i przepisów przeciwpożarowych nie dopełnił

obowiązku poprzez dopuszczenie do zaniedbania w prawidłowym funkcjonowaniu

instalacji przeciwpożarowej, w tym nie zadziałania instalacji tryskaczowej,

powodując w ten sposób nieumyślnie zdarzenie w postaci rozprzestrzenienia się

pożaru i spalenia obiektu w całości w dniu 28 maja 2003 r.”, to jest od popełnienia

przestępstwa z art. 163 § 2 k.k.

Wyrokiem z dnia 25 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w K., po rozpoznaniu

apelacji wniesionych przez prokuratora, pełnomocników dwóch oskarżycieli

posiłkowych i trzech oskarżycieli posiłkowych, utrzymał w mocy zaskarżony

wyrok.

Kasację złożył pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego spółki A. SA,

zarzucając „rażące naruszenie przepisów prawa mogące mieć istotny wpływ na teść

orzeczenia, a mianowicie art. 442 § 3 k.p.k., poprzez:

– nieuwzględnienie przez Sąd Okręgowy własnych zapatrywań prawnych i

wskazań co do dalszego postępowania,

– błędne przyjęcie, że zarzuty apelacyjne dotyczyły zasady swobodnej oceny

dowodów”,

po czym wniósł o „uchylenie wyroku w całości i przekazanie sądowi właściwemu

do ponownego rozpoznania”.

Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wnosił o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Jedyny podniesiony w kasacji zarzut rażącego naruszenia prawa w postaci

art. 442 § 3 k.p.k. jest oczywiście bezzasadny, co wynika już z treści tego przepisu.

Stanowi on, że zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do

dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do

ponownego rozpoznania. Powyższe związanie dotyczy więc sądu pierwszej

instancji, a nie sądu odwoławczego kolejny raz rozpoznającego środki zaskarżenia.

W procedurze karnej nie ma odpowiednika art. 386 § 6 k.p.c. przewidującego takie

związanie również sądu drugiej instancji. Co jednak istotniejsze, i było podniesione

już w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz zostało podkreślone w odpowiedzi

na kasację, w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego z dnia 16 września 2009 r.

wskazano jedynie na potrzebę rozważenia przez Sąd Rejonowy, czy zachowanie

oskarżonego „przez zaniechanie pewnych obowiązków” mogło wyczerpać

znamiona art. 164 § 2 k.k. (s. 9 motywów – k. 2821). Sąd I instancji wywiązał się z

tej powinności, na co wskazuje lektura uzasadnienia jego wyroku.

Jeżeli przyjąć w ślad za uwagami zawartymi w motywach skargi kasacyjnej,

że Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku poczynił ustalenia odmienne od ustaleń

faktycznych zawartych w wyroku tego Sądu z 16 września 2009 r., to stwierdzić

trzeba, iż dopiero w uzasadnieniu kasacji podniesiony został, niedopuszczalny w

tym postępowaniu, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, co również wyklucza

jej uwzględnienie.

Z pola uwagi skarżącego się zniknęły też dalsze, fundamentalne kwestie. Po

pierwsze, że warunkiem przypisania czynu z art. 164 k.k. jest sprowadzenie

bezpośredniego niebezpieczeństwa zdarzenia (o czym pisał Sąd Rejonowy na s. 23

– 24 uzasadnienia) i po drugie, skoro oskarżony stanął pod zarzutem sprowadzenia,

czyli wywołania, lub, jak mówi przepis art. 163 k.k. – „sprowadzenia” zdarzenia, to

należałoby wykazać, że Sąd Rejonowy był uprawniony w ramach art. 399 § 1

k.p.k., a więc bez naruszenia art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. przypisać oskarżonemu czyn w

postaci zaniechania, wyczerpującego znamiona art. 164 § 2 k.k. (w zw. z art. 2

k.k.). Nie wystarczy zatem wyrażenie zapatrywania co do subsumpcji prawnej

zachowania, ale również istnienie prawnej dopuszczalności ścigania za takie

zachowanie, czego kasacja również nie wykazała.

Biorąc nadto pod uwagę, że wniosek nie określa właściwie, czego domaga

się skarżący, oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną.