IV KK 395/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 395/07

POSTANOWIENIE

Dnia 8 listopada 2007r.

Sąd Najwyższy – Izba Karna w składzie:

Przewodniczący: SSN Roman Sądej

na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 8 listopada 2007r.,

po rozpoznaniu w sprawie Z. M., skazanego za przestępstwo określone w art.

297 § 1 k.k. i in., na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat oraz na karę grzywny w wysokości

250 stawek dziennych, po 100 złotych każda,

z urzędu,

w kwestii dopuszczalności kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od

wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 20 kwietnia 2007r., sygn. II Ka ../07,

utrzymującego w mocy w zaskarżonej kasacją części wyrok Sądu Rejonowego

w J. z dnia 1 grudnia 2006r., sygn. II K ../05,

na podstawie art. 531 § 1 k.p.k.

postanowił

1. kasację pozostawić bez rozpoznania,

2. zarządzić zwrócenie skazanemu uiszczonej opłaty od kasacji i

zwolnić go od wydatków postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie w

razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę

pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Wyjątki

od tej zasady przewidziane zostały w art. 523 § 4 k.p.k., ale dotyczą one jedynie

tych sytuacji, gdy kasacja wnoszona jest z powodu uchybień wymienionych w

art. 439 k.p.k. bądź gdy kasację wnosi podmiot szczególny, wskazany w art. 521

k.p.k.

W niniejszej sprawie zaskarżonym kasacją wyrokiem Sądu Okręgowego

w P., utrzymującym w mocy skazującą część wyroku Sądu Rejonowego w J.,

Z. M. prawomocnie wymierzono karę 2 lat pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 4 lata oraz karę grzywny. W

kasacji obrońcy skazanego podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego

oraz prawa procesowego, ale żaden z tej drugiej kategorii nie dotyczył tzw.

bezwzględnych podstaw odwoławczych, wymienionych w art. 439 k.p.k.

W tej sytuacji rzeczą zupełnie oczywistą było, że kasacja ta była

niedopuszczalna z mocy ustawy, jako niespełniająca warunków przewidzianych

w art. 523 § 2 k.p.k. Niestety nie dostrzegł tego Przewodniczący Wydziału II

Karnego, który, wbrew dyspozycji art. 530 § 2 k.p.k., kasację przyjął. Stanu tego

nie dostrzegł również Prokurator Okręgowy w R., wnosząc w pisemnej

odpowiedzi na o oddalenie kasacji, jako oczywiście bezzasadnej. W tym stanie

rzeczy Sądowi Najwyższemu pozostawało, na podstawie art. 531 § 1 k.p.k.,

pozostawienie przyjętej kasacji bez rozpoznania.

Wobec faktu, że kasacja obrońcy skazanego już w momencie jej

wniesienia była niedopuszczalna i powinna nastąpić odmowa jej przyjęcia,

bezpodstawnym było wzywanie skazanego do uiszczenia od niej opłaty. W

konsekwencji obecnie opłatę należało zwrócić skazanemu, a względy słuszności

przemawiały także za zwolnieniem go od wydatków postępowania kasacyjnego

art. 624 § 1 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej

postanowienia.