IV KK 389/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV K.K. 389/05

POSTANOWIENIE

Dnia 28 marca 2006 .

Sąd Najwyższy w Warszawie – Izba Karna

w składzie następującym:

Przewodniczący : SSN Jerzy Grubba

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 2 k.p.k.

po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2006 r.

sprawy W. G.

skazanego z art. 228 § 3 i 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sadu Okręgowego w K.

z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt VI Ka …/05

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 9 grudnia 2004 r. sygn. akt II K …/03

p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu

oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z

zaistnieniem tzw. bezwzględnych przesłanek odwoławczych wskazanych w

art.439 k.p.k.. W istocie zaś, została podjęta tu próba obejścia prawa, poprzez

zmierzanie do tego, aby Sąd Najwyższy rozpoznał kasację, choć stronie

wnoszącej ją nie przysługiwało uprawnienie do jej wywiedzenia (ograniczenie

wynikające z zaistniałej sytuacji procesowej).

Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie II

K …/03 W. G. został uznany winnym zarzuconego mu czynu z art. 228 § 3 i 4

k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnionego w warunkach art. 91 § 1 k.k. i za to

skazano go na karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono

na okres próby wynoszący 4 lata. Orzeczenie to w części dotyczącej skazanego

W. G. zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sadu Okręgowego w K. z dnia 22

marca 2005r. sygn. akt VI Ka ../05/.

Zgodnie z dyspozycją art. 523 § 2 i 3 k.p.k. kasację na korzyść można

wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego na karę pozbawienia wolności bez

warunkowego zawieszenia jej wykonania, chyba że wniesiona została ona z

powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.

Stąd z góry zakreślić należy, że zarzut polegający na nie ustosunkowaniu

się przez sąd odwoławczy do wszystkich zarzutów podnoszonych w apelacji, na

etapie postępowania kasacyjnego nie mógł być zgłaszany, gdyż nie dotyczy

żadnej z okoliczności wymienionych w art. 439 k.p.k., lecz stanowi zarzut

naruszenia art. 433 § 2 k.p.k.

Podobnie ocenić należy zarzut naruszenia prawa do obrony. Niewątpliwie

osoba oskarżana ma w procesie karnym prawo do obrony i to nie tylko

rozumiane w znaczeniu formalnym, ale i materialnym. Jednocześnie jednak

zauważyć należy, a ma to fundamentalne znaczenie dla rozstrzygania w

niniejszej sprawie, że art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. nie określa mianem

bezwzględnej przesłanki odwoławczej każdego naruszenia prawa do obrony, a

zawęża rozumienie tej instytucji do dwóch przypadków – sytuacji , gdy

oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach

określonych w art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.k. lub obrońca nie brał udziału w

czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy.

Obrona w uzasadnieniu kasacji nie wskazuje na zaistnienie żadnej z tych

przesłanek. Nie można zatem mówić o faktycznym zaistnieniu którejkolwiek z

okoliczności wymienionych w art. 439 k.p.k.

Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w

stopniu oczywistym.

Nie dostrzegając podstaw do zwolnienia od ponoszenia kosztów

sądowych za postępowanie kasacyjne, Sąd Najwyższy orzekł obciążeniu nimi

skazanego.