Legislator Case Law & Legislation
IV KK 387/24 AI generated

IV KK 387/24 · Sąd Najwyższy

Case Number IV KK 387/24
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

Sąd Rejonowy w Jaworznie wyrokiem z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. akt II K 328/23, uznał oskarżonego W. C. za winnego tego, że:„w okresie od 5 września 2022 r. do 31 stycznia 2023 r. w J., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, korzystając z danych karty kredytowej P. SA o numerze […] wydanej na dane A. C., przelał po jego śmierci środki pieniężne w kwocie łącznie 9036,34 złote na inne konto, pokonując zabezpieczenie elektroniczne karty, dokonując tym samym kradzieży z włamaniem na szkodę P. SA z siedzibą w W.”, szczegółowo opisując w wyroku poszczególne przelane kwoty pieniężne,tj. przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności (pkt 1).

Legislator headnote

AI generated

art. 279 § 1 k.k, art. 12 § 1 k.k, art. 69 § 1 k.k, art. 70 § 1 k.k, art. 12 k.k, art 7 k.p.k; IV KK 387/24 · Sąd Najwyższy: W zasadzie Sąd odwoławczy ograniczył się do uznania, że brak zamiaru dokonania kradzieży z włamaniem związany jest z faktem, iż pomagał matce i jedynie pomagał w dokonaniu odpowiednich transakcji.Po drugie, Sąd odwoławczy dokonał przemieszania tych elementów stanu faktycznego, które mają znaczenie dla ustalenia strony podmiotowej w formie zamiaru (a zatem tego, czy oskarżony obejmował świadomością realizację znamion przedmiotowych oraz czy chciał lub godził się na tę realizację), a także tych, które wpływają na kwestię oceny zawinienia (błąd co do bezprawności czynu, o którym mowa w art. 30 k.k.).

Keywords

AI generated
damage to credit attachment of bank accounts fraudulent use of cheque cards blocked account bank account information electronic identity

Cited Legislation

AI generated
art. 279 § 1 k.k
C.‎oskarżonego z art. 279 § 1 k.k.
art. 12 § 1 k.k
z art. 12 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 25 kwietnia 2025 r.,‎kasacji wniesionej przez prokuratora‎od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu‎z dnia 4 czerwca 2024 r., sygn.
art. 69 § 1 k.k
Na podstawie art. 69 § 1 k.k.
art. 70 § 1 k.k
art. 12 k.k
z art. 12 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 25 kwietnia 2025 r.,‎kasacji wniesionej przez prokuratora‎od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu‎z dnia 4 czerwca 2024 r., sygn.
art 7 k.p.k
C., zaskarżając go w całości, zarzucając:„a) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia w zakresie ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I wyroku, a to art 7 k.p.k., art.
art. 92 k.p.k
C., zaskarżając go w całości, zarzucając:„a) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia w zakresie ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I wyroku, a to art 7 k.p.k., art. 92 k.p.k.
art. 4 k.p.k
Zaskarżonemu wyrokowi Sądu Okręgowego w Sosnowcu prokurator zarzucił:„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 4 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
III KK 280/06
V KK 314/17
Sygn. akt V KK 314/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski‎SSN Roman Sądej (sprawozdawca)Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Grzegorza Krysmanna,‎w sprawie I.S.‎skazanego z art.148 § 1 k.k., ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 28 lutego 2018 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Apelacyjnego we W.‎z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt II AKa (…)‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego we W.‎z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt III (…), uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu we W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
IV KK 408/23
M. S.–Ś. i T. Ś. zostali oskarżeni o to, że:„XIV. (numeracja zgodna z aktem oskarżenia – uwaga SN) w okresie od co najmniej 15 marca 2011 r. do 19 kwietnia 2011 r. w […] i […], działając wspólnie i w porozumieniu oraz z R. M. i J. U., czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu powołując się na wpływy w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w […], w zamian za korzyść majątkową w bliżej nieustalonej kwocie, nie mniejszej niż 1.500 zł, udzieloną im przez G. R. podjęli się pośrednictwa w załatwieniu sprawy polegającej na ułatwieniu G.
II KK 378/21
T.T. został oskarżony o to, że w okresie od 7 marca 2007 r. do dnia 8 marca 2007 r. w S., województwa (…), powiatu (…) przyjął do ukrycia pojazd marki T. o nr nadwozia (…) o wartości 60.000,00 zł pochodzący z kradzieży z włamaniem zaistniałej w dniu 7 marca 2007 r. przy ulicy P. w miejscowości S. na szkodę firmy W. S.A., tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k.Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. II K […] uznał oskarżonego za winnego tego, że w nieustalonym dniu w okresie od 7 marca 2007 r. do dnia 8 marca 2007 r. w nieustalonym miejscu przyjął uszkodzony pojazd marki T. o nr nadwozia (…) o wartości 35.787,00 zł pochodzący z kradzieży z włamaniem zaistniałej w dniu 7 marca 2007 r. przy ulicy P. w miejscowości S. na szkodę firmy W.
V KK 335/23
Prywatnym aktem oskarżenia B.
III KK 615/22
G. został oskarżony o to, że w dniu 8 września 2019 r. w K. , prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki R. o numerze rejestracyjnym […] znajdując się w stanie nietrzeźwości w stężeniu wynoszącym w kolejnych próbach: 0,86 mg/l, 0,90 mg/l, 1,20 mg/l, 1,24 mg/l, 1,14 mg/l, 1,17 mg/l, to jest o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.Sąd Rejonowy dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie, wyrokiem z dnia 16 marca 2021 r., sygn. akt II K 394/20/N, uznał oskarżonego za winnego czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia stanowiącego występek z art. 178a § 1 k.k. i skazał go na karę 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł; na mocy art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, zaliczając na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 9 września 2019 r. do dnia 27 września 2019 r., a na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000,00 zł na rzecz F.Na skutek apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 1 marca 2022 r., sygn. akt IV Ka 1349/21 zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonego od zarzucanego mu czynu.Z kasacją na niekorzyść oskarżonego wystąpił Prokurator Rejonowy w Krakowie - Nowej Hucie.
AI generated
VI Ka 41/14
w dniu 25 stycznia 2013r. w J.woj. (...)działając z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej działając w krótkich odstępach czasu dokonał kradzieży z włamaniem pieniędzy z bankomatu w ten sposób, że bez upoważnienia uprawnionej osoby wpływając na automatyczne przetwarzanie danych informatycznych, posługując się uprzednio zabraną w celu przywłaszczenia bez wiedzy użytkownika kartą bankomatową wydaną przez Bank (...)na nazwisko P. M.oraz uzyskaną bezprawnie informację o kodzie numerycznym PINdokonał kolejno trzykrotnej wypłaty pieniędzy z bankomatu Banku (...)przy ul. (...)w kwocie łącznej 1.750,00 złotych czym działał na szkodę M.
III K 1113/21
UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 1113/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 0.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. 2. P. N. R. K. W dniu 18 lipca 2021 roku przy ul. (...) lok. U1 w W. w sklepie (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. K., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, posługując się uprzednio przywłaszczoną kartą płatniczą nr (...) wydaną przez (...) S.A. na dane pokrzywdzonego, przełamał zabezpieczenia elektroniczne, włamując się do systemu bankowości elektronicznej pokrzywdzonego, a następnie dokonał kradzieży pieniędzy poprzez płatności zbliżeniowe w kwotach odpowiednio 43,65 zł, 44,40 zł, 48,99 zł, 48,19 zł i 35,97 zł, tj. na łączną kwotę 221,20 zł, stanowiących płatność za zakupiony towar, stanowiący wypadek mniejszej wagi, o jakim mowa w art. 283 k.k. czym działał na szkodę D. K.. W krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności tj. działając w warunkach ciągu przestępstw: w dniu 18 lipca 2021 roku przy ulicy (...) lok. U1 w W. w sklepie (...), działając wspólnie i w porozumieniu z P. N., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, posługując się uprzednio przywłaszczoną kartą płatniczą nr (...) wydaną przez (...) S.A. na dane pokrzywdzonego, przełamał zabezpieczenia elektroniczne, włamując się do systemu bankowości elektronicznej pokrzywdzonego, a następnie dokonał kradzieży pieniędzy poprzez płatności zbliżeniowe w kwotach odpowiednio 43,65 zł, 44,40 zł, 48,99 zł, 48,19 zł i 35,97 zł, tj. na łączną kwotę 221,20 zł, stanowiących płatność za zakupiony towar, stanowiący wypadek mniejszej wagi, o jakim mowa w art. 283 k.k. czym działał na szkodę D. K. w dniu 18 lipca 2021 roku w W., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, posługując się uprzednio przywłaszczoną kartą płatniczą nr (...) wydaną przez (...) S.A. na dane pokrzywdzonego, przełamał zabezpieczenia elektroniczne, włamując się do systemu bankowości elektronicznej pokrzywdzonego, a następnie dokonał kradzieży pieniędzy poprzez płatności zbliżeniowe w kwotach odpowiednio 37,88 zł, 26 zł, 18 zł, 47,98 zł, 35,98 zł i 29,89 zł, tj. na łączną kwotę 195,73 zł, stanowiących płatność za zakupiony towar, stanowiący wypadek mniejszej wagi, o jakim mowa w art. 283 k.k., czym działał na szkodę D. K. przy czym przestępstw tych dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Wołominie, II Wydział Karny z dnia 15 lipca 2016 roku, sygn. II K 988/15, następnie zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie, VI Wydział Karny Odwoławczy z dnia 21 lutego 2017 roku, sygn. akt VI Ka 1552/16, którą to karę odbywał w okresie od 31 maja 2016 roku do 2 lutego 2021 roku. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty P. N. i R. K. 1. W dniu 18 lipca 2021 roku D. K. zgubił portfel z zawartością dowodu osobistego, prawa jazdy oraz dowodu rejestracyjnego do pojazdu marki S. (...) o nr rej. (...). 2. Portfel został znaleziony przy ul. (...) przez R. K.. 3. Tego samego dnia R. K. zaproponował P. N. wspólne zakupy przy użyciu znalezionej karty, na co P. N. się zgodził. P. N. wspólnie i w porozumieniu z R. K. przy ul. (...) lok. U1 w W. w sklepie (...), posługując się uprzednio przywłaszczoną kartą płatniczą nr (...) wydaną przez (...) S.A. na dane D. K., dokonał kradzieży pieniędzy poprzez płatności zbliżeniowe w kwotach odpowiednio 43,65 zł, 44,40 zł, 48,99 zł, 48,19 zł i 35,97 zł, tj. na łączną kwotę 221,20 zł, stanowiących płatność za zakupiony towar. R. K. 4. Po znalezieniu karty R. K. poszedł do sklepu alkoholowego przy ul. (...), gdzie kupił alkohol za łączną kwotę 65,87 zł, za który zapłacił znalezioną kartą. Następnie R. K. udał się na stację paliw (...) przy ul. (...), gdzie kupił paliwo za kwotę 47,98 zł, płacąc znalezioną kartą. Znalezioną kartą R. K. zapłacił również w barze mlecznym – łączna kwota 44 zł oraz w C. (...) przy ul. (...) kwota 37,88 zł. 5. R. K. dopuścił się w/w czynów w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Wołominie, II Wydział Karny z dnia 15 lipca 2016 roku, sygn. akt II K 988/15, następnie zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie, VI Wydział Karny Odwoławczy z dnia 21 lutego 2017 roku, sygn. akt VI Ka 1552/16, którą to karę odbywał w okresie od 31 maja 2016 roku do 2 lutego 2021 roku zeznania D. K.; wyjaśnienia R. K.; wyjaśnienia R. K., wyjaśnienia P. N., płyta z nagraniem z monitoringu, zestawienie dokonanych transakcji. wyjaśnienia R. K.; płyta z nagraniem z monitoringu, zestawienie dokonanych transakcji, kopia podglądu paragonów; Karta karna WYROK ŁĄCZNY k.2,106-107; k.51v; k.51v, 38v; k.25; k.5; k.51v; k.54; k.5; k.53; k.63-64; k.65 0.1. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) ---------------------------------------------------------------------------------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty 2. OCena DOWOdów 0.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2,3,4; 3; 1; 3, 4; 3,4,5 Wyjaśnienia oskarżonego R. K.; Wyjaśnienia P. N.; Zeznania D. K.; płyta z nagraniami z monitoringu; pozostały ujawniony materiał dowodowy w tym: zestawienie dokonanych transakcji, podgląd paragonów, wyroki łączne, karta karna Złożone przez oskarżonego R. K. w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnienia należy uznać za jasne, spójne, logiczne oraz korespondujące z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Wyjaśnienia te zostały następnie potwierdzone przez oskarżonego w postępowaniu sądowym. Oskarżony przyznał się do winy oraz dokładnie wyjaśnił okoliczności popełniania zarzucanych mu czynów. Złożone przez oskarżonego P. N., przyznającego się do winy wyjaśnienia należy uznać za wiarygodne jako jasne, logiczne oraz znajdujące potwierdzenie w pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach opisał okoliczności popełniania zarzucanego mu czynu oraz swój udział w jego popełnieniu. Zeznania pokrzywdzonego świadek D. K. są logiczne, spójne i znajdują potwierdzenie w zabranym w sprawie materiale dowodowym. Pokrzywdzony po zgubieniu portfela i sprawdzeniu, że jego karta była używana przez osobę nieuprawnioną złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, wskazując okoliczności w jakich doszło do zgubienia portfela oraz miejsca, w których użyto jego karty, co pozwoliło na ustalenie sprawców przestępstwa. Autentyczność nagrania z monitoringu nie budzi wątpliwości sądu i nie była kwestionowana przez oskarżonych. Dokumenty w postaci kopii zestawienia dokonanych transakcji oraz w postaci podglądu paragonów ze sklepu (...) sąd uznał za wiarygodne. Również oskarżeni potwierdzili, że dokonali zakupów towarów za ceny wskazane w ww. dokumentach. Karta karna stanowiąca dokument urzędowy, została wydana przez uprawniony organ w przypisanej formie i stanowi dowód tego, że R. K. popełnił przypisane mu czyny w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. Wyrok łączny - zgodnie z art. 8 k.k. sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu, z zastrzeżeniem, że wiążą go prawomocne orzeczenia sądów kształtujących prawa lub obowiązki. Sąd jest związany prawomocnymi rozstrzygnięcia sądu - związanie sądu karnego zarówno orzeczeniem skazującym, jak i uniewinniającym w stosunku do tego samego oskarżonego przyjmowane jest w piśmiennictwie w postaci zakazu dowodowego o charakterze zupełnym, zabraniającego dokonywania ustaleń w zakresie zasadności lub bezzasadności uprzedniego skazania (G., T., Postępowanie, 2009, s. 439). Wyrok łączny stanowił dowód tego, że R. K. popełnił przypisane mu czyny w warunkach recydywy z art. 64 § 1 k.k. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem I III P. N. R. K. Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżeni P. N. i R. K. swoim czynem polegającym na tym, iż wspólnie i w porozumieniu w krótkich odstępach czasu posługując się uprzednio przywłaszczoną kartą płatniczą nr (...), przełamali zabezpieczenie elektroniczne, włamując się do systemu bankowości elektronicznej pokrzywdzonego, a następnie dokonując kradzieży pieniędzy poprzez płatności zbliżeniowe w kwotach 43,65 zł, 44,40 zł, 48,99 zł, 48,19 zł i 35,97 zł, tj. na łączną kwotę 221,20 stanowiących płatności za zakupiony towar. Do przestępstwa określonego w art. 279 nie znajduje zastosowania regulacja zawarta w art. 119 § 1k.w., prowadząca do zjawiska kontrawencjonalizacji kryminalizacji zamachów na mienie. Oznaczona w art. 119 § 1 k.w. wartość progowa przedmiotu kradzieży, która w przypadku typu określonego w art. 278 § 1 przekraczać musi kwotę 500 zł, aby zachowanie mogło być kwalifikowane jako występek, nie odnosi się do przestępstwa przewidzianego w art. 279. Przesądza o tym treść art. 130 § 2 k.w., który wyłącza zastosowanie przepisu art. 119 § 1 k.w., ograniczającego wykroczenie kradzieży do wypadków, gdy sprawca dopuszcza się takiej kradzieży z włamaniem. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z 18 maja 2021 r. (III KK 102/21)Przybliżenie karty płatniczej do terminalu skutkuje uzyskaniem dostępu do rachunku bankowego właściciela karty, dochodzi zatem do przełamania bariery elektronicznej w systemie bankowej płatności bezgotówkowej. Za utrwalony można już uznać pogląd, iż nieuprawnione transakcje kartą płatniczą wymagającą podania kodu (...) stanowią kradzież z włamaniem, nie tylko w przypadku wypłaty pieniędzy z bankomatu („jako surogatu zabezpieczonego miejsca”), ale także zbliżeniowej płatności w sklepie (wyrok SN z 22 marca 2017 r., III KK 349/16). Jednakże kod (...) ten może być traktowany wyłącznie jako dodatkowe zabezpieczenie dostępu do środków zgromadzonych na rachunku bankowym — kluczowa jest natomiast konstrukcja karty płatniczej, która zawiera mikroprocesor, w którego pamięci zapisano niepowtarzalny klucz bezpieczeństwa umożliwiający dostęp do konkretnego rachunku bankowego i umożliwiający dokonywanie transakcji, w tym także niewymagających podania numeru (...). Sąd uznał, że czyn oskarżonych stanowił wypadek mniejszej wagi, o jakim mowa w art. 283 k.k. O przyjęciu wypadku mniejszej wagi decydują przedmiotowe i podmiotowe znamiona czynu, ze szczególnym uwzględnieniem tych elementów, które są charakterystyczne dla danego rodzaju przestępstw (por. wyrok SN z 9.10.1996 r., V KKN 79/96). Wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo; zachowanie się i sposób działania sprawcy; użyte środki; charakter i rozmiar szkody wyrządzonej lub grożącej dobru chronionemu prawem; czas, miejsce i inne okoliczności popełnienia czynu oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego. W przedmiotowej sprawie wyrządzona szkoda była niewielka, a sposób działania sprawców sprowadzał się do kilkukrotnego użycia znalezionej i przywłaszczonej przez R. K. karty płatniczej. Sąd uznał, że oskarżeni P. N. i R. K. działali w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru jakim było użycie przywłaszczonej karty na zakup towarów w sklepie (...) zatem w warunkach czynu ciągłego z art.12 § 1 k.k. Sąd przypisał oskarżonemu R. K. również czyn polegający na tym, że w dniu 18 lipca 2021 roku w W., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, posługując się uprzednio przywłaszczoną kartą płatniczą nr (...) wydaną przez (...) S.A. na dane pokrzywdzonego, przełamał zabezpieczenia elektroniczne, włamując się do systemu bankowości elektronicznej pokrzywdzonego, a następnie dokonał kradzieży pieniędzy poprzez płatności zbliżeniowe w kwotach odpowiednio 37,88 zł, 26 zł, 18 zł, 47,98 zł, 35,98 zł i 29,89 zł, tj. na łączną kwotę 195,73 zł. stanowiących płatność za zakupiony towar, stanowiący z uwagi na wartość szkody również wypadek mniejszej wagi, o jakim mowa w art. 283 k.k., Sąd uznał, że oskarżony R. K. popełnił przypisane mu czyny w warunkach ciągu przestępstw, o jakim mowa w art. 91 § 1 k.k. W tym zakresie należy wskazać, że zachodzi możliwość przyjęcia ciągu przestępstw, gdy jedno przestępstwo zostało popełnione jednym zachowaniem, a inne – w warunkach czynu ciągłego z art. 12 k.k. (Kardas [w:] Wróbel, Zoll I/2, s. 706). Sąd nie miał wątpliwości, że czyny zarzucone w pkt I i II aktu oskarżenia popełnione zostały, w krótkich odstępach czasu – tego samego dnia oraz z wykorzystaniem takiej samej sposobności jaką było użycie przywłaszczonej karty. R. K. dopuścił się w/w czynów w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne orzeczonej wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Wołominie, II Wydział Karny z dnia 15 lipca 2016 roku, sygn. akt II K 988/15, następnie zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie, VI Wydział Karny Odwoławczy z dnia 21 lutego 2017 roku, sygn. akt VI Ka 1552/16, którą to karę odbywał w okresie od 31 maja 2016 roku do 2 lutego 2021 roku zatem w przyjętej kwalifikacji prawnej czynu należało wskazać również art. 64 § 1 k.k. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. N. R. K. P. N. I R. K. I III V Sąd zastosował konstrukcję z art. 37a § 1 k.k. Dla zastosowania konstrukcji z art. 37a k.k. konieczne jest przeprowadzenie przez sąd hipotetycznego procesu myślowego polegającego na wymierzeniu sprawcy kary pozbawienia wolności. Jeżeli wynikiem tego będzie kara do roku pozbawienia wolności, droga do zamiany tej kary na karę nieizolacyjną pozostaje otwarta. W przedmiotowej sprawie wobec P. N. za zarzucany czyn orzeczona byłaby kara do roku pozbawienia wolności. Typ uprzywilejowany przestępstwa kradzieży z włamaniem z art. 283 k.k. zagrożony jest karą od 3 miesięcy pozbawienia wolności do lat 5. Stopień winy oskarżonego był wysoki. W ocenie sądu również stopień społecznej szkodliwości czynu był wysoki, o czym świadczy fakt, iż oskarżony dokonał umyślnego przestępstwa przeciwko mieniu. Jednak zauważyć należy, że szkoda pokrzywdzonego wyrządzona czynem P. N. w wysokości 221,20 zł była stosunkowo niewysoka. Sąd uwzględnił fakt, że z inicjatywą popełnienia przestępstwa wyszedł drugi z oskarżonych, który znalazł i przywłaszczył kartę na, co jednak P. N. przystał. Sąd miał na uwadze, że oskarżony P. N. przyznał się do winy oraz szczegółowo wyjaśnił przebieg zdarzenia, także dzięki jego wyjaśnieniom możliwe było zidentyfikowanie drugiego z oskarżonych. Powyższe okoliczności wskazują, że wobec oskarżonego P. N. sąd zastosowałby karę nie surowszą od roku pozbawienia wolności, możliwe zatem było zastosowanie art. 37a § 1 k.k. Zdaniem Sądu kara ograniczenia wolności w wymiarze 8 (ośmiu) miesięcy polegająca na nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcy osiągnie cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zarówno stopień winy i społecznej szkodliwości czynów R. K. był wysoki. Dokonał on umyślnych przestępstw przeciwko mieniu, przywłaszczając. Powstała szkoda o łącznej wartości 416,93 zł była stosunkowo niewysoka. Oskarżony popełnił przypisane mu czyny w ramach ciągu przestępstw, wykorzystując znalezioną kartę płatniczą na zakup alkoholu, papierosów oraz obiadu. Natomiast pierwszy z czynów przypisanych oskarżonemu popełniony został w warunkach czynu ciągłego, zatem zgodnie z art. 57b k.k. sąd musiał wymierzyć karę za przypisane oskarżonemu czyny w ramach ciągu przestępstw powyższej dolnej granicy zagrożenia. Oskarżony popełnił również zarzucane mu czyny w warunkach recydywy, o której mowa w art. 64 § 1 k.k., co również miało wpływ na wymiar kary. Zwrócić jednak należało uwagę na postawę oskarżonego, który przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów oraz złożył wyjaśniania, w których opisał sposób ich popełnienia. Oskarżony wyraził gotowość naprawienia szkody. Mając powyższe na uwadze a także biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze kary oraz funkcję prewencji generalnej kary Sąd wymierzył oskarżonemu R. K. karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd zobowiązał oskarżonych P. N. i R. K. do zapłaty solidarnie na rzecz pokrzywdzonego D. K. kwoty 96,20 zł oraz oskarżonego R. K. do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego D. K. kwoty 70,73 zł tytułem częściowego naprawienia szkody. Łączna wysokość szkody poniesionej przez pokrzywdzonego wynosiła 416,93 zł. Jak zeznał D. K. bank zwrócił mu kwotę około 250 zł, zatem pozostała do naprawienia szkoda w wysokości 166,93 zł. Sąd uznał, że oskarżeni R. K. i P. N. zwrócą solidarnie kwotę za jaką dokonali wspólnie zakupów w sklepie (...), pomniejszoną o 125 zł (połowę otrzymanej przez pokrzywdzonego kwoty zwrotu z banku), a pozostałą kwotę 70,73 zł zwróci R. K., gdyż szkoda w tej części powstała wyłącznie w skutek jego czynu. 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności P. N. R. K. II IV Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności oskarżonemu P. N. okres zatrzymania w dniu 10 sierpnia 2021 r. od godz. 6.25 do godz. 16.33. Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności oskarżonemu R. K. okres zatrzymania w dniu 11 sierpnia 2021 r. od godz. 6.30 do godz. 9.25. 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności VI Sąd na podstawie art.624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości, gdyż biorąc pod uwagę sytuację majątkową oskarżonych istnieje podstawa do uznania, że ich uiszczenie byłoby dla nich zbyt uciążliwe. 6. 1Podpis
VI Ka 138/13
w okresie od 6 do 8 października 2012 roku w K., woj.
II K 929/22
Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 929/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
II AKa 292/21
M. został oskarżony o to, że : I. w okresie od 29 czerwca do 10 lipca 2017 roku we W. działając w podobny sposób w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi w sprawie osobami, dokonał transferu środków płatniczych pochodzących z włamania na konto bankowe nr (...) w Banku Spółdzielczym w R. należące do A. S., które przelewami w dniach: 29 czerwca 2017 roku w kwocie 19.678 zł, 3 lipca 2017 roku w kwocie 19.688 zł, 4 lipca 2017 roku w kwocie 19.588 zł, 5 lipca 2017 roku w kwocie 19.488 zł, 10 lipca 2017 roku w kwocie 19.588 zł zostały przelane w łącznej kwocie 98.030 zł na jego konto nr (...) w Banku (...) we W., które po ich wypłaceniu ze swojego wymienionego wyżej konta we współpracy z nieustalonymi w sprawie osobami w realizacji ich poleceń zmierzając do ukrycia i udaremnienia stwierdzenia pochodzenia wymienionych wyżej kwot z przestępstwa włamania dokonał ich transferu poprzez zlecenie przelewu przekazem: (...) w dniach 29 czerwca 2017 roku i 3 lipca 2017 roku dla P. H. (...)oraz (...) w dniach 5 i 6 lipca 2017 roku dla A.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

IV KK 387/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Jacek Błaszczyk‎SSN Marek PietruszyńskiProtokolant Dominika Izdebska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Dariusza Kuberskiego ‎w sprawie W. C.‎oskarżonego z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 25 kwietnia 2025 r.,‎kasacji wniesionej przez prokuratora‎od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu‎z dnia 4 czerwca 2024 r., sygn. akt V Ka 284/24,‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Jaworznie‎z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. akt II K 328/23, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Sosnowcu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. [J.J.] Jacek Błaszczyk Barbara Skoczkowska Marek Pietruszyński

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Jaworznie wyrokiem z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. akt II K 328/23, uznał oskarżonego W. C. za winnego tego, że:„w okresie od 5 września 2022 r. do 31 stycznia 2023 r. w J., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, korzystając z danych karty kredytowej P. SA o numerze […] wydanej na dane A. C., przelał po jego śmierci środki pieniężne w kwocie łącznie 9036,34 złote na inne konto, pokonując zabezpieczenie elektroniczne karty, dokonując tym samym kradzieży z włamaniem na szkodę P. SA z siedzibą w W.”, szczegółowo opisując w wyroku poszczególne przelane kwoty pieniężne,tj. przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności (pkt 1).

Na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Sąd I instancji warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący rok (pkt 2). Ponadto Sąd orzekł w przedmiocie informowania o przebiegu okresu próby oraz obowiązku naprawienia szkody (pkt 3 i 4).Tym samym wyrokiem Sąd I instancji uniewinnił oskarżoną M. C. od zarzucanego jej czynu z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (pkt 5).Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego W. C., zaskarżając go w całości, zarzucając:„a) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia w zakresie ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu opisanego w pkt I wyroku, a to art 7 k.p.k., art. 92 k.p.k. oraz 410 k.p.k. poprzez:- dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania i nieopartej na wiedzy oraz doświadczeniu życiowym oraz przyjęcie, że oskarżony W.

C. posługując się loginem i hasłem do konta bankowego przekazanych mu przez matkę (współoskarżoną), którego posiadaczem jest ta współoskarżona, dokonując na jej prośbę i na jej rzecz przelewów - w jego świadomości przeniesienia zgromadzonych środków - dopuścił się przestępstwa kradzieży z włamaniem, podczas gdy w momencie dokonywania tych przelewów nie miał on nie tylko żadnego przeświadczenia w zakresie bezprawności swojego działania, chęci pozyskania środków z karty kredytowej, ale też nie miał przede wszystkim zamiaru bezpośredniego przywłaszczenia pieniędzy oraz wiedzy, że realizując wolę matki (współwłaścicielki konta] dyktującej mu kody dostępu do konta bankowego dokonuje w ten sposób włamania «przez przełamanie specjalnych zabezpieczeń zainstalowanych na komputerze lub systemie (sieci) komputerów haseł w elektronicznych urządzeniach bankowych» dokonując czynu w rozumieniu art. 279 § 1 k.k., jako że jego zachowanie nie opierało się na wykorzystaniu ani szczególnych umiejętności czy stosowaniu wiedzy w zakresie elektronicznych środków technicznych, których to zachowań po stronie oskarżonego nie sposób się doszukać w przedmiotowej sprawie;- daleko idącą niekonsekwencję w rozumowaniu Sądu, których uznał sprawstwo i winę W.

C., podczas gdy jednocześnie przyjął on, że współoskarżona M. C. nie współdziałała z oskarżonym, jak również nie miała zamiaru pozyskania środków z bankowej karty kredytowej, nadto że nie była świadoma pochodzenia tych środków, podczas gdy jej syn, oskarżony W. C. za jej wolą i na jej prośbę przelewał na jej rzecz środki pieniężne w ramach operacji banku, tym bardziej, że to oskarżona M. C. jako jedyna korzystała z tych przekazywanych jej pieniędzy;b) z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek nie podzielenia zarzutów kwestionujących winę oskarżonego W.

C. – naruszenie prawa materialnego, a to zakwalifikowanie czynu oskarżonego w sposób opisany w wyroku i wymierzenie mu kary kontra legem, gdy tymczasem jeżeli rzeczywiście Sąd chciał wymierzyć karę wskazaną w zaskarżonym wyroku należało zastosować przypadek mniejszej wagi, jako że całokształt okoliczności sprawy, w tym uprzednia niekaralność oskarżonego, nadto (po podjęciu wiadomości o «bezprawności» swojego czynu) wyrażenie skruchy i chęć zwrotu całej pobranej kwoty przez oskarżonego, nadto fakt, że działania oskarżonego de facto stanowiły pomoc dla swojej matki w zakresie samej czynności obsługi komputera, logowania do portalu bankowego, żeby nie wskazywać wprost, zastąpienie działania jej samej z jego pomocą, winna skłonić Sąd do uznania, że stopień szkodliwości przypisanego mu czynu jest znikomy, a tym samym rozważyć należało umorzenie postępowania, względnie co najwyżej stopień ten nie jest znaczny, a w konsekwencji przyjęcie wypadku mniejszej wagi i uznanie, że wymierzona oskarżonemu kara winna być adekwatnie niższa”.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego W.

C. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, względnie umorzenie postępowania wobec znikomego stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, względnie wymierzenie oskarżonemu W. C. najniższej możliwej kary, tj. 3 miesięcy pozbawienia wolności z jednoczesnym zawieszeniem jej wykonania na okres jednego roku oraz orzeczeniem obowiązku naprawienia szkody.Apelację od wyroku Sądu I instancji na niekorzyść oskarżonej M. C. wniósł Prokurator Rejonowy w Jaworznie.Sąd Okręgowy w Sosnowcu wyrokiem z dnia 4 czerwca 2024 r., sygn. akt V Ka 284/24, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżonego W.

C. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Ponadto Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok Sądu I instancji względem oskarżonej M. C..Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł Prokurator Rejonowy w Jaworznie w części dotyczącej oskarżonego W. C. na jego niekorzyść. Zaskarżonemu wyrokowi Sądu Okręgowego w Sosnowcu prokurator zarzucił:„rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., polegające na tym, że Sąd II instancji, orzekając odmiennie co do istoty, zaniechał przeprowadzenia rzetelnej kontroli odwoławczej, bowiem nie odniósł się do wszystkich istotnych faktów i dowodów zgromadzonych w sprawie, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, ograniczając uzasadnienie wyroku do odwołania się - w całym zakresie dokonanej zmiany - do treści wyjaśnień oskarżonego W.

C. wyłącznie w zakresie, w jakim wyjaśnienia te przemawiają na korzyść oskarżonego, co jednocześnie spowodowało ich wybiórczą ocenę, oraz koncentrując się - w oderwaniu od pozostałego materiału dowodowego - na wskazaniu okoliczności mogących świadczyć o tym, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa, co w konsekwencji doprowadziło do oceny materiału dowodowego bez wzajemnego powiązania, ocenianego swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w sposób odbiegający od wymogu rzetelnej oceny, poprzez wybiórczą ocenę oraz pominięcie i brak oceny dowodów w postaci:- informacji z P. S.A.

Centrum Kart Zespołu Rozwoju Mechanizmów Autoryzacji z dnia 20 grudnia 2023 r., która została sporządzona na zapytanie Sądu Rejonowego w Jaworznie, a z której wynika, że wykonanie przelewu z karty kredytowej nie było możliwe bez świadomego, intencjonalnego wprowadzenia jako źródła pochodzenia środków do nadania na rachunek bieżący, karty kredytowej;- wyjaśnień złożonych przez M. C. na rozprawie głównej w dniu 29 listopada 2023 r. przed Sądem Rejonowym w Jaworznie w sprawie o sygn. akt II K 328/23, z których wynika, iż oskarżony dokonywał operacji na rachunków bankowym już w czasie, gdy jeszcze żył jego ojciec A.

C.;- wyjaśnień złożonych przez W. C. na rozprawie głównej w dniu 29 listopada 2023 roku przed Sądem Rejonowym w Jaworznie w sprawie o sygn. akt II K 328/23. z których wynika, iż oskarżony po śmierci ojca w lutym 2022 roku przelał z rachunku oszczędnościowego wszystkie środki na rachunek bieżący, a co miesiąc na rachunek oszczędnościowy automatycznie wpływała kwota 150 zł, wobec czego na rachunku oszczędnościowym w miesiącu wrześniu 2022 roku mogła znajdować się co najwyżej kwota 1050 zł. Była to zatem kwota ponad ośmiokrotnie niższa od tej jaką oskarżony przelał z karty kredytowej na rachunek M.

C. i A. C.”.Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego W. C. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Prokuratora Rejonowego w Jaworznie okazała się zasadna.W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji przypisał oskarżonemu W. C. odpowiedzialność karną za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Jednym z zasadniczych powodów skazania oskarżonego było uznanie, iż miał on „pełną świadomość, że dokonywał przelewów z karty kredytowej należącej do jego zmarłego ojca”, a tym samym „wiedział, że dysponuje pieniędzmi, które nie znajdowały się na rachunku bieżącym czy oszczędnościowym, a były to środki stanowiące zobowiązanie, które mógł zaciągać jedynie jego zmarły ojciec” (pkt 3.1 uzasadnienia).Z kolei Sąd odwoławczy zmieniając wyrok Sądu I instancji i uniewinniając oskarżonego przyjął, że nie ma podstaw dla przyjęcia, że działał on z zamiarem popełnienia zarzucanego czynu zabronionego.

Sąd argumentował, że „nie można abstrahować od szczególnych okoliczności, w jakich działał oskarżony, a więc tego, że otrzymał od wiekowej matki dokumenty, hasła, kartę, i został poproszony o cykliczne dokonywanie transakcji bankowych polegających na przelewaniu drobnych kwot z rachunku jego ojca na rachunek matki”. Zdaniem Sądu odwoławczego „oskarżony miał pełne prawo nie zdawać sobie sprawy z faktu, że przelewane przez niego pieniądze nie należą do matki ani ojca oraz myśleć, że podejmowane przez niego czynności z użyciem karty i kodów dostępu były w pełni legalne” (pkt 3.2 uzasadnienia).

W dalszej części uzasadnienia Sąd podniósł, że o braku zamiaru dokonania kradzieży z włamaniem świadczy ponadto brak korzystania ze środków pieniężnych, dokonywanie przelewów na drobne kwoty, brak świadomości prawnego charakteru podejmowanych czynności, przyznanie się do winy oraz zwrot należnej kwoty bankowi.W pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestia tego, czy sprawca działał z zamiarem popełniania czynu zabronionego, stanowi element ustaleń faktycznych dotyczących strony podmiotowej, których wprost w kasacji kwestionować nie można (zob. np. postanowienie SN z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt III KK 280/06).

Jednocześnie ustalenia w tym zakresie muszą być jednoznaczne, wynikać z należytej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, bez pomijania jego istotnych elementów, poparte przekonującą argumentacją (zob. np. wyrok SN z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt V KK 314/17). W konsekwencji Sąd Najwyższy w ramach kontroli kasacyjnej jest uprawniony do oceny tego, czy w sprawie dochowano należytego standardu wykazania określonej formy umyślności lub nieumyślności, o których mowa w art. 9 § 1 i 2 k.k.Przystępując do wskazanej weryfikacji prawidłowego rozumowania Sądu odwoławczego w niniejszej sprawie należy podkreślić, że Sąd II instancji ma pełne prawo do dokonywania nowej, odmiennej niż uczynił to sąd meriti, oceny zgromadzonych dowodów oraz czynienia nowych ustaleń faktycznych (zob. np. wyrok SN z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt IV KK 408/23).

W takim przypadku Sąd odwoławczy powinien jednakże kierować się przepisami adresowanymi - co do zasady - do sądu I instancji (zob. wyrok SN z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt II KK 378/21), a wydanie wyroku reformatoryjnego powinno być następstwem rzetelnej analizy wszystkich okoliczności podmiotowych i przedmiotowych wskazanych w apelacji, w celu wykazania nietrafności ustaleń sądu I instancji (zob. wyrok SN z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. akt V KK 335/23).Chodzi zatem o spełnienie następujących przez Sąd odwoławczy warunków:1. uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego ujawnionego zarówno w toku rozprawy głównej, jak i odwoławczej (art. 410 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k.);2. dokonania kompleksowej oceny dowodów, przeprowadzonej w zgodzie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.k.;3. sporządzenia uzasadnienia spełniającego wymogi wskazane w art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., przy czym wymóg ten nabiera szczególnego znaczenia w zakresie tych dowodów, które stały się podstawą odmiennego orzeczenia sądu pierwszej instancji (zob. np. wyrok SN z dnia 7 marca 2023 r., sygn. akt III KK 615/22).Jeśli zaś Sąd odwoławczy, uniewinniając oskarżonego, nawet nie dostrzegł zasadniczej części materiału dowodowego (w szczególności o charakterze obciążającym), nie mówiąc już o poddaniu go rzetelnej, pogłębionej ocenie, bez wątpienia świadczy o rażącym nierespektowaniu powyższych wymogów (zob. np. wyrok SN z dnia 9 maja 2022 r., sygn. akt V KK 457/21).Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie.

Sąd Okręgowy w Sosnowcu uznał, że oskarżony W. C. działał bez zamiaru popełnienia przestępstwa kradzieży z włamaniem po dokonaniu wybiórczej analizy materiału dowodowego. Jak wynika z przytoczonych wyżej fragmentów uzasadnienia Sądu odwoławczego, uniewinnienie oskarżonego było konsekwencją wzięcia pod uwagę jedynie części materiału dowodowego.Po pierwsze, te elementy materiału dowodowego, które Sąd wziął pod uwagę, wprawdzie były korzystne dla oskarżonego, ale stanowiły wycinek tych ustaleń, których dokonał Sąd I instancji.

W zasadzie Sąd odwoławczy ograniczył się do uznania, że brak zamiaru dokonania kradzieży z włamaniem związany jest z faktem, iż pomagał matce i jedynie pomagał w dokonaniu odpowiednich transakcji.Po drugie, Sąd odwoławczy dokonał przemieszania tych elementów stanu faktycznego, które mają znaczenie dla ustalenia strony podmiotowej w formie zamiaru (a zatem tego, czy oskarżony obejmował świadomością realizację znamion przedmiotowych oraz czy chciał lub godził się na tę realizację), a także tych, które wpływają na kwestię oceny zawinienia (błąd co do bezprawności czynu, o którym mowa w art. 30 k.k.).

Nie można zatem zasadnie wykazywać braku zamiaru – jak to uczynił Sąd odwoławczy – poprzez wykazywanie braku świadomości działania niezgodnie z prawem.Należy ponadto zwrócić uwagę, że Sąd odwoławczy w sposób dowolny odwołał się do standardu przeciętnego obywatela, który nie zdawałby sobie sprawy z faktycznych okoliczności stanowiących znamiona czynu zabronionego. Choć bowiem w sytuacji, gdy na podstawie wyjaśnień oskarżonego nie da się w sposób nie budzący wątpliwości ustalić zamiaru sprawcy, sąd może sięgać do najbardziej uchwytnych i widocznych elementów działania sprawcy, to jest okoliczności przedmiotowych (zob. postanowienie SN z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt V KK 344/10), to jednak w przedmiotowej sprawie Sąd odwoławczy pominął szereg okoliczności podmiotowych i przedmiotowych, które miały znaczenie dla ustalenia strony podmiotowej oskarżonego.

Po pierwsze, Sąd całkowicie pominął wyjaśnienia M. C. oraz oskarżonego W. C., które również należałoby ponownie przeanalizować w perspektywie celowości realizacji znamion kradzieży z włamaniem przez oskarżonego. Chodzi m.in. o ten fragment wyjaśnień M. C., w którym wskazała ona, że „mąż posiadał kartę kredytową. Po jego śmierci ja poprosiłam syna, aby z konta męża przesłał mi pieniądze na moje konto” (k. 48 akt), a także wyjaśnienia W. C.: „Ja dokonywałem tych przelewów na prośbę mamy z komputera u mamy, z rachunku bankowego moich rodziców (…).

To było wszystko na jednym panelu, tam była jedna ikona «dostępne środki”, było «dokonaj przelewu» i to wszystko. (…) Ja przelewałem to na rachunek wspólny z ojcem, to było wszystko na jednym panelu internetowym, ja nie logowałem się gdzie indziej” (k. 79-80 akt).Wyjaśnienia te należało skonfrontować z treścią dwóch dokumentów, które dotyczyły mechanizmu dokonywania przelewów z karty kredytowej (k. 8-20 i 84-85 akt). W szczególności Sąd całkowicie pominął przesłane przez P. S.A. informację, zgodnie z którą przelew z karty kredytowej możliwy do dokonania jest jedynie poprzez wybranie rachunku karty kredytowej albo zakładki „przelew z karty” (k. 84-85 akt), a także, że przelewy były dokonywane przy wykorzystaniu danych klienta, tj. zmarłego ojca oskarżonego (k. 8 akt), „z poziomu konta osobistego bez wchodzenia w zakładkę karty kredytowej” (k. 85 akt).

Informacje zawarte w dokumentach bezwzględnie należało wziąć pod uwagę, bowiem wynika z nich konieczność świadomego wybrania opcji przelewu odnoszącej się wyłącznie do karty kredytowej, wyraźnie oddzielonej od konta osobistego. Zestawienie powyższych dowodów może prowadzić do uznania o podejmowaniu przez oskarżonego szeregu czynności celowych, podjętych ze świadomością przekazywania kwot finansowych bezpośrednio z karty kredytowej należącej do zmarłego ojca.Ponownie rozpoznając sprawę Sąd odwoławczy powinien zatem wnikliwie ocenić, czy całość zgromadzonego materiału dowodowego – a zatem z uwzględnieniem wyżej wskazanych dowodów – może prowadzić do uznania, że oskarżony miał świadomość tego, że dokonuje przelewów z karty kredytowej.

To zaś ma znaczenie dla kwestii ustalenia działania „w celu przywłaszczenia”. Na marginesie należy zaznaczyć, że trafnie wskazał skarżący, iż działanie z zamiarem przywłaszczenia rzeczy nie jest równoznaczne z działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (zob. W. Wróbel (red.), A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., Warszawa 2022, teza 93 do art. 278).Jednocześnie należy odnotować, że nawet w przypadku ustalenia, że w sprawie oskarżony zrealizował przedmiotowe i podmiotowe znamiona czynu zabronionego, nie jest wykluczone uznanie, że działał on w błędzie co do oceny prawnej swojego czynu (art. 30 k.k.).

Błąd ten, o ile okaże się usprawiedliwiony, może prowadzić do wyłączenia odpowiedzialności karnej, a w pozostałych przypadkach może uzasadniać nadzwyczajne złagodzenie kary.Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku. [J.J.][r.g.] Jacek Błaszczyk Barbara Skoczkowska Marek Pietruszyński