IV KK 326/24 · Sąd Najwyższy

IV KK 326/24 POSTANOWIENIE Dnia 22 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 sierpnia 2024 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy A. T. ‎skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 marca 2024 r., sygn. akt II AKa 607/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2023 r., sygn. akt IV K 201/21, p o s t a n a w i a:

1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. [PGW]

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2023 r. (sygn. akt IV K 201/21) A. T. został uznany winnym czynów z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,, z art. 278 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. za które wymierzono mu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 marca 2024 r. (sygn. akt II AKa 607/23).Od powyższego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając wyrokowi:„obrazę art. 1 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1. k.k. i art. 278 § 2 k.k. tj. bezwzględną przyczynę odwoławczą polegającą na zaistnieniu innej okoliczności wyłączjącej ściganie (art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 1 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 2 i 11. k.k.) tj. prowadzenie postępowania karnego i wydanie wyroku w sytuacji zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci braku znamion czynu zabronionego w zarzucanych oskarżonemu aktem oskarżenia czynach gdzie Sąd Apelacyjny dopuścił się rażącego naruszenia prawa poprzez przyjęcie rażąco błędnej i niezgodnej ze stanowiskiem judykatury i doktryny wykładni przepisów prawa materialnego tj. art. z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1. k.k. i art. 278 § 2 k.k. — oraz nierozpoznanie przez Sąd Apelacyjny w Katowicach zarzutu obrazy prawa materialnego podniesionego w apelacji obrońcy oskarżonego A.

T.;III.Niezależnie od powyższego zaskarżonemu wyrokowi zarzucam na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. inne rażące naruszenie prawa mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. naruszenie dyrektywy wynikającej z art. 4 k.p.k. z którego wynika, że Organy prowadzące postępowanie karne sq obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego oraz art. 366 § 1 k.p.k., który stanowi, że Przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad prawidłowym jej przebiegiem, bacząc aby zostały wyjaśnione wszelkie istotne okoliczności sprawy, co nastąpiło poprzez sprzeczne z dyrektywą art. 172 k.p.k. nieprzeprowadzenie konfrontacji oskarżonego A.

T. z pokrzywdzonym D. M. celem wyjaśnienia sprzeczności w ww. zeznaniach/wyjaśnieniach oraz wobec sprzeczności zeznań pokrzywdzonego D. M. niezawiadomienie wbrew dyspozycji art. 304 § 2 k.p.k. Prokuratury o możliwości popełnienia czynu z art. 233 k.k. przez pokrzywdzonego, gdzie ww. czynności miały kluczowe znaczenie dla prawidłowego wyrokowania w sprawie a zatem fakt ich nieprzeprowadzenia ma istotny wpływ na treść wyroku albowiem doprowadził do mającego istotny wpływ na treść wyroku błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na bezzasadnym przyjęciu sprawstwa i winy oskarżanego, w sytuacji gdy brak było ku temu jakichkolwiek podstaw.”Skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, w każdym przypadku wnoszę o zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym według norm ustawowych.Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Zarzut pierwszy sprowadza się do zakwestionowania (jednakże bez żadnego uzasadnienia merytorycznego) stosowania prawa materialnego przez Sąd I instancji. Jak wielokrotnie jednak wskazywano w orzecznictwie Sądu Najwyższego podnoszone w kasacji zarzuty naruszenia prawa materialnego, które nie są powiązane z mankamentami postępowania odwoławczego (brak stosownego zarzutu naruszenia art. 433 k.p.k. i art. 457 k.p.k.), nie mogą być uznane za skuteczne. Sąd odwoławczy nie stosował wskazanych przepisów prawa materialnego utrzymując wyrok Sądu I instancji.

Sąd odwoławczy podzielił tylko zapatrywania Sądu I instancji co do wykładni przepisów prawa materialnego. Pamiętać należy, że postępowanie apelacyjne na gruncie k.p.k. różni się od tego, z jakim do czynienia mamy w postępowaniu cywilnym, gdzie obowiązujący model apelacji pełnej (cum beneficio novorum) polega nie na rozpoznaniu apelacji przez sąd drugiej instancji, ale na ponownym merytorycznym rozpoznaniu sprawy w granicach zaskarżenia i nie mogą stać temu na przeszkodzie wady uzasadnienia sądu pierwszej instancji, także nie wytknięte w apelacji (tak postanowienie Sądu Najwyższego z 16.03.2021 r., I USK 166/21, LEX nr 3220176).Zarzut drugi natomiast nie został w kasacji w żaden sposób rozwinięty.

W uzasadnieniu kasacji jej autor przekleił jej petitum. Tak skonstruowana kasacja nie spełnia nawet w subminimalnym stopniu standardów nałożonych na profesjonalnych pełnomocników przez k.p.k. w odniesieniu do tego nadzwyczajnego środka odwoławczego. Wobec powyższego nie było możliwe merytoryczne odniesienie się do zarzutu przez Sąd Najwyższy. Należało zatem orzec jak w sentencji. [PGW][ms] ‎