Legislator Case Law & Legislation
IV KK 325/22 AI generated

IV KK 325/22 · Sąd Najwyższy

Case Number IV KK 325/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II K 202/17, Sąd Rejonowy w Grajewie uznał m.in. B. P. za winnego popełnienia trzech czynów z art. 286 § 1 k.k. i wymierzył mu karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej każdym z przestępstw.Wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 18 stycznia 2019 r.Kasację od wskazanego wyżej orzeczenia wywiódł Rzecznik Praw Obywatelskich, zaskarżając powyższy wyrok w całości, na korzyść B. P. i zarzucając mu „rażącą i mogącą mieć istotny wpływ na jego treść obrazę prawa procesowego, tj. art. 117 § 2 k.p.k., art. 132 § 2 zd. 1 k.p.k. oraz art. 374 § 1 zd. 1 k.p.k., polegającą na przeprowadzeniu rozprawy pod nieobecność B.

Legislator headnote

AI generated

art. 286 § 1 k.k, art. 535 § 5 k.p.k, art. 117 § 2 k.p.k, art. 117 § 1 k.p.k, art. 132 § 1 k.p.k, art. 132 § 2 k.p.k; IV KK 325/22 · Sąd Najwyższy: i przekazanie sprawy w tej części Sądowi Rejonowemu w Grajewie do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich okazała się oczywiście zasadna, co pozwoliło na jej rozpoznanie na posiedzeniu bez udziału stron, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.W przedmiotowej sprawie niewątpliwie doszło do rażącej obrazy wskazanych w kasacji przepisów prawa procesowego. Zgodnie z dyspozycją art. 374 § 1 zd. 1 k.p.k. oskarżony ma prawo brać udział w rozprawie. Przewodniczący lub sąd mogą uznać jego obecność za obowiązkową.

Keywords

AI generated
loss of citizenship suspension of visitation rights request for protection status deprivation of parental custody prolonged absence adult protection proceedings

Cited Legislation

AI generated
art. 286 § 1 k.k
P.‎skazanego za czyny z art. 286 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art.
art. 535 § 5 k.p.k
286 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 117 § 2 k.p.k
art. 117 § 2 k.p.k., art.
art. 117 § 1 k.p.k
Wprawdzie obecność oskarżonego na rozprawie co do zasady nie jest zatem obowiązkowa, to jednak powołany przepis statuuje uprawnienie oskarżonego do udziału w rozprawie, które dla swej realizacji wymaga pewnego minimum, jakim jest prawidłowe zawiadomienie o jej czasie i miejscu (art. 117 § 1 k.p.k.).
art. 132 § 1 k.p.k
Generalnie zatem pismo procesowe może być doręczone adresatowi osobiście (art. 132 § 1 k.p.k.), a nadto dorosłemu domownikowi (art.
art. 132 § 2 k.p.k
132 § 1 k.p.k.), a nadto dorosłemu domownikowi (art. 132 § 2 k.p.k.), za pośrednictwem poczty elektronicznej lub telefaksu (art.
art. 132 § 3 k.p.k
132 § 2 k.p.k.), za pośrednictwem poczty elektronicznej lub telefaksu (art. 132 § 3 k.p.k.); skutecznym doręczeniem jest również doręczenie poprzez tzw.
art. 133 § 2 k.p.k
podwójne awizo (art. 133 § 2 k.p.k.).

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KK 325/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)Protokolant Danuta Bratkrajc w sprawie B. P.‎skazanego za czyny z art. 286 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w trybie art. 535 § 5 k.p.k. na posiedzeniu w dniu 28 września 2022 r.,‎kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanego‎od wyroku Sądu Rejonowego w Grajewie‎z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II K 202/17 uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej B. P. i sprawę - w tym zakresie - przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Grajewie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II K 202/17, Sąd Rejonowy w Grajewie uznał m.in. B. P. za winnego popełnienia trzech czynów z art. 286 § 1 k.k. i wymierzył mu karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej każdym z przestępstw.Wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 18 stycznia 2019 r.Kasację od wskazanego wyżej orzeczenia wywiódł Rzecznik Praw Obywatelskich, zaskarżając powyższy wyrok w całości, na korzyść B. P. i zarzucając mu „rażącą i mogącą mieć istotny wpływ na jego treść obrazę prawa procesowego, tj. art. 117 § 2 k.p.k., art. 132 § 2 zd. 1 k.p.k. oraz art. 374 § 1 zd. 1 k.p.k., polegającą na przeprowadzeniu rozprawy pod nieobecność B.

P., w sytuacji, gdy nie został on prawidłowo powiadomiony o jej terminie, albowiem wezwanie na tę czynność procesową odebrała jego 14-letnia córka M. P., co w rezultacie doprowadziło do naruszenia jego prawa do obrony”.Podnosząc powyższe, Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o: przeprowadzenie dowodu z kopii skróconego odpisu aktu urodzenia M. P., uwierzytelnionego przez adwokata Ł. P., celem wykazania, że w dacie doręczenia wezwania na rozprawę nie zostało ono odebrane przez dorosłego domownika oraz uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zakresie dotyczącym B.

P. i przekazanie sprawy w tej części Sądowi Rejonowemu w Grajewie do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich okazała się oczywiście zasadna, co pozwoliło na jej rozpoznanie na posiedzeniu bez udziału stron, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.W przedmiotowej sprawie niewątpliwie doszło do rażącej obrazy wskazanych w kasacji przepisów prawa procesowego. Zgodnie z dyspozycją art. 374 § 1 zd. 1 k.p.k. oskarżony ma prawo brać udział w rozprawie. Przewodniczący lub sąd mogą uznać jego obecność za obowiązkową.

Wprawdzie obecność oskarżonego na rozprawie co do zasady nie jest zatem obowiązkowa, to jednak powołany przepis statuuje uprawnienie oskarżonego do udziału w rozprawie, które dla swej realizacji wymaga pewnego minimum, jakim jest prawidłowe zawiadomienie o jej czasie i miejscu (art. 117 § 1 k.p.k.). W procedurze karnej przewidziano różne formy zawiadomienia oskarżonego o terminie czynności procesowych – osobiste lub zastępcze. Generalnie zatem pismo procesowe może być doręczone adresatowi osobiście (art. 132 § 1 k.p.k.), a nadto dorosłemu domownikowi (art. 132 § 2 k.p.k.), za pośrednictwem poczty elektronicznej lub telefaksu (art. 132 § 3 k.p.k.); skutecznym doręczeniem jest również doręczenie poprzez tzw. podwójne awizo (art. 133 § 2 k.p.k.).

Jak wynika z akt sprawy, zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 10 stycznia 2019 r., na której zamknięto przewód sądowy i ogłoszono wyrok skazujący B. P., odebrała córka oskarżonego – M. P., która w owym czasie miała 14 lat (odpis skrócony aktu urodzenia, k. 3 akt SN; elektroniczne potwierdzenie odbioru, k. 336 akt sprawy II K 202/17). W tej sytuacji niezasadnie zatem Sąd meriti stwierdził, że doszło do prawidłowego zawiadomienia oskarżonego o terminie rozprawy, skoro warunkiem tego rodzaju doręczenia zastępczego było odebranie korespondencji przez dorosłego (pełnoletniego) domownika.

Wobec tego, zawiadomienie o terminie rozprawy z naruszeniem art. 132 § 2 k.p.k. powinno być uznane za równoznaczne z brakiem informacji o takim zawiadomieniu, a co za tym idzie, powinno skutkować zaniechaniem przeprowadzenia rozprawy i odroczeniem jej na kolejny termin. Jakkolwiek Sąd nie miał wiedzy, że M. P. nie jest osobą dorosłą, to okoliczność ta nie podważa trafności zarzutu kasacji, ponieważ uchybienie, o którym stanowi art. 523 § 1 k.p.k., nie musi być zawinionym uchybieniem sądu.Trafnie w wyroku z dnia 9 października 2020 r., IV KK 283/20, Sąd Najwyższy wskazał, iż:

„W świetle obowiązujących przepisów można zatem prowadzić rozprawę pod nieobecność oskarżonego, którego udział w rozprawie nie był obowiązkowy tylko wówczas, gdy został on prawidłowo, a więc w sposób zgodny z treścią przepisów zawartych w rozdziale 15 Kodeksu postępowania karnego, zawiadomiony o jej czasie i miejscu. Nieprawidłowe powiadomienie jest z kolei równoznaczne z niepowiadomieniem o terminie rozprawy”. Równocześnie nie ulega wątpliwości, że to stwierdzone i opisane uchybienie pozbawiło B. P. prawa do udziału w rozprawie, na której doszło do wyrokowania, co jest rażącym naruszeniem przepisów art. 117 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 zd. 1 k.p.k.

To z kolei doprowadziło także do rażącego naruszenia jego prawa do obrony (art. 6 k.p.k.), skoro uniemożliwiło mu osobiste uczestnictwo w rozprawie, złożenie w jej toku wyjaśnień, oświadczeń, czy wniosków, a także zaskarżenie wydanego wobec niego wyroku skazującego i to niezależnie od tego, że uprzednio - będąc prawidłowo zawiadamianym o terminach rozprawy głównej w tej sprawie - kilkakrotnie nie skorzystał z możliwości stawiennictwa. Ranga i charakter naruszeń przepisów postępowania, których przestrzeganie warunkuje możliwość uznania rzetelności prowadzonego procesu, przesądza o konieczności stwierdzenia ich istotnego wpływu na treść zaskarżonego wyroku.

Konsekwencją powyższego było uwzględnienie kasacji Rzecznika Praw Obywatelskich oraz uchylenie zaskarżonego nią wyroku w części dotyczącej B. P. oraz przekazanie sprawy – w tym zakresie – do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Grajewie. W toku tych czynności Sąd ten, mając na uwadze powyżej zaprezentowane wnioski i spostrzeżenia, przeprowadzi na nowo postępowanie wobec tego oskarżonego i uczyni to z pełnym poszanowaniem obowiązujących przepisów, także i tych regulujących doręczanie oskarżonemu zawiadomień o rozprawie i następstwa uznania skuteczności tych czynności w zakresie możliwości jej prowadzenia pod nieobecność tego oskarżonego.Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.[as]