IV KK 316/25 · Sąd Najwyższy

IV KK 316/25 POSTANOWIENIE Dnia 21 października 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 21 października 2025r. w sprawie T.G. skazanego za przestępstwo z art. 279§1 k.k. w zw. z art. 91§1 k.k. i inne z powodu kasacji obrońcy skazanego wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 18 lutego 2025r., sygn. akt VI Ka 1037/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 4 października 2024r., sygn. akt II K 1018/24 postanowił:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. Ł.G. – Kancelaria Radcy Prawnego w T. – kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych i 60/100), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia dla obrońcy wyznaczonego z urzędu, za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Na wstępie zauważenia wymaga, że pierwsze dwa zarzuty kasacyjne wskazują na naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k., które miało polegać na braku jakiegokolwiek rozpoznania wszystkich zarzutów apelacyjnych (zarzut z pkt 1), poprzez brak właściwego i rzetelnego rozpoznania wszystkich zarzutów apelacji (pkt 2).Już w tym momencie skonstatować można, że jeden z tych zarzutów z całą pewnością winien zostać uznany za bezzasadny, bowiem zarzuty te są względem siebie sprzeczne.

Nie sposób zarzucić brak rzetelnego rozpoznania zarzutów w sytuacji, gdy zarzuca się sądowi całkowity brak ich rozpoznania. W niniejszej sprawie, na co wskazują motywy pisemne zaskarżonego orzeczenia, Sąd Odwoławczy rozpoznał wszystkie zarzuty apelacji, a co za tym idzie, zarzut z pkt 1 należało uznać za całkowicie chybiony. Podobnie należało ocenić drugi z omawianych zarzutów. Bo choć w istocie Sąd II instancji dokonał oszczędnych rozważań odnośnie do każdego z zarzutów apelacyjnych, to jednak dotknął sedna poruszanej w niej problematyki, dając jednoznaczną odpowiedź, dlaczego zarzuty te nie zostały uwzględnione.

Co więcej, pewna lakoniczność wypowiedzi Sądu Okręgowego nie wynikała z nienależytego przeprowadzenia kontroli odwoławczej, ale ze sposobu skonstruowania zwyczajnego środka odwoławczego, w którym skarżący nie uzasadnił poszczególnych zarzutów, ale ograniczył się jedynie do ich sformułowania.W tym stanie rzeczy nie sposób zarzucać Sądowi II instancji, że nienależycie te zarzuty rozpoznał. Odniósł się on zarówno do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, jak też do naruszeń przepisów procedury karnej, w tym art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., art. 5§2 k.p.k., a także art. 366§1 k.p.k. w zw. z ar.t 413§2 pkt 1 k.p.k. i art. 99a k.p.k., oraz prawa materialnego, nie dostrzegając uchybień po stronie Sądu Rejonowego.

Sąd ten zauważył jednocześnie, że to skarżący zdawał się nie dostrzegać dowodów świadczących o winie skazanego, a także tego, że zeznania głównego świadka – M.R., znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym i czynnościach postępowania przygotowawczego, tworząc przekonujący materiał dowodowy dla uznania sprawstwa skazanego.A zatem, nawet, gdyby uznać za skarżącym, że Sąd Odwoławczy winien odnieść się do sformułowanych przez autora apelacji zarzutów w sposób bardziej szczegółowy i szerzej uzasadnić swoje stanowisko, to postępowania Sądu nie można uznać za uchybienie, które mogło wywrzeć istotny wpływ na treść orzeczenia, i które w konsekwencji mogłoby skutkować wzruszeniem zapadłego orzeczenia, zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 537a k.p.k.Do tożsamych wniosków dojść należy rozpoznając zarzut z pkt 3 kasacji, wskazujący na naruszenie art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 424§2 k.p.k.

Art. 537a k.p.k. jednoznacznie stanowi, że nie można uchylić wyroku sądu odwoławczego z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 457§3 k.p.k.Co więcej, zarówno omawiany zarzut, jak też ostatni zarzut kasacyjny z pkt 4 dotyczą niewspółmierności wymierzonej skazanemu kary, dlatego też są, w świetle dyspozycji art. 523§1 k.p.k., niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.Należy więc uznać, że autor kasacji w żaden sposób nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia, tym bardziej zaś mającego charakter rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.W tej sytuacji kasację należało ocenić jako bezzasadną w stopniu oczywistym.Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną i życiową, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, zaś obrońcy przyznano wynagrodzenie według norm przepisanych. [WB][r.g.] ‎