Supreme Court quashes conditional dismissal for failure to specify probation period under Criminal Code. The court found the lower court's ruling violated the statutory requirement to define the probation period. Consequently, the case is remanded for a correct application of the law. The decision emphasizes that a conditional dismissal without a probation period is legally void. The court ruled that the procedural defect was so severe it rendered the judgment unenforceable. This ensures strict adherence to the Criminal Code's provisions on conditional dismissal. The ruling clarifies that omitting the probation period invalidates the entire dismissal order. The Supreme Court mandates a retrial to properly apply the probation mechanism. The case highlights the necessity of precise legal formulation in criminal judgments. The outcome reinforces the importance of statutory compliance in sentencing procedures.

Sygn. akt IV KK 311/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 sierpnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)‎SSN Jacek Błaszczyk‎SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)Protokolant Małgorzata Gierczak w sprawie T. P. oskarżonego z art. 98 ust. 1 i 2 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia przy zast. art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 sierpnia 2021r. na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k. kasacji wniesionej – na korzyść – przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 29 listopada 2019r., sygn. akt VI Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 13 marca 2019r., sygn. akt III K (…) uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G.

UZASADNIENIE

T. P. został oskarżony o to, że:- w okresie od dnia 25 sierpnia 2015r. do dnia 1 lutego 2016r. w G., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, prowadził działalność gospodarczą w zakresie „sprzedaży żywności na odległość” - sprzedaży wysyłkowej za pośrednictwem sieci Internet, oferując do sprzedaży, a następnie wprowadzając do obrotu zafałszowane środki spożywcze w postaci suplementów diety firmy O. Sp. z o.o., bez uprzedniego złożenia wniosku o wpis do rejestru zakładów, prowadzonego przez Państwową Inspekcję Sanitarną, przy czym z przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodów,tj. o czyn z art. 98 ust. 1 i 2 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia przy zast. art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.Wyrokiem z dnia 13 marca 2019r., sygn. akt III K (…), Sąd Rejonowy w G. uznał oskarżonego za winnego czynu, który po modyfikacji opisu zakwalifikował z art. 97 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z art. 11§3 k.k. i za to wymierzył mu karę 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 zł.

Orzeczenie zaskarżył obrońca oskarżonego.Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 29 listopada 2019r., sygn. akt VI Ka (…) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 66§1 k.k. i art. 67§1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego T. P. o występek z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, polegający na tym, iż oskarżony w okresie od dnia 25 sierpnia 2015r. do dnia 3 listopada 2015r. w G. prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży żywności „na odległość” w formie sprzedaży wysyłkowej przez Internet bez uprzedniego złożenia wniosku o wpis do rejestru zakładów.Kasację od powyższego orzeczenia, na korzyść obwinionego, złożył Prokurator Generalny.Skarżący sformułował zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 67§1 k.k. oraz prawa procesowego, a mianowicie art. 413§1 pkt 5 k.p.k., polegającego na zaniechaniu określenia czasu obowiązywania orzeczonego wobec T.

P. środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego.Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G. w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Prokuratora Generalnego, w zakresie w jakim wskazuje na naruszenie prawa materialnego, jest oczywiście zasadna w stopniu wymaganym przez art. 535§5 k.p.k., co umożliwiło jej rozpoznanie na posiedzeniu.Bezsprzecznie zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z rażącą obrazą art. 67§1 k.k. i jest ono sprzeczne z istotą zastosowanej instytucji, nie określa bowiem „warunków” na jakich umorzono postępowanie.

Zgodnie zaś z dyspozycją wskazanego przepisu warunkowe umorzenie musi nastąpić ze wskazaniem okresu próby, której poddaje się oskarżonego. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie doszło zatem do uchybienia wskazywanym przez skarżącego przepisom, a ich naruszenie było rażące i miało wpływ na treść zapadłego orzeczenia. Nie jest natomiast już tak oczywiste wskazane w kasacji naruszenie prawa procesowego z art. 413§1 pkt 5 k.p.k. ponieważ zaskarżony wyrok zawiera rozstrzygnięcie sądu. Rzecz zaś w tym, że poprzez wadliwe sformułowanie tego rozstrzygnięcia jest ono w tym stopniu ułomne, iż w praktyce niewykonalne.

Ze wskazanych przyczyn konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd Okręgowy winien prawidłowo zastosować instytucję unormowaną w art. 66 i 67 k.k.