IV KK 309/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 309/08

POSTANOWIENIE

Dnia 24 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Świecki

w sprawie W. T.

skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i inne

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 24 października 2008 r.

kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada

2007 r., sygn. akt […]

na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.

1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną,

2. kosztami

sądowymi

postępowania

kasacyjnego

obciąża

skazanego.

UZASADNIENIE

Kasacja uznana została za oczywiście bezzasadną, albowiem pod

pozorem kwestionowania prawidłowości zastosowania prawa materialnego

(zarzut obrazy art. 177 § 2 k.k. w związku z przepisami prawa o ruchu

drogowym) w istocie zmierza do poddania kontroli kasacyjnej poczynione

w sprawie ustalenia faktyczne. Tym samym skarżący domaga się

przeprowadzenia trójinstancyjnej kontroli odwoławczej, która nie jest

dopuszczalna w polskim procesie karnym. Jedynym zagadnieniem z punktu

widzenia prawidłowości zastosowania prawa materialnego jest podniesiona

w kasacji kwestia interpretacji przepisów ruchu drogowego odnośnie do

obowiązku stosowania przez kierującego pojazdem świateł drogowych.

Zgodnie z art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu

drogowym (tekst jednolity Dz. U, z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm. – dalej

w skrócie p.r.d.) w czasie od zmierzchu do świtu, na nieoświetlonych

drogach, zamiast świateł mijania lub łącznie z nimi, kierujący pojazdem

może używać świateł drogowych, o ile nie oślepi innych kierujących albo

pieszych poruszających się w kolumnie. Przepis ten, jak słusznie zauważył

w kasacji skarżący, nie nakłada na kierującego pojazdem obowiązku

stosowania świateł drogowych. Jednakże nie można go odczytywać w

oderwaniu od innych przepisów ruchu drogowego. Innymi słowy w

określonych okolicznościach wynikających z warunków ruch drogowego

stosowanie świateł drogowych będzie konieczne dla zapewnienia

bezpiecznego porusza się po drodze. Wskazać w zawiązku z tym należy na

przepis art. 19 ust. 1 p.r.d., który nakłada na kierującego pojazdem

obowiązek poruszania się z prędkością bezpieczną zapewniającą

panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się

odbywa, w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi (…). W

świetle tego przepisu prędkość pojazdu powinna zostać dostosowana m.in.

do widoczności drogi, co oznacza w konkretnych warunkach drogowych

związanych z porą nocną i możliwością poruszania się z większą

prędkością, konieczność stosowania świateł drogowych. Wówczas bowiem

wymaga tego zasada ostrożności (art. 3 ust. 1 p.r.d.), którą należy odczytać

jako nałożony na uczestnika ruchu obowiązek podjęcia wszelkich działań

zapewniających

bezpieczeństwo

ruchu

drogowego.

W

realiach

rozpoznawanej sprawy, jak wynika z opinii biegłego do spraw ruchu

drogowego, oskarżony jechał z prędkością blisko 100 km/h., zaś

dozwolona prędkość administracyjna wynosiła 70 km/h. Z taką prędkością

oskarżony poruszał się w porze nocnej po drodze bez sztucznego

oświetlenia przy włączonych jedynie światłach mijania, choć nie było

żadnych przeszkód do użycia świateł drogowych. Z opinii biegłego wynika

również, że poruszając się z włączonymi światłami drogowymi oskarżony

miał możliwość podjęcia skutecznego manewru obronnego i uniknięcia

potrącenia nieprawidłowo poruszającego się pieszego, gdyby prowadził

pojazd z dozwoloną prędkością 70 km/h. Wskazane powyżej okoliczności

były przedmiotem rozważań Sądu odwoławczego w związku z zarzutem

apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego. Należy więc stwierdzić, że

kontrola odwoławcza przeprowadzona została prawidłowo zgodnie z

wymogiem przepisu art. 433 par. 1 i 2 k.p.k. Nie ulega też wątpliwości, że

pieszy poruszał się po drodze w sposób nieprawidłowy. Jednakże, jak

wynika z ustaleń faktycznych i oceny prawnej zachowania oskarżonego

przedstawionej przez Sąd Rejonowy i zaakceptowanej przez Sąd

Okręgowy, oskarżony kierując pojazdem, naruszył również przepisy ruchu

drogowego, co pozostawało w związku przyczynowym z zaistniałym

wypadkiem drogowym. Tym samym prawidłowo przypisano oskarżonemu

sprawstwo przestępstwa z art. 177 par. 2 k.k. w zw. z art. 178 par. 1 k.k.

Z tych wszystkich względów kasacja jako oczywiście bezzasadna

została oddalona, a na podstawie art. 636 par. 1 w zw. z art. 518 k.p.k.

obciążono skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.