Legislator Case Law & Legislation
IV KK 30/23 AI generated

IV KK 30/23 · Sąd Najwyższy

Case Number IV KK 30/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział IV Kamy, wyrokiem z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt IV K 46/21, uznał oskarżonego K. O. za winnego tego, że w okresie od lipca 2020 r., nie dłużej niż do dnia 30 września 2020 r., w G., w mieszkaniu przy ul. […] znęcał się fizycznie nad A. P., pozostającym od niego w przemijającym stosunku zależności polegającym na dostarczaniu mu alkoholu i środków odurzających w zamian za możliwość wspólnego zamieszkiwania, w ten sposób, że wielokrotnie stosował wobec niego przemoc fizyczną polegającą na biciu pokrzywdzonego po twarzy pięściami, biciu i kopaniu po brzuchu, biciu po całym ciele drewnianym tępym narzędziem w postaci drewnianego kija, przy czym w dniach 26-28 września 2020 r., działając w zamiarze bezpośrednim spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu A.

Legislator headnote

AI generated

art. 156 § 3 k.k, art. 535 § 3 k.p.k, art. 207 § 1 k.k, art. 64 § 1 k.k, art. 157 § 1 k.k, art. 64 § 2 k.k; IV KK 30/23 · Sąd Najwyższy: W punkcie 3 wyroku Sąd, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k., połączył orzeczone kary pozbawienia wolności i orzekł wobec K.O. karę 14 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 93a § 1 pkt 3 k.k., art. 93b § 1 k.k. i art. 93c pkt 5 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień (punkt 4 wyroku). Ponadto na mocy art. 41 a § 1 k.k. i § 4 k.k. w związku z art. 43 § 1 k.k. orzeczono wobec niego środek kamy w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną A. P. oraz zakaz intencjonalnego zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 5 lat.

Keywords

AI generated
serious narcotics offense extensive criminal record alcohol dependence threat of narcotics trafficking related offenses aggravated drunk driving

Cited Legislation

AI generated
art. 156 § 3 k.k
skazanego za czyn z art. 156 § 3 k.k.
art. 535 § 3 k.p.k
i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 1 marca 2023 r.,‎na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 207 § 1 k.k
akt III K [...], za umyślne przestępstwo podobne z art. 207 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
w związku z art. 64 § 1 k.k., które popełnił przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od dnia 3 listopada 2008 r.
art. 157 § 1 k.k
akt IX K [...], za umyślne przestępstwo podobne z art. 157 § 1 k.k.
art. 64 § 2 k.k
w związku z art. 64 § 2 k.k.
art. 11 § 2 k.k
przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k., i za to na mocy art.
art. 11 § 3 k.k
przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k.
AI generated
III K 120/21
Sygnatura akt III K 120/21 WYROK 3.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2022 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim III Wydział Karny w składzie: Przewodniczącysędzia Tomasz Olszewski Sędzia Magdalena Zapała – Nowak Ławnicy Urszula Dukat, Zbigniew Dwornik i Małgorzata Kowalska Protokolant Bożena Wolfram przy udziale prokuratora Kamila Góreckiego po rozpoznaniu na rozprawie głównej w dniach 27 grudnia 2021r. i 20 stycznia 2022r. sprawy J. T. córki A. i K. z domu W., urodzonej (...) w K. o s k a r ż o n ą o t o , ż e w dniu 27 marca 2021r. w P. przy ulicy (...) w lokalu numer (...) działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, zadała Ł. O. w okolice lewej strony klatki piersiowej w linii środkowo – obojczykowej jedno uderzenie nożem o długości całkowitej 22 cm oraz długości ostrza 11,5 cm, czym spowodowała ranę kłutą przebijającą płat górny płuca lewego, worek osierdziowy, pień płucny oraz ścianę przedsionka prawego serca, w następstwie czego nastąpił zgon pokrzywdzonego na miejscu zdarzenia, to jest o przestępstwo z art.148 § 1 kk orzeka 1. J. T. uznaje za winną zarzucanego jej czynu, wyczerpującego znamiona art.148 § 1 kk , za który na podstawie powołanego przepisu wymierza oskarżonej karę 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności; 2. na podstawie art. 63 § 1 kk zalicza J. T. na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 1. wyroku okres jej tymczasowego aresztowania od dnia 27 marca 2021r. od godziny 11:40; 3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata Ł. P. kwotę 2.509,20 (dwa tysiące pięćset dziewięć 20/100, w tym 469,20 zł tytułem VAT) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w toku śledztwa i w postępowaniu sądowym oraz kwotę 288,96 (dwieście osiemdziesiąt osiem 96/100) złotych tytułem pozostałych wydatków poniesionych przez obrońcę w związku z wykonywaniem powierzonej mu funkcji; 4. zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych ustalając, że poniesie je Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt III K 120/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1. J. T. w dniu 27 marca 2021r. w P. przy ulicy (...) w lokalu numer (...) działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, zadała Ł. O. w okolice lewej strony klatki piersiowej w linii środkowo – obojczykowej jedno uderzenie nożem o długości całkowitej 22 cm oraz długości ostrza 11,5 cm, czym spowodowała ranę kłutą przebijającą płat górny płuca lewego, worek osierdziowy, pień płucny oraz ścianę przedsionka prawego serca, w następstwie czego nastąpił zgon pokrzywdzonego na miejscu zdarzenia, to jest przestępstwo z art.148 § 1 kk. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 27 marca 2021r. w P. przy ulicy (...) w lokalu numer (...) działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, zadała Ł. O. w okolice lewej strony klatki piersiowej w linii środkowo – obojczykowej jedno, silne uderzenie nożem o długości całkowitej 22 cm oraz długości ostrza 11,5 cm, czym spowodowała ranę kłutą przebijającą płat górny płuca lewego, worek osierdziowy, pień płucny oraz ścianę przedsionka prawego serca, w następstwie czego nastąpił zgon pokrzywdzonego na miejscu zdarzenia. Po zadaniu ciosu Ł. O. osunął się na podłogę; J. T. zaniechała wezwania pogotowia ratunkowego, zaś po przybyciu na miejsce jej córki i syna – nakłaniała ich do odstąpienia od zawiadomienia policji i służb medycznych. W czasie powyższego zdarzenia J. T. znajdowała się w stanie głębokiego upojenia alkoholowego. J. T. nie była dotychczas karana. W miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię. Bezpośrednio przed zdarzeniem Ł. O., który również znajdował się pod silnym wpływem alkoholu, ubliżał J. T., domagając się od niej współżycia i gwałtownie nalegając, by zrobiła obiad. Wcześniej, bywając pod wpływem alkoholu, Ł. O. bywał agresywny wobec J. T.. Wtedy to dochodziło pomiędzy nimi do awantur; Ł. O. kilkukrotnie uderzył J. T.. Niejednokrotnie natarczywie nakłaniał ją do współżycia. Wyjaśnienia oskarżonej, Protokoły: oględzin miejsca zdarzenia, oględzin zwłok na miejscu zdarzenia, Opinia biegłego medyka sądowego i protokół sekcji zwłok, Zeznania świadka M. P., Wynik badania, Kwestionariusz wywiadu środowiskowego, Karta karna, Wyjaśnienia oskarżonej Wynik badania Wyjaśnienia oskarżonej Zeznania P. K. k. 70-72, 489-491v. k. 2-6; 81 k. 193-195 k. 492v. k. 57 k. 150 k. 131 k. 70-71 k. 134 k. 70 - 71 k. 493v. 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. ----------------------- -------------------------------------------------------------------------------------------- Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty -------------------------------------------------------------------------- ------------------------------- --------------- OCena DOWOdów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Wyjaśnienia oskarżonej, Protokoły: oględzin miejsca zdarzenia, oględzin zwłok na miejscu zdarzenia, Opinia biegłego medyka sądowego, Protokół sekcji zwłok, Zeznania świadków, Kwestionariusz wywiadu środowiskowego, Informacja o karalności, Wymienione dowody stanowiły spójną i wzajemnie uzupełniającą się podstawę dla dokonanych ustaleń, tak w zakresie czynu poddanego osądowi, jak i okoliczności związanych ze sposobem życia oskarżonej przed dniem popełnienia czynu opisanego w wyroku. W szczególności za wiarygodne sąd poczytał pierwotne wyjaśnienia oskarżonej, złożone w śledztwie. Zarówno ich treść, jak i sposób relacjonowania faktów, a także obszerność i szczegółowość zawartych tam opisów wskazują na spontaniczność zaprotokołowanych relacji, ich szczerość i prawdziwość zarówno co do opisów samego zajścia, jak i relacji łączących J. T. z pokrzywdzonym. Waloru tego nie posiadają jej wyjaśnienia złożone w toku rozprawy głównej; co znamienne, w oczy rzuca się ich labilność i zmienność. Choć oskarżona przyznała się do stawianego jej zarzutu, to wyraźnie unikała przedstawienia bezpośredniego opisu zajścia (twierdziła, że „obudziła się”, gdy w pomieszczeniu było już dużo ludzi); dopiero po odczytaniu jej wyjaśnień potwierdziła ich prawdziwość. Co znamienne, J. T. dopiero w trakcie przewodu sądowego stwierdziła, że w dniu zajścia przyjęła leki psychotropowe (wcześniej okoliczności tej przeczyła), pośrednio sugerując, że ów fakt mógł mieć wpływ na jej poczytalność. Wątpliwości w tym zakresie rozwiał dowód z uzupełniającej opinii biegłych psychiatrów (k. 510v. – 511). 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- ------------------- ----------------------------------------------------------------------------------------- PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1. J. T. Zachowanie oskarżonej opisane w zarzucie aktu oskarżenia stanowiło realizację znamion zbrodni zabójstwa z zamiarem bezpośrednim. Godząc pokrzywdzonego nożem, w tym w newralgiczną dla życia, część jego ciała, J. T. dała wyraz temu, że działała w czasie inkryminowanego działania z chęci pozbawienia życia Ł. O.. O przyjęciu powyższej kwalifikacji prawnej zadecydowały ponadto: rodzaj użytego narzędzia, znaczna siła, z jaką oskarżona wyprowadziła cios, umiejscowienie rany kłutej na ciele ofiary. Wbrew wywodom obrońcy zawartym w mowie końcowej sąd nie przyjął, by oskarżona działała pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami. Jak wynika z dokonanych ustaleń, pomimo aroganckiej i buńczucznej postawy Ł. O., nie zachowywał się on bezpośrednio przed zadaniem ciosu nożem w sposób zagrażający życiu, bądź zdrowiu oskarżonej, nie stosował wobec niej przemocy fizycznej. W tym więc sensie czyn oskarżonej, jako reakcja na zaczepki i ubliżanie jej ze strony ówczesnego partnera, był nieadekwatny i niewspółmierny do stanu zagrożenia; oskarżona zadała cios pod wpływem silnej i niepohamowanej pobudki, do której wydatnie przyczynił się stan upojenia alkoholowego, w jakim znajdowała się ona tempore criminis. Przypomnieć przy tym należy, że znajdowanie się sprawcy pod wpływem alkoholu samo w sobie co do zasady znosi uznanie działania pod wpływem afektu fizjologicznego. Ponadto – jak wynika z opinii biegłych psychiatrów – oskarżona w czasie czynu znajdowała się w stanie upojenia prostego (art.31 § 3 kk), zaś fakt (ewentualnego) przyjęcia leków w dawkach przez nią deklarowanych nie powodował ograniczenia, bądź – wyłączenia – zdolności do rozumienia znaczenia czynu i pokierowania jej postępowaniem. ☐ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania ------------------------ ----------------------------------------------------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności D. D. Okoliczność łagodząca: - przyznanie się do winy, - dotychczasowa niekaralność, - przyczynienie się pokrzywdzonego do popełnienia czynu na jego szkodę; z niezakwestionowanych wyjaśnień oskarżonej wynika, że zarówno wcześniej, jak i bezpośrednio przed popełnieniem przypisanego czynu Ł. O. pod wpływem alkoholu natarczywie nakłaniał J. T. do współżycia, - dobra opinia w miejscu zamieszkania. Okoliczności obciążające: - działanie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym (wnioskując na podstawie rodzaju i sposobu, w jaki cios był zadany, jego siły i położenia rany kłutej na ciele pokrzywdzonego, charakterystyki narzędzia, którym posłużyła się oskarżona bez wątpienia tempore criminis chciała pozbawić życia Ł. O.), - działanie pod wpływem alkoholu, w stanie głębokiego upojenia, - popełnienie przypisanej jej zbrodni z błahego powodu, pod wpływem niepohamowanej pobudki wynikającej z niekontrolowanej agresji wywołanej zachowaniem się pokrzywdzonego, w nieadekwatnej pod względem zachowania i skutków inkryminowanego działania. - zachowanie się po popełnieniu przypisanego jej czynu; oskarżona, po uświadomieniu sobie skutków swego postępku, miast niezwłocznie wezwać pogotowie ratunkowe, nie tylko nie uczyniła ale również próbowała odwieść od tego przybyłego na miejsce syna i córkę. Sąd nie uwzględnił przy tym wniosku prokuratora o orzeczenie wobec oskarżonej kary 25 lat pozbawienia wolności. Kara wnioskowana przez oskarżyciela, podobnie jak kara dożywotniego pozbawienia wolności ma charakter szczególny i winna być stosowana wyłącznie wobec sprawców, co do których wnioskować można, że winni być oni bezwzględnie izolowani, bowiem prognoza, że resocjalizacja penitencjarna nie przyniesie oczekiwanych efektów nakazuje orzeczenie wobec nich kar długoterminowych pobawienia wolności. W niniejszej sprawie, choć czyn przypisany J. T. cechuje bardzo duży stopień zawinienia i społecznej szkodliwości (czego bezpośrednim świadectwem jest dolny próg zagrożenia ustawowego normy zawartej w art.148 § 1 kk), to na podstawie jej postawy procesowej, a konkretnie – szczerego przyznania się do winy i wyrażonej skruchy – można wnioskować, że oskarżona nie jest sprawczynią na tyle zdemoralizowaną, by kategorycznie wykluczyć możliwość jej powrotu do funkcjonowania w społeczeństwie po odbyciu wymierzonej jej kary. W tym więc sensie kara dziewięciu lat pozbawienia wolności stanowi wyraz realizacji jednej z podstawowych dyrektyw opisanych w art.53 § 1 kk – potrzeby oddziaływania wychowawczego – bowiem sąd dostrzega u J. T. zdolność do refleksji pozwalającej na głębokie przemyślenie swojego dotychczasowego życia, okoliczności oraz skutków zbrodni, której się dopuściła. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Oskarżona nie posiada majątku, nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi, przez co nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Podpis
XIV K 29/16
W dniu 16 września 2015 r.
II AKa 119/19
w bliżej nieokreślonym dniu w okresie od 14 czerwca 2017 r.
II AKa 28/14
w dniu 26 czerwca 2012 roku około godziny 21.00.
III K 68/20
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KK 30/23 POSTANOWIENIE Dnia 1 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie K. O. skazanego za czyn z art. 156 § 3 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 1 marca 2023 r.,‎na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. kasacji obrońcy oskarżonego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt II AKa 134/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt IV K 46/21, p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zwolnić skazanego K. O. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i wchodzące w ich skład wydatki przejąć na rachunek Skarbu Państwa;

3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. Z., Kancelaria Adwokacka w K. kwotę 738 zł tytułem (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % VAT, wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie kasacji w charakterze obrońcy z urzędu skazanego K. O..

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział IV Kamy, wyrokiem z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt IV K 46/21, uznał oskarżonego K. O. za winnego tego, że w okresie od lipca 2020 r., nie dłużej niż do dnia 30 września 2020 r., w G., w mieszkaniu przy ul. […] znęcał się fizycznie nad A. P., pozostającym od niego w przemijającym stosunku zależności polegającym na dostarczaniu mu alkoholu i środków odurzających w zamian za możliwość wspólnego zamieszkiwania, w ten sposób, że wielokrotnie stosował wobec niego przemoc fizyczną polegającą na biciu pokrzywdzonego po twarzy pięściami, biciu i kopaniu po brzuchu, biciu po całym ciele drewnianym tępym narzędziem w postaci drewnianego kija, przy czym w dniach 26-28 września 2020 r., działając w zamiarze bezpośrednim spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu A.

P., kolejny raz użył przemocy fizycznej wobec pokrzywdzonego powodując rozległe obrażenia ciała w postaci: rany tłuczonej w okolicy czołowej prawej, obrzęku i zalewającego się zasinienia twarzy, złamania kości nosa, dwukrotnego złamania żuchwy, krwiaka lewej małżowiny usznej, wielokrotnego złamania wszystkich żeber lewych z rozerwaniem opłucnej i stłuczeniem płuc, lewostronnej odmy śródskómej, pęknięcia miąższu wątroby, podbiegnięć krwawych i pęknięcia krezki jelit z krwotokiem do jamy otrzewnowej, rozległych zasinień powłok grzbietu i klatki piersiowej po stronie lewej, zasinienia obu przedramion i ramienia prawego z przejaśnieniami po środku, otarcia naskórka na obu stronach podudzia, które wraz z następstwami skutkowały zgonem A.

P., który to skutek mógł i powinien przewidzieć, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od dobycia w okresie od dnia 16 października 2014 r. do dnia 16 października 2015 r. kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 7 kwietnia 2014 r., sygn.. akt III K [...], za umyślne przestępstwo podobne z art. 207 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k., które popełnił przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od dnia 3 listopada 2008 r. do dnia 3 lipca 2009 r. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 6 sierpnia 2008 r., sygn. akt IX K [...], za umyślne przestępstwo podobne z art. 157 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k., tj. przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. i art. 156 § 3 k.k. w związku z art. 64 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k., i za to na mocy art. 156 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. w związku z art. 64 § 2 k.k. skazał go na karę 13 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

K. O. został uznany również za winnego tego, że w bliżej nieokreślonym czasie, od lipca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r., w G., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie używając słów wulgarnych, groził A. P. połamaniem kolan oraz biciem po brzuchu, wiedząc o jej chorobie trzustki i związanym z tym bezpośrednim zagrożeniem dla jej zdrowia i życia, a także poprzez swoje zachowanie polegające na zabranianiu wychodzenia jej na noc z mieszkania oraz chodzeniu za nią, wzbudzał u niej obawę, że groźby te zostaną spełnione, zaś w dniu 30 września 2020 r., w wysłanych wiadomościach tekstowych SMS, używając słów wulgarnych groził pozbawieniem jej i osób jej najbliższych życia, wzbudzając u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że groźby te zostaną spełnione, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie od dnia 16 października 2014 r. do dnia 16 października 2015 r. kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 7 kwietnia 2014 r., sygn. akt III K [...], za umyślne przestępstwo podobne z art. 207 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k., tj. przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. w związku z art. 12 § 1 k.k. w związku z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 190 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 57b k.k. skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności.

W punkcie 3 wyroku Sąd, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k., połączył orzeczone kary pozbawienia wolności i orzekł wobec K.O. karę 14 lat pozbawienia wolności. Na podstawie art. 93a § 1 pkt 3 k.k., art. 93b § 1 k.k. i art. 93c pkt 5 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek zabezpieczający w postaci terapii uzależnień (punkt 4 wyroku). Ponadto na mocy art. 41 a § 1 k.k. i § 4 k.k. w związku z art. 43 § 1 k.k. orzeczono wobec niego środek kamy w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną A. P. oraz zakaz intencjonalnego zbliżania się do pokrzywdzonej na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 5 lat.

W wyroku zawarto także rozstrzygnięcia w przedmiocie dowodów rzeczowych, a także kosztów sądowych.Wyrok Sądu I instancji został zaskarżony apelacja obrońcy oskarżonego. Sąd Apelacyjny w Katowicach, Wydział II Kamy, wyrokiem z dnia 21 lipca 2022 r., sygnatura akt II Aka 134/22, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, nie uwzględniając apelacji obrońcy.Z wyrokiem Sądu II instancji nie zgodził się obrońca skazanego, który wywiódł od niego kasację, podnosząc w niej zarzut rażącej obrazy prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 433 § 2 k.p.k. w związku z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez ich niezastosowanie polegające na nierozpoznaniu w całości zarzutu skazanego dotyczącego dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnych ustaleń faktycznych, a to ustalenia, iż pokrzywdzony pozostawał w stosunku zależności od skazanego, a także, iż to pokrzywdzona A.

P. odczuwała realną uzasadnioną obawę spełnienia gróźb kierowanych przez skazanego, a także, iż to ona była ich adresatem.Podnosząc wskazane zarzuty obrońca K. O. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji i przekazanie sądowi odwoławczemu sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Stąd możliwe było jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Taka ocena tej skargi wynika z oczywistej niesłuszności sformułowanego w niej zarzutu. Przekonanie o tym wynika z następujących okoliczności.1.Treść uzasadnienia kasacji świadczy o tym, iż skarżący traktuje ją jako kolejną skargę odwoławczą, która miałaby skłonić Sąd Najwyższy do powielenia dokonanej już kontroli odwoławczej wyroku Sądu I instancji. Tymczasem nie jest to funkcją kasacji, której wniesienie nie stwarza dla skarżącego uzyskania takiej możliwości procesowej. Jej przedmiotem nie jest wszak (tak jak nieprawomocny w przypadku apelacji) wyrok Sądu I instancji, ale prawomocny, kończący postępowanie i przez to podlegający wykonaniu wyrok Sądu odwoławczego.2.

Podstawą kasacji, obok uchybień określonych w art. 439 k.p.k., może być tylko „inne rażące naruszenie prawa” i to tylko takie, które „mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku” (art. 523 § 1 k.p.k.). Przy czym to skarżący ma wykazać zaistnienie obydwu, wymaganych przez ustawę wszak kumulatywnie, cech zgłaszanego przez siebie uchybienia, którego miał się dopuścić Sąd odwoławczy. To jest tego, że jest ono „rażące”, a więc jaskrawe, oczywiste, poważne, rzucające się w oczy, a przy tym takie, że może mieć „istotny”, a więc nie jakikolwiek, wpływ na treść zaskarżonego wyroku.

Nie wystarczy przy tym ograniczenie się do przywołania owej ustawowej formuły określającej cechy zgłaszanego (rzekomego) uchybienia (tak jak to ma miejsce in concreto). Należy bowiem wykazać w czym konkretnie ów rażący charakter zgłaszanego uchybienia się wyraził i dlaczego mogłyby ono mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Tej jednak, wynikającej z treści art. 526 § 1 k.p.k., powinności autor kasacji nie dopełnił. 3.Z treści przywołanego już art. 523 § 1 k.p.k. wynika, że podstawą kasacji nie może być zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.

Zarówno wtedy, gdy jako taki jest wprost podnoszony, jak i wówczas, gdy dla obejścia tego ograniczenia przyjmuje błędną postać zarzutu obrazy prawa. Tymczasem analiza treści samego zarzutu kasacji dokonana w kontekście uzasadnienia skargi pozwala wnioskować o tym, że rzeczywistą intencją autora skargi było podważanie ustaleń faktycznych, które przyjął Sąd Okręgowy (co aprobował Sąd Apelacyjny) za podstawę faktyczną wyroku.4.Oczywiście bezzasadny jest też zarzut dokonania przez Sąd Apelacyjny kontroli odwoławczej wyroku Sądu Okręgowego w związku z wniesioną przez obrońcę skazanego apelacją w sposób rażąco uchybiający wskazanym w art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. regułom jej przeprowadzenia.

By to stwierdzić wystarczy zestawić treść apelacji obrońcy skazanego z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Odnosząc się jednak do sformułowanego w kasacji zarzutu stwierdzić należy, że wszystkie zarzuty apelacyjne zostały rozpoznane przez Sąd II instancji. Z uzasadnienia wyroku tego sądu wynika, że odniósł się do każdego z zarzutów w sposób spełniający wymogi z art. 457 § 3 k.p.k. (części 3.3 i 3.4 uzasadnienia) i już w świetle tych samych zapisów zarzut kasacji uznać należy za pozbawiony rzeczywistych podstaw.

Za takie wszak nie może uchodzić samo niezadowolenie skarżącego z oceny Sądu. Dokonana przez Sąd odwoławczy kontrola oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd I instancji była trafna. Jeśli chodzi o kwestionowaną w kasacji ocenę dowodów prowadzącą do ustalenia w przedmiocie zależności między skazanym a pokrzywdzonym wymaganej dla stwierdzenia wypełnienia znamion przestępstwa z art. 207 k.k., to Sąd I instancji oparł się na zeznaniach pokrzywdzonej. Ich ocena dokonana zgodnie z art. 7 k.p.k. pozwoliła na ustalenie, że pokrzywdzony udzielał miejsca zamieszkania oskarżonemu w zamian za dostarczanie alkoholu i narkotyków, jak środków pieniężnych.

Zamieszkanie w tym samym lokalu tworzyło zależność pomiędzy jego mieszkańcami odpowiadającą zależności wymaganej przez art. 207 k.k. W badanej sprawie nadto zaistniały dodatkowe okoliczności, pozwalające na takie ustalenie, jak zależności ekonomiczne. Znaczenie ma również fakt, że oskarżony pomagał w zaspokojeniu innych potrzeb pokrzywdzonego dostarczając mu alkohol i narkotyki. Z dokonanych ustaleń wynikało, że pokrzywdzony obawiał się, że jego reakcja polegającą na żądaniu wyprowadzenia się przez oskarżonego doprowadzi do utraty dodatkowych środków, jak i używek.

Jeśli chodzi o drugą z wymienionych w zarzucie kasacyjnym okoliczności, a mianowicie ustalenie dotyczące obawy pokrzywdzonej, to Sąd I instancji także w tym zakresie dał wiarę złożonym przez nią zeznaniom. Sąd II instancji stwierdził, że wiarygodność jej zeznań potwierdza to, że była świadkiem przemocy stosowanej przez skazanego wobec pokrzywdzonego, była więc w pełni świadoma skłonności tegoż skazanego do agresywnych zachowań wobec pokrzywdzonego, co wielokrotnie obserwowała W uzasadnieniu kasacji znalazło się również odniesienie jej autora do dowodów, na podstawie których sąd I instancji ustalił datę zgonu pokrzywdzonego.

Sąd odwoławczy podał, dlaczego ocena sądu I instancji, który nie dał wiary zeznaniom B. i J. K., była trafna.Mając na względzie taką treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie sposób więc uznać zasadności zarzutu kasacji. Tym bardziej, gdy się przeanalizuje jego wyłączną treść.

5. W uzasadnieniu kasacji skarżący w istocie powtórzył swoją argumentację z apelacji. Przedstawił własną ocenę materiału dowodowego i poczynionych na jego podstawie przez Sąd ustaleń. Pominął w istocie to co przywołał Sąd odwoławczy uznając bezzasadność poszczególnych zarzutów apelacji. W tej sytuacji i z tego względu brak jest podstaw do uznania trafności tak samego zarzutu kasacji (co znamienne ograniczającego się do twierdzeń dotyczących gróźb karalnych), jak i całej skargi.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.