IV KK 295/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 295/17 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k, po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 października 2017 r. sprawy G.R. skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.,‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,‎od wyroku Sądu Okręgowego w G. ‎z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt VI Ka (…),‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. ‎z dnia 31 października 2016 r., sygn. akt III K (…), p o s t a n o w i ł :

I. oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną; II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne; III. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.S., Kancelaria Adwokacka w G., kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego G.R.. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 31 października 2016 r., sygn. akt III K (…), Sąd Rejonowy w G. uznał G.R. za winnego popełnienia jedenastu czynów określonych w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i uznając je za ciąg przestępstw wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności.

Nadto sąd zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody i zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych.Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt VI Ka (…), po rozpoznaniu apelacji m.in. obrońcy oskarżonego G.R., utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji.Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wywiódł obrońca G.R., zaskarżając go:a)w zakresie czynów opisanych w pkt I – III części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego w całości;b)w części dotyczącej czynów opisanych w pkt IV – IX części wstępnej tego wyroku – w zakresie wymierzonej skazanemu kary.W odniesieniu do zakresu zaskarżenia wskazanego w pkt „a” zarzucił:„rażące naruszenie prawa procesowego to jest art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść wyroku, a polegało na nienależytym rozważeniu zarzutów apelacji, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego w G., który zapadł z rażącym naruszeniem prawa procesowego tj. art. 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. i art. 440 k.p.k. poprzez rażąco niesprawiedliwą i sprzeczną z zasadami logiki, prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego - a co za tym idzie - w istocie dowolną i arbitralną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów relewantnych dla przypisanych skazanemu czynów, w szczególności oceny wyjaśnień skazanego, skutkującą zaniechaniem dążenia do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w zgodzie z zasadą rzetelnego procesu karnego oraz zasadą prawdy materialnej, która to obraza miała oczywisty wpływ na treść skarżonego wyroku, albowiem doprowadziła do nieprawidłowego ustalenia, że: oskarżony R.uczestniczył w inkryminowanym procederze w zakresie działalności pod firmą K., polegającym na wprowadzaniu w błąd przedstawicieli innych firm co do zamiaru wywiązania się z transakcji sprzedaży, choć okoliczności tej nie potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a także opinia pismoznawcza przeprowadzona w celu ustalenia czy pisma znajdujące się w dokumentacji firm P. i K. zostały nakreślone przez oskarżonego, co w rezultacie doprowadziło do naruszenia zasady indywidualnej odpowiedzialności karnej i ustalenia odpowiedzialności oskarżonego za czyny współoskarżonego i innych osób”.W odniesieniu zaś do zakresu zaskarżenia wskazanego w pkt „b” zarzucił:„rażącą niewspółmierność orzeczonej bezwzględnej kary pozbawienia wolności w związku z rażącym naruszeniem prawa materialnego tj. art. 53 § 1 i 2 k.k., zwłaszcza że wymierzona skazanemu dolegliwość, chociażby z uwagi na jego postawę w trakcie postępowania karnego, uzasadnia przekonanie, iż przekracza stopień zawinienia i możliwym było orzeczenie kary w łagodniejszym wymiarze”.W oparciu o tak sformułowane zarzuty, skarżący wniósł o:„- uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. w części i uniewinnienie oskarżonego G.R. od popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych w pkt I, II i III części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego, które to rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy utrzymał w mocy;- uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. w części dotyczącej utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy w zakresie dotyczącym skazania za czyny opisane w pkt IV - XI części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie w tej części sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania”.W odpowiedzi na kasację Zastępca Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej w G. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Oceniając kasację wniesioną w rozpoznawanej sprawie, należy podkreślić, że tożsame zarzuty zawierała apelacja (por. pkt 2 „a” oraz pkt 1 zachowując formułę zakresów zaskarżenia).

Sąd odwoławczy jednak prawidłowo przeprowadził, również przez ich pryzmat, kontrolę odwoławczą i w sposób zgodny z obowiązującymi w tej materii przepisami procedury odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji oraz wskazał i wykazał dlaczego ich nie uwzględnił. Dla skuteczności zarzutu kasacyjnego nie jest wystarczające powielenie zarzutu apelacyjnego i uzupełnienie go o przepisy art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. – co stało się udziałem skarżącego. Konieczne jest bowiem wykazanie uchybienia w postępowaniu Sądu odwoławczego, nie zaś polemika z ustaleniami poczynionymi przez Sąd a quo.

Jako że w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju argumentacji nie ma, przeto omawiany zarzut – jako typowo polemiczny – nie mógł przynieść oczekiwanego rezultatu, z uwagi na oczywistą jego bezzasadność.W odniesieniu zaś do zarzutu niewpółmierności orzeczonej kary pozbawienia wolności odesłać należy skarżącego do lektury przepisu art. 523 § 1 k.p.k., w szczególności zdania ostatniego, a nadto podkreślić, że do tożsamego zarzutu i tożsamej argumentacji odniósł się Sąd Okręgowy w G. w zaskarżonym orzeczeniu; a więc i ten zarzut nie dość, że na granicy dopuszczalności, to przez brak merytorycznej reakcji na postąpienie Sądu odwoławczego również musi być uznany za oczywiście bezzasadny.Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy skazanego na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Jako że oba orzekające w sprawie Sądy zwolniły G.R. od ponoszenia kosztów sądowych, a brak jest dowodów by jego sytuacja materialna uległa zmianie, Sąd Najwyższy również uznał za uzasadnione zwolnienie go od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. as