Legislator Case Law & Legislation
IV KK 293/20 AI generated

IV KK 293/20 · Sąd Najwyższy

Case Number IV KK 293/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 18 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…), M. W. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 1 k.k.s. Za powyższe przestępstwo skarbowe Sąd skazał go na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 150 zł, orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa zatrzymanych automatów i zwolnił od ponoszenia kosztów sądowych, w tym opłaty, obciążając nimi Skarb Państwa.Wydanym na posiedzeniu w dniu 19 marca 2019 r. postanowieniem, sygn. akt II Ko (…), Sąd Rejonowy w P. - na podstawie art. 45 § 1 i 2 k.k.w. - zamienił karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 150 złotych, orzeczoną wobec skazanego M.

Legislator headnote

AI generated

art. 535 § 5 k.p.k, art. 107 § 1 k.k, art. 9 § 1 k.k, art. 185 § 1 k.k, art. 45 § 1 k.k, art. 521 § 1 k.p.k; IV KK 293/20 · Sąd Najwyższy: poz. 1431), art. 185 § 1 k.k.s. miał brzmienie „Jeżeli ukarany za wykroczenie skarbowe nie uiści w terminie wymierzonej kary grzywny, a nie można jej ściągnąć w drodze egzekucji, sąd po uprzednim wyrażeniu zgody przez ukaranego może zamienić karę grzywny na pracę społecznie użyteczną, określając jej rodzaj i czas trwania. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej 7 dni, najdłużej - 3 miesiące; określa się ją w dniach i miesiącach.” Bez wątpienia z literalnej wykładni tego przepisu wynikało, że ma on zastosowanie wyłącznie do grzywien orzeczonych za wykroczenia skarbowe.

Keywords

AI generated
change of profession commutation of sentence occupational rehabilitation measures criminal revision proceedings dismissal of fraud charges substitute custodial sentence

Cited Legislation

AI generated
art. 535 § 5 k.p.k
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 107 § 1 k.k
W.skazanego z art. 107 § 1 k.k.s.
art. 9 § 1 k.k
art. 185 § 1 k.k
akt II Kzw (...), zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przy zastosowaniu art. 185 § 1 k.k.s.
art. 45 § 1 k.k
107 § 1 k.k.s., podczas gdy podstawę zamiany kary grzywny orzeczonej za popełnienie przestępstwa skarbowego winien stanowić art. 45 § 1 k.k.w., określający odmiennie zasady wymiaru pracy społecznie użytecznej, co skutkowało niesłuszną i zdecydowanie korzystniejszą dla skazanego M.
art. 521 § 1 k.p.k
185 § 1 k.k.s.Na wstępie należy wszakże wskazać, że od postanowienia o zarządzeniu wykonania zastępczej formy kary grzywny orzeczonej może być wniesiona kasacja w trybie art. 521 § 1 k.p.k.
art. 179 § 1 k.k
45 § 1 k.k.w., jak uznał to Sąd I instancji.Stanowisko Sądu Okręgowego jest jednak błędne.Przede wszystkim należy wskazać, iż z mocy art. 179 § 1 k.k.s.
art. 178 § 1 k.k
45-48, 51-52 k.k.w., które to przepisy zgodnie z normą ogólną art. 178 § 1 k.k.s.

Cited Case Law

AI generated
AI generated
II K 452/20
Sygn. akt II K 452/20 WYROK ŁĄCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2021 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym w składzie: 1.Przewodniczący – SSR Tomasz Zieliński Protokolant – p.o. sekr. sąd. Ewa Brezgieł, sekr. sąd. Anna Rogojsza w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.– --------------- po rozpoznaniu w dniu 02.02.2021 r., 28.05.2021 r. sprawy T. D. urodz. (...) w E. syna Z. i T. zd. Z. skazanego prawomocnymi wyrokami: I. Sądu Rejonowego w Ełku II Wydział Karny z dnia 17.10.2018 r. w sprawie sygn. akt IIK 1024/18 za przestępstwo z art. 107§1 kks w zw. z art. 6§2 kks popełnione w dniu 09.11.2017 r. na podstawie art. 107§1 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 złotych. Postanowieniem z dnia 22.06.2020 r. SR w Ełku w sprawie IIKo 218/20 zarządzono wykonanie zastępczej kary 1 miesiąca i 20 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną powyższym wyrokiem, przyjmując jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny. Kara grzywny dotychczas nie została wykonana. II. Sądu Rejonowego w Ełku II Wydział Karny z dnia 08.11.2018 r. w sprawie sygn. akt IIK 951/18 za cztery przestępstwa z art. 107§1 kks popełnione w dniach 04.04.2017 r., 15.05.2017 r., 27.06.2017 r. i 24.07.2017 r., w warunkach ciągu przestępstw określonych w art. 37§1 pkt 3 kks, na podstawie art. 107§1 kks w zw. z art. 9§3 kks w zw. z art. 38§1 pkt 3 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres lat 3 nakładając obowiązek informowania na piśmie sądu w terminach półrocznych o przebiegu okresu próby oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 80 złotych. Postanowieniem z dnia 22.06.2020 r. SR w Ełku w sprawie IIKo 219/20 zarządzono wykonanie zastępczej kary 2 miesięcy i 15 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną powyższym wyrokiem, przyjmując jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny. Kara grzywny dotychczas nie została wykonana. III. Sądu Rejonowego w Olecku II Wydział Karny z dnia 20.11.2018 r. w sprawie sygn. akt IIK 311/18 za przestępstwo z art. 107§1 kks popełnione w dniu 03.04.2017 r. na podstawie art. 107§1 kks w zw. z art. 9§3 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 złotych. Postanowieniem z dnia 03.06.2020r. SR w Olecku w sprawie IIKo 183/20 zarządzono wykonanie zastępczej kary 50 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną powyższym wyrokiem, przyjmując jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny. Kara grzywny dotychczas nie została wykonana. IV. Sądu Rejonowego w Ełku II Wydział Karny z dnia 04.12.2018 r. w sprawie sygn. akt IIK 846/18 za trzy przestępstwa z art. 107§1 kks popełnione w dniach 02.04.2017 r., 07.04.2017 r. i 08.05.2017 r., w warunkach ciągu przestępstw określonych w art. 37§1 pkt 3 kks, na podstawie art. 107§1 kks w zw. z art. 9§3 kks w zw. z art. 38§1 pkt 3 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres lat 3 nakładając obowiązek informowania na piśmie sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy oraz karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 90 złotych. Postanowieniem z dnia 22.06.2020 r. SR w Ełku w sprawie IIKo 217/20 zarządzono wykonanie zastępczej kary 2 miesięcy pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną powyższym wyrokiem, przyjmując jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny. Kara grzywny dotychczas nie została wykonana. V. Sądu Rejonowego w Ełku II Wydział Karny z dnia 28.02.2019 r. w sprawie sygn. akt IIK 1096/18: - za siedem przestępstw z art. 107§1 kks popełnione w dniach 19.04.2017 r., 17.05.2017 r., 05.07.2017 r., 22.05.2017 r., 21.04.2017 r., 26.04.2017 r. i 10.05.2017 r., w warunkach ciągu przestępstw określonych w art. 37§1 pkt 3 kks, na podstawie art. 107§1 kks w zw. z art. 9§3 kks w zw. z art. 38§1 pkt 3 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres lat 3 nakładając obowiązek informowania o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 złotych; - za przestępstwo z art. 107d kks popełnione w dniu 21.04.2017 r. na podstawie art. 107d kks w zw. z art. 9§3 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 złotych; Łącząc na podstawie art. 20§2 kks w zw. z art. 39§1 kks w zw. z art. 85§1 i 2 kk i art. 86§2 kk orzeczone powyższym wyrokiem kary grzywny wymierzono karę łączną grzywny w wymiarze 220 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 złotych. Postanowieniem z dnia 22.06.2020 r. SR w Ełku w sprawie IIKo 221/20 zarządzono wykonanie zastępczej kary 3 miesięcy i 20 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną powyższym wyrokiem, przyjmując jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny. Kara grzywny dotychczas nie została wykonana. VI. Sądu Rejonowego w Ełku II Wydział Karny z dnia 18.04.2019 r. w sprawie sygn. akt IIK 1131/18 za cztery przestępstwa z art. 107§1 kks popełnione w dniach 28.03.2017 r., 04.04.2017 r., 12.04.2017 r. i 30.05.2017 r., w warunkach ciągu przestępstw określonych w art. 37§1 pkt 3 kks, na podstawie art. 107§1 kks w zw. z art. 9§3 kks w zw. z art. 38§1 pkt 3 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres lat 3 nakładając obowiązek informowania na piśmie sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy oraz karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 złotych. Prawomocnym postanowieniem z dnia 05.10.2020 r. SR w Ełku w sprawie IIKo 706/20 zarządzono wykonanie kary 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną powyższym wyrokiem z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, którą wykonano w całości. Postanowieniem z dnia 22.06.2020 r. SR w Ełku w sprawie IIKo 220/20 zarządzono wykonanie zastępczej kary 2 miesięcy i 20 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną powyższym wyrokiem, przyjmując jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny. Kara grzywny dotychczas nie została wykonana. VII. Sądu Rejonowego w Elblągu VIII Wydział Karny z dnia 24.05.2019 r. w sprawie sygn. akt VIII K 539/19 za przestępstwo z art. 107§1 kks popełnione w dniu 06.11.2017 r. na podstawie art. 20§2 kks i art. 19§1 kk w zw. z art. 107§1 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 złotych. Postanowieniem z dnia 12.12.2019r. SR w Elblągu w sprawie VII Ko 3612/19 zarządzono wykonanie zastępczej kary 75 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną powyższym wyrokiem, przyjmując jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny. Zastępcza kara został ograniczona postanowieniem SR w Elblągu z dnia 03.08.2020 r. w sprawie VII Ko 1981/20 do 73 dni w związku z wpłaceniem przez skazanego w dniu 14.07.2020 r. grzywny w kwocie 500,00 złotych. Dotychczas grzywna w pozostałej kwocie nie została wykonana. VIII. Sądu Rejonowego w Elblągu VIII Wydział Karny z dnia 25.10.2019 r. w sprawie sygn. akt VIII K 1497/19 za przestępstwo z art. 79 pkt 4 Ustawy z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości popełnione w okresie od 01.01.2018 r. do 18.06.2018 r. na podstawie art. 79 pkt 4 Ustawy z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości w zw. z art. 33§1 i 3 kk na karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 30 złotych. Kara grzywny dotychczas nie została wykonana. IX. Sądu Rejonowego w Giżycku II Wydział Karny z dnia 27.11.2019 r. w sprawie sygn. akt IIK 550/18 za przestępstwo z art. 107§1 kks w zw. z art. 6§2 kks popełnione w dniach 14.04.2017 r., 24.04.2017 r. i 25.04.2017 r. na podstawie art. 107§1 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks w zw. z art. 23§1 i 3 kks na karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 80 złotych. Kara grzywny dotychczas nie została wykonana. X. Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydział Karny z dnia 28.11.2019 r. w sprawie sygn. akt IIK 1869/19 za przestępstwo z art. 79 pkt 4 Ustawy z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości popełnione w okresie od 01.01.2018 r. do 18.06.2018 r. na podstawie art. 79 pkt 4 Ustawy z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości w zw. z art. 33§1 i 3 kk na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przyjmując że jedna stawka dzienna równa się kwocie 20 złotych. Kara grzywny została w całości uiszczona w dniu 21.09.2020 r. Orzeka 1. Na podstawie art. 568a§1 pkt 2 kpk, art. 569§1 kpk, art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 19.06.2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U z 23.06.2020 r. poz. 1086), art. 20§2 kks w zw. z art. 39§1 i 2 kks, art. 40§1, 2 i 3 kks w zw. z art. 85§1 i 2 kk, art. 85a kk, art. 86§1 i 2 kk łączy kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone wyrokami opisanymi w pkt I (w sprawie IIK 1024/18 SR w Ełku), w pkt II (w sprawie IIK 951/18 SR w Ełku), w pkt 3 (w sprawie IIK 311/18 SR w Olecku), w pkt IV (w sprawie IIK 846/18 SR w Ełku), w pkt V (w sprawie IIK 1096/18 SR w Ełku), w pkt VI (w sprawie IIK 1131/18 SR w Ełku) w części orzeczonej kary grzywny, w pkt VII (w sprawie VIIIK 539/19 SR w Elblągu), w pkt VIII (w sprawie VIIIK 1497/19 SR w Elblągu) i w pkt IX (w sprawie IIK 550/18 SR w Giżycku) i wymierza skazanemu T. D. karę łączną roku pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 700 (siedemset) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 (sto) złotych. 2. Na podstawie art. 20§2 kks w zw. z art. 89§1 kk w zw. z art. 69§1 i 2 kk, art. 70§1 kk, art. 72§1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej w pkt 1 powyższego wyroku kary łącznej roku pozbawienia wolności warunkowo zawiesza skazanemu tytułem próby na okres 2 (dwa) lat zobowiązując go do informowania sądu na piśmie co 6 (sześć) miesięcy o przebiegu okresu próby. 3. Na podstawie art. 577 kpk na poczet orzeczonej w pkt 1 powyższego wyroku kary łącznej grzywny zalicza skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w związku z odbywaniem zastępczej kary pozbawienia wolności w sprawie IIK 1131/18 SR w Ełku od dnia 23.03.2021 r. do dnia 28.05.2021 r. i przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny uznaje grzywnę za wykonaną w wysokości 132 (sto trzydzieści dwa) stawek. 4. Na podstawie art. 576§1 kpk stwierdza, iż połączone wyroki w zakresie nie objętym wyrokiem łącznym podlegają odrębnemu wykonaniu. 5. Odmawia objęcia wyrokiem łącznym wyroku SR w Ełku w sprawie IIK 1131/18 w części orzeczonej nim kary dwóch miesięcy pozbawienia wolności oraz wyroku SR w Olsztynie w sprawie IIK 1869/19 i na podstawie art. 572 kpk postępowanie w tym zakresie umarza. 6. Kosztami postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UWŁ Sygnatura akt II K 452/20 Jeżeli został złożony wniosek o uzasadnienie wyroku jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych, wypełnić część 3–8 formularza 1.USTALENIE FAKTÓW 0.1.Wyroki wydane wobec skazanego Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny Data wyroku albo wyroku łącznego Sygnatura akt sprawy 1.1.1. 1. Sąd Rejonowy w Ełku 2. Sąd Rejonowy w Ełku 3. Sąd Rejonowy w Olecku 4. Sąd Rejonowy w Ełku 5. Sąd Rejonowy w Ełku 6. Sąd Rejonowy w Ełku 7. Sąd Rejonowy w Elblągu 8. Sąd Rejonowy w Elblągu 9. Sąd Rejonowy w Giżycku 10. Sąd Rejonowy w Olsztynie 17.10.2018 r. 08.11.2018 r. 20.11.2018 r. 04.12.2018 r. 28.02.2019 r. 18.04.2019 r. 24.05.2019 r. 25.10.2019 r. 27.11.2019 r. 28.11.2019 r. IIK 1024/18 IIK 951/18 IIK 311/18 IIK 846/18 IIK 1096/18 IIK 1131/18 VIII K 539/19 VIIIK 1497/19 IIK 550/18 IIK 1869/19 0.1.Inne fakty 0.0.1.Fakty uznane za udowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.1.1. I. Prawomocny wyrok SR w Ełku z dnia 17.10.2018 r. w sprawie sygn. akt IIK 1024/18, na mocy którego za przestępstwo z art. 107§1 kks popełnione w dniu 09.11.2017 r. na podstawie art. 107§1 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks T. D. został skazany na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się 100 złotych. II. Prawomocne postanowienie SR w Ełku z dnia 22.06.2020 r. w sprawie IIKo 218/20, na mocy którego zarządzono wykonanie zastępczej kary 1 miesiąca i 20 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną wyrokiem SR w Ełku z dnia 17.10.2018 r. w sprawie IIK 1024/18, przyjmując, że jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, która dotychczas nie została wykonana. III. Prawomocny wyrok SR w Ełku z dnia 08.11.2018 r. w sprawie sygn. akt IIK 951/18, na mocy którego za cztery przestępstwa z art. 107§1 kks popełnione w dniach 04.04.2017 r., 15.05.2017 r., 27.06.2017 r i 24.07.2017 r. w warunkach ciągu przestępstw określonych w art. 37§1 pkt 3 kks na podstawie art. 107§1 kks w zw. art. 9§3 kks w zw. z art. 38§1 pkt 3 kks T. D. został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 3 lat nakładając obowiązek informowania sądu na piśmie w terminach półrocznych o przebiegu okresu porób oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się 80 złotych. IV. Prawomocne postanowienie SR w Ełku z dnia 22.06.2020 r. w sprawie IIKo 219/20, na mocy którego zarządzono wykonanie zastępczej kary 2 miesięcy i 15 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną wyrokiem SR w Ełku z dnia 08.11.2018 r. w sprawie IIK 951/18, przyjmując, że jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, która dotychczas nie została wykonana. V. Prawomocny wyrok SR w Olecku z dnia 20.11.2018 r. w sprawie sygn. akt IIK 311/18, na mocy którego za przestępstwo z art. 107§1 kks popełnione w dniu 03.04.2017 r. na podstawie art. 107§1 kks w zw. z art. 9§3 kks T. D. został skazany na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się 100 złotych. VI. Prawomocne postanowienie SR w Olecku z dnia 03.06.2020 r. w sprawie IIKo 183/20, na mocy którego zarządzono wykonanie zastępczej kary 50 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną wyrokiem SR w Olecku z dnia 20.11.2018 r. w sprawie IIK 311/18, przyjmując, że jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, która dotychczas nie została wykonana. VII. Prawomocny wyrok SR w Ełku z dnia 04.12.2018 r. w sprawie sygn. akt IIK 846/18, na mocy którego za trzy przestępstwa z art. 107§1 kks popełnione w dniach 02.04.2017 r., 07.04.2017 r. i 08.05.2017 r. w warunkach ciągu przestępstw określonych w art. 37§1 pkt 3 kks na podstawie art. 107§1 kks w zw. art. 9§3 kks w zw. z art. 38§1 pkt 3 kks T. D. został skazany na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 3 lat nakładając obowiązek informowania sądu na piśmie o przebiegu okresu porób co 6 miesięcy oraz karę grzywny w wysokości 120 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się 90 złotych. VIII. Prawomocne postanowienie SR w Ełku z dnia 22.06.2020 r. w sprawie IIKo 217/20, na mocy którego zarządzono wykonanie zastępczej kary 2 miesięcy pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną wyrokiem SR w Ełku z dnia 04.12.2018 r. w sprawie IIK 846/18, przyjmując, że jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, która dotychczas nie została wykonana. IX. Prawomocny wyrok SR w Ełku z dnia 28.02.2019 r. w sprawie sygn. akt IIK 1096/18, na mocy którego: - za siedem przestępstw z art. 107§1 kks popełnione w dniach 19.04.2017 r., 17.05.2017 r., 05.07.2017 r., 22.05.2017 r., 21.04.2017 r., 26.04.2017 r. i 10.05.2017 r. w warunkach ciągu przestępstw określonych w art. 37§1 pkt 3 kks na podstawie art. 107§1 kks w zw. art. 9§3 kks w zw. z art. 38§1 pkt 3 kks T. D. został skazany na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 3 lat nakładając obowiązek informowania sądu o przebiegu okresu porób co 6 miesięcy oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się 100 złotych; - za przestępstwo z art. 107d kks popełnione w dniu 21.04.2017 r. na podstawie art. 107d kks w zw. z art. 9§3 kks na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się 100 złotych, oraz na podstawie art. 20§2 kks w zw. z art. 39§1 kks w zw. z art. 85§1 i 2 kk i art. 86§2 kk po połączeniu orzeczonych kar jednostkowych grzywny na karę łączną grzywny w wysokości 220 stawek dziennych przy przyjęciu że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 złotych. X. Prawomocne postanowienie SR w Ełku z dnia 22.06.2020 r. w sprawie IIKo 221/20, na mocy którego zarządzono wykonanie zastępczej kary 3 miesięcy i 20 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną wyrokiem SR w Ełku z dnia 28.02.2019 r. w sprawie IIK 1096/18, przyjmując, że jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, która dotychczas nie została wykonana. XI. Prawomocny wyrok SR w Ełku z dnia 18.04.2019 r. w sprawie sygn. akt IIK 1131/18, na mocy którego za cztery przestępstwa z art. 107§1 kks popełnione w dniach 28.03.2017 r., 04.04.2017 r., 12.04.2017 r. i 30.05.2017 r. w warunkach ciągu przestępstw określonych w art. 37§1 pkt 3 kks na podstawie art. 107§1 kks w zw. art. 9§3 kks w zw. z art. 38§1 pkt 3 kks T. D. został skazany na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 3 lat nakładając obowiązek informowania sądu na piśmie o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy oraz karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się 100 złotych. XII. Prawomocne postanowienie SR w Ełku z dnia 22.06.2020 r. w sprawie IIKo 220/20, na mocy którego zarządzono wykonanie zastępczej kary 2 miesięcy i 20 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną wyrokiem SR w Ełku z dnia 18.04.2019 r. w sprawie IIK 1131/18, przyjmując, że jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, która dotychczas nie została wykonana. XIII. Prawomocne postanowienie SR w Ełku z dnia 05.10.2020 r. w sprawie IIKo 706/20, na mocy którego zarządzono T. D. wykonanie kary 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem SR w Ełku z dnia 18.04.2019 r. w sprawie IIK 1131/18 z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, którą wykonano w całości w okresie od 22.01.2021 r. do 23.03.2021 r. XIV. Prawomocny wyrok SR w Elblągu z dnia 24.05.2019 r. w sprawie sygn. akt VIIIK 539/19 za przestępstwo z art. 107§1 kks popełnione w dniu 06.11.2017 r. na podstawie art. 20§2 kks i art. 19§1 kk w zw. z art. 107§1 kks T. D. został skazany na karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się 100 złotych. XV. Prawomocne postanowienie SR w Elblągu z dnia 12.12.2019 r. w sprawie VIIKo 3612/19, na mocy którego zarządzono wykonanie zastępczej kary 75 dni pozbawienia wolności za nieuiszczoną w całości karę grzywny orzeczoną wyrokiem SR w Elblągu z dnia 24.05.2019 r. w sprawie VIIIK 539/19, przyjmując, że jeden dzień zastępczej kary pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny, która dotychczas nie została wykonana, którą następnie prawomocnym postanowieniem z dnia 03.08.2020 r. w sprawie VII Ko 1981/20 ograniczono do 73 dni w związku z wpłaceniem przez skazanego w dniu 14.07.2020 r. grzywny w kwocie 500 zł . XVI. Prawomocny wyrok SR w Elblągu z dnia 25.10.2019 r. w sprawie sygn. akt VIIIK 1497/19, na mocy którego za przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości popełnione w okresie od 01.01.2018 r. do 18.06.2018 r. T. D. skazany został na karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się 30 złotych. XVII. Prawomocny wyrok SR w Giżycku z dnia 27.11.2019 r. w sprawie sygn. akt IIK 550/18, na mocy którego za przestępstwo z art. 107§1 kks w zw. z art. 6§2 kks popełnione w dniach 14.04.2017 r., 24.04.2017 r. i 25.04.2017 r. na podstawie art. 107§1 kks w zw. z art. 6§2 kks w zw. z art. 9§3 kks T. D. został skazany na karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się 80 złotych. XVIII. Prawomocny wyrok SR w Olsztynie z dnia 28.11.2019 r. w sprawie sygn. akt IIK 1869/19, na mocy którego za przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości popełnione w okresie od 01.01.2018 r. do 18.06.2018 r. T. D. skazany został na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się 20 złotych, która w całości został uiszczona. odpisy wyroku w sprawie IIK 1024/18 odpisy postanowienia w sprawie IIKo 218/20 odpis wyroku w sprawie IIK 1024/18 wraz z informacją, że grzywna nie została opłacona opinia o skazanym odpisy wyroku w sprawie IIK 951/18 odpisy postanowienia w sprawie IIKo 219/20 odpis wyroku w sprawie IIK 951/18 wraz z informacją, że grzywna nie została opłacona opinia o skazanym odpisy wyroku w sprawie IIK 311/18 odpis postanowienia w sprawie IIKo 183/20 opinia o skazanym odpisy wyroku w sprawie IIK 846/18 odpisy postanowienia w sprawie IIKo 217/20 odpis wyroku w sprawie IIK 846/18 wraz z informacją, że grzywna nie została opłacona opinia o skazanym odpisy wyroków w sprawie IIK 1096/18 odpisy prawomocnego postanowienia w sprawie IIKo 221/20 odpis wyroku w sprawie IIK 1096/18 wraz z informacją, że grzywna nie została opłacona opinia o skazanym odpisy wyroku w sprawie IIK 1131/18 odpisy prawomocnego postanowienia w sprawie IIKo 220/20 Odpis wyroku w sprawie IIK 1131/18 wraz z informacją, że grzywna nie została opłacona opinia o skazanym odpis postanowienia w sprawie IIKo 706/20 opinia o skazanym odpisy wyroku w sprawie VIIIK 539/19 Pismo SR w Elblągu odpis postanowienia w sprawie VIIKo 3612/19 odpis postanowienia w sprawie VIIKo 1981/20 odpis wyroku w sprawie IIK 1497/19 pismo SR w Elblągu opinia o skazanym odpisy wyroku w sprawie IIK 550/18 pismo SR w Giżycku odpis wyroku w sprawie IIK 1869/19 notatka urzędowa k. 82-83, k. 131-132 k. 84, k. 133 k. 190-191 k. 244-245 k. 34-35, k. 79-80, k. 134-135 k. 81, k. 136 k. 201-202 k. 244-245 k. 22, k. 87 k. 188 k. 244-245 k. 76-77, k. 128-129, k. 192-193 k. 78, k. 130 k. 192-193 k. 244-245 k. 66-70, k. 122-126 k. 71, k. 127 k. 194-198 k. 244-245 k. 31-33, k. 118-120 k. 75, k. 121 k. 199-200a k. 244-245 k. 239 k. 244-245 k. 23-25, k. 91-93, k. 162-163 k. 184 k. 185 k. 186 k. 90 k. 165 k. 244-245 k. 13-14, k. 62-63 k. 115 k. 56 k. 112 0.0.1.Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1.2.2.1. --------------- --------- ---------- 1.Ocena Dowodów 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.2.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Ad. I Ad. II Ad. III Ad. IV Ad. V Ad. VI Ad. VII Ad. VIII Ad. IX Ad. X Ad. XI Ad. XII Ad. XIII Ad. XIV Ad. XV Ad. XVI Ad. XVII Ad. XVIII odpis wyroku w sprawie IIK 1024/18 odpis postanowienia w sprawie IIKo 218/20 odpis wyroku w sprawie IIK 1024/18 wraz z informacją, że grzywna nie została opłacona, opinia o skazanym odpis wyroku w sprawie IIK 951/18 odpis postanowienia w sprawie IIKo 219/20 odpis wyroku w sprawie IIK 951/18 wraz z informacją, że grzywna nie została opłacona, opinia o skazanym odpis wyroku w sprawie IIK 311/18 odpis postanowienia w sprawie IIKo 183/20 opinia o skazanym odpis wyroku w sprawie IIK 846/18 odpis postanowienia w sprawie IIKo 217/20 odpis wyroku w sprawie IIK 846/18 wraz z informacją, że grzywna nie została opłacona, opinia o skazanym odpis wyroku w sprawie IIK 1096/18 odpis postanowienia w sprawie IIKo 221/20 odpis wyroku w sprawie IIK 1096/18 wraz z informacją, że grzywna nie została opłacona, opinia o skazanym odpis wyroku w sprawie IIK 1131/18 odpis postanowienia w sprawie IIKo 220/20 odpis wyroku w sprawie IIK 1131/18 wraz z informacją, że grzywna nie została opłacona, opinia o skazanym odpis postanowienia w sprawie IIKo 706/20 opinia o skazanym odpis wyroku w sprawie VIIIK 539/19 pismo SR w Elblągu odpis postanowienia w sprawie VIIKo 3612/19 odpis postanowienia w sprawie VIIKo 1981/20 odpis wyroku w sprawie IIK 1497/19 odpis wyroku w sprawie IIK 550/18 pismo SR w Giżycku odpis wyroku w sprawie IIK 1869/19 notatka urzędowa Zgodnie z art. 8§2 kk prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące. Jest to orzeczenie prawomocne i faktu tego oraz jego rozstrzygnięcia nie kwestionowano. Z adnotacji na nadesłanym odpisie wyroku wynika, że skazany kary grzywny w kwocie 10 tys. zł nie opłacił zaś z opinii, że zastępczą karę 1 miesiąca i 20 dni pozbawienia wolności będzie odbywał w okresie od 11.02.2022 r. do 02.04.2022 r. Wiarygodność powyższej informacji oraz opinii nie budzą wątpliwości, gdyż stanowią dokumenty urzędowe i przysługuje im walor zaufania publicznego. Zgodnie z art. 8§2 kk prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące. Jest to orzeczenie prawomocne i faktu tego oraz jego rozstrzygnięcia nie kwestionowano. Z adnotacji na nadesłanym odpisie wyroku wynika, że skazany kary grzywny w kwocie 12 tys. zł nie opłacił zaś z opinii, że zastępczą karę 2 miesięcy i 15 dni pozbawienia wolności będzie odbywał w okresie od 29.09.2021 r. do 13.12.2021 r. Wiarygodność powyższej informacji oraz opinii nie budzą wątpliwości, gdyż stanowią dokumenty urzędowe i przysługuje im walor zaufania publicznego. Zgodnie z art. 8§2 kk prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące. Jest to orzeczenie prawomocne i faktu tego oraz jego rozstrzygnięcia nie kwestionowano. Stanowi dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budzi wątpliwości gdyż przysługuje mu walor zaufania publicznego, zaś wynika z niej, że zastępczą karę 50 dni pozbawienia wolności skazany będzie odbywał w okresie od 02.04.2022 r. do 22.05.2022 r. Zgodnie z art. 8§2 kk prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące. Jest to orzeczenie prawomocne i faktu tego oraz jego rozstrzygnięcia nie kwestionowano. Z adnotacji na nadesłanym odpisie wyroku wynika, że skazany kary grzywny w kwocie 10.800 zł nie opłacił zaś z opinii, że zastępczą karę 2 miesięcy pozbawienia wolności będzie odbywał w okresie od 13.12.2021 r. do 11.02.2022 r. Wiarygodność powyższej informacji oraz opinii nie budzą wątpliwości, gdyż stanowią dokumenty urzędowe i przysługuje im walor zaufania publicznego. Zgodnie z art. 8§2 kk prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące. Jest to orzeczenie prawomocne i faktu tego oraz jego rozstrzygnięcia nie kwestionowano. Z adnotacji na nadesłanym odpisie wyroku wynika, że skazany kary grzywny w kwocie 22 tys. zł nie opłacił zaś z opinii, że zastępczą karę 3 miesięcy i 20 dni pozbawienia wolności będzie odbywał w okresie od 11.06.2021 r. do 29.09.2021 r. Wiarygodność powyższej informacji oraz opinii nie budzą wątpliwości, gdyż stanowią dokumenty urzędowe i przysługuje im walor zaufania publicznego. Zgodnie z art. 8§2 kk prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące. Jest to orzeczenie prawomocne i faktu tego oraz jego rozstrzygnięcia nie kwestionowano. Z adnotacji na nadesłanym odpisie wyroku wynika, że skazany kary grzywny w kwocie 16 tys. zł nie opłacił zaś z opinii, że zastępczą karę 2 miesięcy i 20 dni pozbawienia wolności będzie odbywał w okresie od 23.03.2021 r. do 11.06.2021 r. Wiarygodność powyższej informacji oraz opinii nie budzą wątpliwości, gdyż stanowią dokumenty urzędowe i przysługuje im walor zaufania publicznego. Jest to orzeczenie prawomocne i faktu tego oraz jego rozstrzygnięcia nie kwestionowano. Stanowi dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budzi wątpliwości gdyż przysługuje mu walor zaufania publicznego, zaś wynika z niej, że karę 2 miesięcy pozbawienia wolności skazany odbył w okresie od 22.01.2021 r. do 22.03.2021 r. Zgodnie z art. 8§2 kk prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące. Stanowi dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budzi wątpliwości gdyż przysługuje mu walor zaufania publicznego. Jest to orzeczenie prawomocne i faktu tego oraz jego rozstrzygnięcia nie kwestionowano. Jest to orzeczenie prawomocne i faktu tego oraz jego rozstrzygnięcia nie kwestionowano. Zgodnie z art. 8§2 kk prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące. Zgodnie z art. 8§2 kk prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące. Stanowi dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budzi wątpliwości gdyż przysługuje mu walor zaufania publicznego. Zgodnie z art. 8§2 kk prawomocne rozstrzygnięcie sądu kształtujące prawa lub stosunek sądu są wiążące. Stanowi dokument urzędowy, którego wiarygodność nie budzi wątpliwości gdyż przysługuje mu walor zaufania publicznego. 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.2.1 albo 1.2.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu -------------- -------------- -------------- 1.PODSTAWa KARY ŁĄCZNEJ Lp. Sąd, który wydał wyrok albo wyrok łączny, data wydania wyroku albo wyroku łącznego i sygnatura akt sprawy Kary lub środki karne podlegające łączeniu 3.1.1. 1. SR w Ełku 17.10.2018 r. II K 1024/18 2. SR w Ełku 08.11.2018 r. II K 951/18 3. SR w Olecku 20.11.2028 r. II K 311/18 4. SR w Ełku 04.12.2018 r. II K 846/18 5. SR w Ełku 28.02.2019 r. II K 1096/18 6. SR w Ełku 18.04.2019 r. II K 1131/18 7. SR w Elblągu 24.05.2019 r. VIII K 539/19 8. SR w Elblągu 25.10.2019 r. VIII K 1497/19 9. SR w Giżycku 27.11.2019 r. II K 550/18 9. SR w Olsztynie 28.11.2019 r. II K 1869/19 Kara grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 zł. Kara 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 3 lat nakładając obowiązek informowania na piśmie sądu w terminach półrocznych o przebiegu okresu próby oraz kara grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 80 zł. Kara grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 zł. Kara 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 3 lat nakładając obowiązek informowania na piśmie sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy oraz kara grzywny w wysokości 120 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 90 zł. Kara 5 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono tytułem próby na okres 3 lat nakładając obowiązek informowania na piśmie sądu o przebiegu okresu próby co 6 miesięcy oraz łączna kara grzywny w wysokości 220 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 zł. Kara grzywny w wysokości 160 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 zł. Kara grzywny w wysokości 150 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 zł. Kara grzywny w wysokości 60 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 30 zł. Kara grzywny w wysokości 80 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 80 zł. Kara grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 20 zł. Zwięźle o powodach połączenia kar lub środków karnych z wyjaśnieniem podstawy prawnej Na wstępie podnieś należy, że w dniu 24.06.2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 19.06.2020 r., która wprowadziła istotne zmiany w rozdziale IX Kodeksu karego. Z przepisu art. 81 ust. 1 tejże ustawy wynika, iż przepisy rozdziału IX ustawy – Kodeks karny, w brzemieniu dotychczasowym stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy tj. przed dniem 24.06.2020 r. W sprawie powyższej w związku z tym, że wszystkie podlegające łączeni kary orzeczono prawomocnie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy sąd orzekał na podstawie przepisów rozdziału IX – Kodeksu karnego, w brzmieniu dotychczasowym obowiązującym do dnia 23.06.2020 r. Zgodnie z brzmieniem przepisów rozdziału IX Kodeksu karnego obowiązujących do dnia 23.06.2020 r., aby zaistniały przesłanki do orzeczenia kary łącznej w wyroku łącznym, muszą być spełnione zarówno warunki procesowe jak i materialnokarne. Podstawowym warunkiem procesowym wynikającym z art. 569§1kpk jest wymaganie prawomocności skazań podlegających łączeniu. Warunki materialnokarne do orzeczenia kary łącznej w wyroku łącznym określone zostały natomiast w art. 85-91 kk. Przepis art. 85§1kk nie określa podstaw wymiaru kary łącznej, przewidując jedynie warunek tożsamości rodzajowej kar wymierzonych za przypisane temu samemu sprawcy przestępstwa oraz alternatywny warunek różnorodności rodzajowej wymierzonych kar, wobec których ustawodawca wskazuje, iż podlegają one łączeniu. Natomiast art. 85§2kk odnosi się do podstaw wymiaru kary łącznej. Z przepisu tego wynika, że nie mogą stanowić podstawy wymiaru kary łącznej kara lub kary jednostkowe niepodlegające wykonaniu oraz kara lub kary łączne niepodlegające wykonaniu. Określona w ten sposób negatywna przesłanka wymiaru kary łącznej przesądza o tym, że nie orzeka się kary łącznej na podstawie kary lub kar jednostkowych bądź też kary lub kar łącznych spełniających przesłanki określone w art. 85§1kk, jeżeli nie podlegają one wykonaniu. Kolejna negatywna przesłanka została określona w dodanym do art. 85kk §3, zgodnie z którym jeżeli po rozpoczęciu, a przed zakończeniem wykonywania kary lub kary łącznej sprawca popełnił przestępstwo, za które orzeczono karę tego samego rodzaju lub inną podlegającą łączeniu, orzeczona kara nie podlega łączeniu z karą odbywaną w czasie popełnienia czynu. Przesłanka ta aktualizuje się zatem wówczas, gdy sprawca popełnia kolejne przestępstwo, za które orzeczona zostaje kara spełniająca warunki wymiaru kary łącznej, po rozpoczęciu oraz przed zakończeniem wykonywania innej kary jednostkowej wymierzonej sprawcy wcześniej lub kary łącznej. Tak, więc dla zaistnienia tej przesłanki negatywnej znaczenie ma sposób określenia momentu „rozpoczęcia” wykonywania kary oraz moment „zakończenia” jej wykonywania. W przypadku kary pozbawienia wolności rozpoczęcie jej wykonania następuje z chwilą przystąpienia do wykonania tej kary, zaś zakończenie z momentem wykonania tej kary. Dla łączenia kar bez znaczenia pozostaje natomiast to, czy zostały orzeczone na podstawie Kodeksu karnego, czy ustawy pozakodeksowej. Nie ma też przeszkód w łączeniu kar orzeczonych za przestępstwa i przestępstwa skarbowe. Nie ma również podstaw do łączenia kar zastępczych ani ze sobą ani z karami zasadniczymi. Po orzeczeniu kar zastępczych należy połączyć ze sobą kary zasadnicze, jeżeli są to kary podlegające łączeniu. W sprawie niniejszej stwierdzić należy, iż przywołane wyżej wyroki są prawomocne, a więc spełniony jest warunek określony w art. 569§1kpk. Wyroki te spełniają również przesłanki materialnokarne, gdyż orzeczone nimi kary pozbawienia wolności i grzywny podlegają wykonaniu w całości lub w części i są karami tego samego rodzaju (dowód: opinia o skazanym k. 244-245). 1.WYMIAR KARY Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy wymiarze kary łącznej Zgodnie z art. 86§1kk dolną granicę kary łącznej wyznacza najwyższa z kar wymierzonych jednostkowo, co odpowiada systemowi absorpcji, zaś górną granicę tworzy suma wymierzonych kar jednostkowych, co odpowiada systemowi kumulacji oraz górna granica tego rodzaju kary przewidziana w tym przepisie. Stosownie zaś do art. 85a kk Sąd orzekając karę łączną bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zarówno w orzecznictwie jak i w literaturze prawniczej zgodnie podkreśla się, że przepisy określające zasady orzekania kary łącznej nie mają kategorycznej wymowy w kwestii nakazu kierowania się wyłącznie dyrektywą pełnej absorpcji w odniesieniu do każdego skazanego, nie ma również żadnych podstaw do twierdzenia, że wyrok łączny powinien zawsze powodować poprawę sytuacji skazanego. Niezależnie od możliwości zastosowania przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji, jak i zasady pełnej kumulacji, oparcie wymiaru kary na zasadzie absorpcji lub kumulacji traktować należy, jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia. Na ogół nie ma powodu, by orzekać karę łączną w dolnych granicach tj. w wysokości najsurowszej ze zbiegających się kar. Popełnienie więcej niż jednego przestępstwa powinno również raczej skłaniać do odstąpienia od absorpcji kar, niż za nią przemawiać. Wymierzenie takiej kary prowadziłoby do premiowania sprawcy popełniającego nie jedno, a więcej przestępstw, zatem prowadziłoby do praktycznej bezkarności innych zachowań zabronionych. Jak wskazano wyżej, całkowitą zasadę absorpcji stosować należy wyjątkowo albo wtedy, gdy wszystkie czyny wykazują bardzo bliską więź podmiotową i przedmiotową, albo orzeczone za niektóre czyny kary są tak minimalne, że w żadnym stopniu nie mogłyby rzutować na karę łączną, albo też istnieją jakieś szczególne okoliczności dotyczące osoby skazanego. Uzupełnieniem powyższego przepisu jest norma zawarta w art. 88 kk zgodnie z którą jeżeli najsurowszą karą orzeczoną za jedno ze zbiegających się przestępstw jest kara dożywotniego pozbawiania wolności, orzeka się tę karę jako karę łączną (zob. wyrok SA w Lublinie z dnia 16.03.2010r., II AKa 57/10, LEX nr 583690; wyrok SA w Lublinie z dnia 25.03.2010r., II AKa 59/10, LEX nr 658856; wyrok SA w Katowicach z dnia 20.05.2008r., II AKa 129/08, Biul.SAKa 2008/3/8; wyrok SN z dnia 19.03.2008 r., IV KK 45/08; wyrok SA w Łodzi z dnia 27.11. 2008r., II AKa 198/08; wyrok SA w Łodzi z dnia 18.11.2008r., II AKa 178/08; por. A. Marek, Komentarz, Kodeks karny , Warszawa 2004, s. 293). Wymierzając w sprawie niniejszej skazanemu - na skutek połączenia na podstawie art. 20§2 kks, art. 39§1 i 2 kks, art. 40§1, 2 i 3 kks w zw. art. 86§1 kk kar pozbawienia wolności orzeczonych wyżej opisanymi w pkt II, IV i V wyrokami - karę łączną 1 roku pozbawienia wolności Sąd kierował się częściowo zasadą absorpcji (najsurowsza kara jednostkowa została wymierzona w wysokości 6 miesięcy pozbawienia wolności), a częściowo zasadą kumulacji (suma kar jednostkowych to 1 rok i 2 miesiące pozbawienia wolności). Zasadę mieszaną tj. częściowej absorbcji i częściowe kumulacji sąd kierował się również łącząc na podstawie art. 86§2 kk grzywny orzeczone wyrokami opisanymi w pkt I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII i IX wymierzając karę łączną w wysokości 700 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 zł, gdyż najsurowsza kara jednostkowa została wymierzona w wysokości 220 stawek dziennych zaś suma kar jednostkowych wynosi 1140 stawek dziennych. Stosując przy wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności i grzywny jednocześnie zasadę absorpcji i kumulacji, Sąd uwzględnił stopień zawinienia skazanego – przestępstw tych dopuścił się z winy umyślnej - wagę tych czynów ich ilość, a także znaczny stopień ich społecznej szkodliwości. Równocześnie, w ocenie Sądu, w sprawie powyższej nie zachodzą żadne szczególne względy, które uzasadniałyby zastosowanie zasady pełnej absorpcji w odniesieniu do orzeczonych kar jednostkowych. Poza tym na niekorzyść skazanego ewidentnie przemawia jego dotychczasowa wielokrotna karalność. Skazany dopuścił się bowiem wielu przestępstw, co niewątpliwie świadczy o daleko posuniętym procesie jego demoralizacji (karta karna - k. 241-243). Fakt dokonania wielu przestępstw o czym mowa wyżej nie może z kolei być dla skazanego swoistą premią, która spowodowałaby, że w wyniku pochłonięcia zgodnie z zasadą absorpcji kar łagodniejszych nie poniósłby kary za te przestępstwa. Przeciwko takiemu rozstrzygnięciu przemawiają względy sprawiedliwości społecznej oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jako okoliczność przemawiającą na korzyść T. D. Sąd wziął pod uwagę stosunkowo dobrą opinię o nim z zakładu karnego (opinia o skazanym k. 244-245) i z miejsca zamieszkania (kwestionariusz wywiadu środowiskowego k. 151-153), które dają podstawy do pozytywnej prognozy na przyszłość. Mając powyższe na uwadze oraz to, że wymierzona kara łączna pozbawienia wolności nie przekracza roku Sąd na podstawie art. 20§2 kks w zw. z art. 89§1 kk uznając, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 69§1 i 2 kk oraz że jest to wystarczające do osiągnięcia celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa na podstawie art. 70§1 kk wykonanie orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres lat 2, a nadto zobowiązał go na podstawie art. 72§1 pkt 1 kk, który to przepis ma charakter obligatoryjny, gdyż nie orzeczono środka karnego do informowania sądu na piśmie co 6 miesięcy o przebiegu okresu próby. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że zastosowanie zasady mieszanej tj. częściowej absorpcji i częściowej kumulacji, jest w pełni uzasadnione, a wymierzone kara łączna pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz grzywny w wysokości 700 stawek przy przyjęciu, że jedna stawka dzienna równa się kwocie 100 zł spełnią cele w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej. 1.Wymiar Środka karnego Przytoczyć okoliczności, które sąd uwzględnił przy łącznym wymiarze środka karnego ------------------------- 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA Zawarte w WYROKU łĄCZNym Zwięźle o powodach uzasadniających inne rozstrzygnięcia z wyroku łącznego, w tym umorzenie postępowania, zaliczenie okresów na poczet kary łącznej Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3. 4. 5. Na podstawie art. 577 kpk sąd na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w związku z odbywaniem zastępczej kary pozbawienia wolności w sprawie II K 1131/18 SR w Ełku od dnia 23.03.2021 r. do dnia 28.05.2021 r. i przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolność równa się dwóm dziennym stawkom grzywny uznał grzywnę za wykonaną w wysokości 132 stawek. Na podstawie art. 576§1 kk sąd stwierdził, iż połączone wyroki w zakresie nie objętym wyrokiem łącznym podlegają odrębnemu wykonaniu. Na podstawie art. 572 kpk postępowanie odnośnie wyroku opisanego w pkt VI w części orzeczonej nim kary 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz wyroku SR w Olsztynie w sprawie IIK 1869/19 opisanego w pkt X umorzono z uwagi na brak warunków do wydania wyroku łącznego, gdyż zachodziła przesłanka negatywna określona w art. 85§2 kk albowiem kary orzeczone powyższymi wyrokami zostały wykonane. 1.KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Kosztami postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego obciążono Skarb Państwa na podstawie art. 624§1 kpk w zw. z art. 17 ust 1 i 2 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych z uwagi na ustalenia dotyczące sytuacji majątkowej, rodzinnej i dochodów jakie potencjalnie skazany może osiągnąć w przyszłości a także w związku z orzeczoną kara grzywny. 1.PODPIS
II KK 271/22
II KK 271/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)‎SSN Andrzej Stępka‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)Protokolant Agnieszka Niewiadomska w sprawie B.W.‎oskarżonego z art. 107 § 1 k.k.s. i inne‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 26 kwietnia 2023 r., przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Grzegorza Krysmanna,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego‎od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie‎z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt V Ka 275/21,‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie‎z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt III K 608/20, uchyla wyrok w zakresie rozstrzygnięcia o karze i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
VI Ka 846/17
Apelacja oskarżonego okazała się skuteczna jedynie w nader ograniczonym zakresie, gdyż w następstwie jej wywiedzenia Sąd odwoławczy uznał za uzasadnione oraz celowe dokonanie modyfikacji zaskarżonego wyroku poprzez: przyjęcie, iż czyn przypisany oskarżonemu w pkt 1 stanowi przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks,
VI Ka 123/17
Wyrokiem z dnia 18 października 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt VI K 500/16 Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach uznał oskarżonego K.
VI Ka 548/17
Wyrokiem z dnia 22 marca 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 385/15 Sąd Rejonowy w Zabrzu uznał oskarżonego G.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KK 293/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 kwietnia 2022 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k. sprawy M. W.skazanego z art. 107 § 1 k.k.s. i in. z powodu kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego od postanowienia Sądu Okręgowego w P.z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt II Kzw (…) zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego w P.z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II Ko (…) p o s t a n o w i ł uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 18 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…), M. W. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 1 k.k.s. Za powyższe przestępstwo skarbowe Sąd skazał go na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 150 zł, orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa zatrzymanych automatów i zwolnił od ponoszenia kosztów sądowych, w tym opłaty, obciążając nimi Skarb Państwa.Wydanym na posiedzeniu w dniu 19 marca 2019 r. postanowieniem, sygn. akt II Ko (…), Sąd Rejonowy w P. - na podstawie art. 45 § 1 i 2 k.k.w. - zamienił karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 150 złotych, orzeczoną wobec skazanego M.

W. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 18 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K (…), na pracę społecznie użyteczną wykonywaną w miejscu wskazanym przez Sąd w wymiarze 10 miesięcy po 30 godzin miesięcznie.Po rozpoznaniu wniesionego przez obrońcę zażalenia na to postanowienie, Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt II Kzw (...), zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że przy zastosowaniu art. 185 § 1 k.k.s. zamienił karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych orzekając wobec M.

W. pracę społecznie użyteczną w wymiarze 3 miesięcy po 10 godzin tygodniowo.Od postanowienia tego, w ustawowym terminie, kasację wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając je w całości na niekorzyść skazanego i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść postanowienia naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 185 § 1 k.k.s., polegające na niezasadnym zastosowaniu tego przepisu jako podstawy prawnej i wymiaru pracy społecznie użytecznej w zamian za nieuiszczoną grzywnę, orzeczoną wobec M. W. za popełnienie przestępstwa skarbowego z art. 107 § 1 k.k.s., podczas gdy podstawę zamiany kary grzywny orzeczonej za popełnienie przestępstwa skarbowego winien stanowić art. 45 § 1 k.k.w., określający odmiennie zasady wymiaru pracy społecznie użytecznej, co skutkowało niesłuszną i zdecydowanie korzystniejszą dla skazanego M.

W., zmianą prawidłowo wydanego orzeczenia Sądu I instancji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym, gdyż zaskarżone postanowienie zapadło z rażącym naruszeniem art. 185 § 1 k.k.s.Na wstępie należy wszakże wskazać, że od postanowienia o zarządzeniu wykonania zastępczej formy kary grzywny orzeczonej może być wniesiona kasacja w trybie art. 521 § 1 k.p.k. Takie stanowisko od dawna prezentowane jest zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego (np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 3 czerwca 2014 r., IV KK 427/13, z 7 marca 2019 r., V KK 544/18), jak i piśmiennictwie (zob.

K. Postulski, Wzruszanie prawomocnych postanowień wydawanych w postępowaniu wykonawczym, Prok. i Pr. 2007, nr 10, s. 110). Kryterium decydującym o tym, czy określone prawomocne orzeczenie kończy postępowanie jest bowiem nie to, czy orzeczenie to dotyczy głównego nurtu procesu, czy kwestii incydentalnej, ani to, czy zapadło w określonej fazie postępowania karnego, ale kwestia, czy co do przedmiotu tego orzeczenia rozstrzyga ono w sposób ostateczny i definitywny, zaś dalsze procedowanie w jego przedmiocie jest wykluczone. Wymóg ten spełnia wydane w postępowaniu wykonawczym prawomocne postanowienie o zamianie grzywny na pracę społecznie użyteczną na podstawie art. 185 § 1 k.k.s. (ale także na podstawie art. 45 § 1 k.k.w., art. 25 § 1 k.w.), skoro w oparciu o przewidziane przesłanki ustawowe rozstrzyga ostatecznie o tym, że kara orzeczona prawomocnym wyrokiem w formie zasadniczej nie będzie wykonywana, a zamiast niej skazany zobowiązany jest do świadczenia pracy społecznie użytecznej w określonym wymiarze, okresie i na rzecz określonego podmiotu.Co do kwestii merytorycznej, jaka została podniesiona w kasacji przyznać należy skarżącemu rację, że Sąd Okręgowy w P., rozstrzygając o zamianie orzeczonej za przestępstwo skarbowe grzywny na podstawie art. 185 § 1 k.k.s. naruszył ten przepis.

Należy przy tym dostrzec, że zmianie postanowienia Sądu Rejonowego w P. z 19 marca 2019 r., jakiej dokonało zaskarżone postanowienie, nie towarzyszyła żadna szczególna argumentacja, co zdaje się wskazywać, że Sąd Okręgowy w P. przyjął jako przesłankę pewną, że sam fakt skazania za przestępstwo skarbowe na karę grzywny powoduje, iż podstawą prawną zamiany grzywny na pracę społecznie użyteczną jest art. 185 § 1 k.k.s., nie zaś art. 45 § 1 k.k.w., jak uznał to Sąd I instancji.Stanowisko Sądu Okręgowego jest jednak błędne.Przede wszystkim należy wskazać, iż z mocy art. 179 § 1 k.k.s. do wykonywania orzeczeń w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu karnego skarbowego, jeżeli przepisy tego Kodeksu nie stanowią inaczej.

Zasada ta oznacza, że dla wykonania orzeczenia w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe na podstawie Kodeksu karnego skarbowego konieczne jest istnienie przepisu, który jako regulacja szczególna wyraźnie wykluczy zastosowanie zasad określonych w Kodeksie karnym wykonawczym. Pierwszeństwo zastosowania tej ostatniej ustawy wynika także z jej art. 1 § 1, który stanowi, że wykonywanie orzeczeń, m.in. w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, odbywa się na jej podstawie, chyba że ustawa stanowi inaczej.Rozwiązania zawierające odmienności w zakresie wykonania kar grzywny znajdują się w art. 182 – 187 k.k.s., z tym że część tych odmienności dotyczy przestępstw skarbowych, część natomiast wykroczeń skarbowych.Należy odnotować, że do czasu nowelizacji Kodeksu karnego wykonawczego ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. poz. 1431), art. 185 § 1 k.k.s. miał brzmienie „Jeżeli ukarany za wykroczenie skarbowe nie uiści w terminie wymierzonej kary grzywny, a nie można jej ściągnąć w drodze egzekucji, sąd po uprzednim wyrażeniu zgody przez ukaranego może zamienić karę grzywny na pracę społecznie użyteczną, określając jej rodzaj i czas trwania. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej 7 dni, najdłużej - 3 miesiące; określa się ją w dniach i miesiącach.” Bez wątpienia z literalnej wykładni tego przepisu wynikało, że ma on zastosowanie wyłącznie do grzywien orzeczonych za wykroczenia skarbowe.

Na skutek powołanej wyżej nowelizacji, według obowiązującego brzmienia art. 185 § 1 k.k.s., jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskuteczna lub z okoliczności sprawy wynika, że byłaby ona bezskuteczna, sąd może zamienić karę grzywny na pracę społecznie użyteczną, określając czas jej trwania. Praca społecznie użyteczna trwa najkrócej 7 dni, najdłużej - 3 miesiące; określa się ją w dniach i miesiącach. Zwraca uwagę, że ustawodawca nowelizując art. 185 § 1 k.k.s. zrezygnował z pozytywnego określenia, do jakich czynów zabronionych, a ściślej – grzywien orzeczonych za jakie czyny zabronione (przestępstwa skarbowe czy wykroczenia skarbowe) – określonych w Kodeksie karnym skarbowym przepis ma zastosowanie, przy czym pozostawił w brzmieniu aktualnej regulacji czas trwania pracy społecznie użytecznej, jaki przed nowelizacją wyraźnie był zastrzeżony do grzywien orzeczonych za wykroczenia skarbowe.Obecne brzmienie art. 185 § 1 k.k.s. uzasadnia zatem pytanie, czy wyłącznie na skutek porównania brzmienia tego przepisu sprzed i po nowelizacji powołaną wyżej ustawą z 16 września 2011 r., można dojść do wniosku, że ustawodawca zmienił zasady zamiany kary grzywny orzeczonej za przestępstwa skarbowe na pracę społecznie użyteczną, które określone były w art. 45 § 1 k.k.w. w zw. z art. 179 § 1 k.k.s. Odpowiedź na to pytanie jest jednak przecząca, zaś przeciwko rozwiązaniu przyjętemu w zaskarżonym postanowieniu przemawiają wyniki wykładni systemowej, celowościowej i historycznej.Nawiązując do tego ostatniego aspektu słusznie skarżący zauważa, że z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 16 września 2011 r. wynika, że zmiana art. 184 § 3 oraz zmiana art. 185 i 186 k.k.s. jest następstwem uchylenia art. 49-50 k.k.s. oraz zmian zaproponowanych w art. 45-48, 51-52 k.k.w., które to przepisy zgodnie z normą ogólną art. 178 § 1 k.k.s. będą miały zastosowanie do wykonywania kary grzywny orzeczonej za przestępstwa i wykroczenia skarbowe (zob.

Uzasadnienie projektu ustawy, druk Nr 3961), co oznacza że w nowelizacji przepisów dotyczących wykonania grzywien chodziło o zmiany, a zarazem ujednolicenie przesłanek wykonania grzywien orzeczonych za przestępstwa powszechne, wykroczenia powszechne oraz przestępstwa i wykroczenia skarbowe. Ustawodawca nie zamierzał dokonywać zmian w zakresie zasad wykonania grzywien orzeczonych za określone czyny zabronione, w szczególności do takiego ukształtowania zasad wykonania grzywien orzeczonych za przestępstwa skarbowe, by były identyczne z zasadami wykonania grzywien orzeczonych za wykroczenia skarbowe, a w konsekwencji by miały prowadzić do zasadniczego złagodzenia finalnej represji związanej z grzywną orzeczoną za przestępstwa skarbowe.

Nie ma zatem podstaw by twierdzić, że zmiana brzmienia art. 185 § 1 k.k.s. stanowiła wynik zmiany polityki karnej państwa.Należy przy tym zważyć, że uregulowania dotyczące zamiany grzywny na formy zastępcze w poszczególnych aktach prawnych występują łącznie i są ze sobą systemowo powiązane. Regulacja ogólna dotycząca zamiany grzywny na pracę społecznie użyteczną zawarta jest w art. 45 § 1-4 k.k.w., zaś dotycząca zarządzenia zastępczej kary pozbawienia wolności za nieuiszczoną grzywnę – w art. 46 § 1-5 k.k.w., przy czym ostatnio wskazana instytucja w swoim brzmieniu odwołuje się wprost do art. 45 k.k.w. (art. 46 § 1 pkt 1 k.k.w.).

Uregulowanie zastępczych form wykonania grzywny w regulacjach bezpośrednio po sobie następujących uzasadnione jest kolejnością ich zastosowania. W tych bowiem wypadkach, kiedy co do zasady możliwa jest zamiana grzywny na pracę społecznie użyteczną (grzywna nieprzekraczająca stu dwudziestu stawek dziennych), w pierwszej kolejności sąd winien podjąć próbę skorzystania z tej właśnie formy wykonania grzywny, a dopiero w dalszej kolejności rozważać orzeczenie zastępczej kary pozbawienia wolności za nieuiszczoną grzywnę w oparciu o art. 46 § 1 k.k.w.

Takie stanowisko ma uzasadnienie normatywne, skoro art. 46 § 1 pkt 1 i 2 k.k.w. bezpośrednio odnosi się do braku zgody skazanego na podjęcie pracy społecznie użytecznej, uchylania się od jej wykonania, względnie niecelowości lub niemożności zamiany grzywny na pracę społecznie użyteczną. Takie systemowe ujęcie przesłanek orzeczenia dwóch zastępczych form wykonania kary grzywny uzasadnia przekonanie, że obie te formy winny mieć zastosowanie do grzywien orzeczonych na tych samych podstawach zawartych w prawie materialnym, tj. na podstawie przepisów szczególnych prawa materialnego, z jedynym ograniczeniem, jakie stanowi wymiar orzeczonej kary grzywny wprost wskazany w art. 45 § 1 k.k.w.Należy odnotować, że takie samo rozwiązanie znajduje się w Kodeksie wykroczeń, gdzie w art. 25 § 1 przewidziano zamianę grzywny na pracę społecznie użyteczną, zaś w art. 25 § 2 – zarządzenie wykonania zastępczej kary grzywny, przy czym także w wypadku tej ustawy, w instytucji zarządzenia wykonania kary zastępczej następuje odwołanie do zamiany grzywny na pracę społecznie użyteczną.Porównanie tych rozwiązań do regulacji zawartych w Kodeksie karnym skarbowym prowadzi do wniosku, że w tej ustawie również racjonalnie uzasadnione było uregulowanie zastępczych form wykonania grzywny do grzywien orzeczonych na określonej podstawie w taki sam sposób, a więc w dwóch kolejno następujących po sobie jednostkach redakcyjnych.

Pierwszą z nich jest art. 185 k.k.s., regulujący kwestię zamiany grzywny na pracę społecznie użyteczną, drugą – art. 186 k.k.s., regulujący zarządzenie zastępczej kary pozbawienia wolności. Wprawdzie jedynie drugi z tych przepisów posługując się sformułowaniem „ukarany” wskazuje wprost, że ma zastosowanie do grzywien orzeczonych za wykroczenie skarbowe, jednak zawarte w nim wyraźne odesłanie do art. 185 k.k.s. wskazuje, że ukaranego na grzywnę za wykroczenie skarbowe dotyczy także ten ostatni przepis. Nie ulega zatem wątpliwości, że ustawodawca w sposób spójny, połączony wyraźnym odesłaniem, w art. 185 i 186 k.k.s. uregulował przesłanki, sposób zamiany i tryb postępowania w przedmiocie orzeczenia zastępczych form wykonania orzeczonej kary grzywny za wykroczenie skarbowe, tj. pracy społecznie użytecznej i zastępczej kary pozbawienia wolności.Systemowo niespójne byłoby natomiast rozwiązanie, które zostało przyjęte w zaskarżonym postanowieniu.

Według niego art. 185 k.k.s. dotyczy bowiem zamiany grzywny na pracę społecznie użyteczną, orzeczoną zarówno za przestępstwo, jak i za wykroczenie skarbowe. Rzecz jednak w tym, że art. 186 k.k.s. wyraźnie mówi jedynie o ukaranym za wykroczenie skarbowe, co oznacza, że zarządzenie kary zastępczej za nieuiszczoną grzywnę, regulowane w tym przepisie z pewnością nie dotyczy grzywien orzeczonych za przestępstwa skarbowe. Jeżeli uznać, że zarządzenie takie, w myśl zasad z art. 179 § 1 k.k.s. i art. 1 § 1 k.k.w., następuje na podstawie art. 46 § 1 k.k.w pojawia się systemowa niespójność polegająca na tym, że zawarte w art. 46 § 1 k.k.w. przesłanki zarządzenia zastępczej kary pozbawienia wolności za nieuiszczoną grzywnę zawierają odesłanie do art. 45 k.k.w., który przy wykładni wynikającej z zaskarżonego postanowienia, nie miałby w ogóle zastosowania.

Pomimo, że przesłanki zarządzenia wykonania kary zastępczej pozbawienia wolności są takie same na gruncie zarówno Kodeksu karnego wykonawczego, Kodeksu wykroczeń, jak i Kodeksu karnego skarbowego, to z gwarancyjnego punktu widzenia istotne jest, by stosowanie każdego z przepisów prawa materialnego zawierającego rozwiązanie represyjne, następowało w oparciu o precyzyjne odwołania. Przy tego rodzaju niespójności systemowej, jaka wynika z przyjęcia stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, trzeba by konsekwentnie wywodzić, że skoro art. 46 § 1 k.k.w. nie odwołuje się do art. 185 k.k.s., który miałby mieć zastosowanie do zamiany na pracę społecznie użyteczną grzywien orzeczonych za przestępstwa skarbowe, to do takich grzywien nie ma zastosowania instytucja zarządzenia wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności.

Oczywiste jest natomiast, że taki wniosek byłby wnioskiem błędnym.W konsekwencji należy przyjąć, że z wykładni systemowej, związanej z usytuowaniem regulacji zawartych w art. 185 i 186 k.k.w., wyraźnym określeniem przedmiotowym art. 186 k.k.w., z którego bez wątpliwości można wnosić, że dotyczy wyłącznie grzywien orzeczonych za wykroczenie skarbowe oraz zawartego w tym przepisie odesłania, wynika że zarówno instytucja zamiany grzywny na pracę społecznie użyteczną z art. 185 k.k.s., jak i zarządzenia zastępczej kary pozbawienia wolności z art. 186 k.k.s., dotyczą grzywien orzeczonych wyłącznie za wykroczenia skarbowe; nie dotyczą natomiast grzywien orzeczonych za przestępstwa skarbowe, do których na podstawie odesłania z art. 179 § 1 k.k.s. ma zastosowanie art. 45 i 46 k.k.w.Stanowisko wyrażone w kasacji, przeciwne wyrażonemu w zaskarżonym postanowieniu, potwierdzają również wyniki wykładni funkcjonalnej.

Trzeba podkreślić, że wszystkie regulacje zawierające rozwiązania o zastępczych formach wykonania grzywien przyjmują za podstawę założenie o swego rodzaju zbliżonej, porównywalnej dolegliwości formy głównej i formy zastępczej. Choć oczywiście kwestia ta na poziomie indywidualnego, czy nawet społecznego postrzegania wydaje się trudna do jednolitego rozwiązania, ustawodawca musiał przyjąć pewne założenia, skoro uznał za celowe uregulowanie w ogóle zastępczych form wykonania grzywny. W tym zakresie należy odnotować, że Kodeks karny wykonawczy w art. 45 § 1 przewiduje, że przy zamianie grzywny orzeczonej za przestępstwo na pracę społecznie użyteczną przyjmuje się, że dziesięć stawek dziennych równoważy co do zasady miesiąc pracy społecznie użytecznej, przy czym z maksymalnego wymiaru liczby stawek dziennych grzywny podlegających zamianie wynika, że okres pracy społecznie użytecznej nie może przekroczyć 12 miesięcy.

Z kolei na gruncie prawa wykroczeń czas trwania pracy społecznie użytecznej nie został określony jako wynik precyzyjnego zamiennika; ustawodawca pozostawił ustalenie czasu trwania tej pracy sądowi. W Kodeksie wykroczeń wskazano jedynie, że taka praca może trwać najkrócej tydzień, najdłużej 2 miesiące (art. 25 § 1 k.w.). Rozwiązanie to zbliżone jest do rozwiązania przyjętego w art. 185 § 1 k.k.s., a więc dotyczącego wykroczeń skarbowych, w którym wskazano, że praca społecznie użyteczna trwa najkrócej 7 dni, najdłużej – 3 miesiące.

Także w tym przepisie nie został przewidziany ścisły zamiennik, którego ustalenie na gruncie każdej jednostkowej sprawy pozostawiono sądowi orzekającemu w przedmiocie zamiany. Można zatem stwierdzić, że ustawodawca posłużył się tą samą metodą dla ukształtowania ram pracy społecznie użytecznej w sytuacji grzywien orzeczonych w zbliżonych do siebie wymiarach, które można określić jako relatywnie niskie. Przyjęcie, że art. 185 § 1 k.k.s. dotyczy grzywien orzeczonych za przestępstwa skarbowe prowadziłoby w tym kontekście do wniosków funkcjonalnie nieakceptowalnych.

Przede wszystkim, do wymiaru pracy społecznie użytecznej określonej na podstawie tego przepisu nie znajdowałoby zastosowania ograniczenie z art. 45 § 1 k.k.w., dotyczące liczby stawek dziennych orzeczonej grzywny, limitujące zastosowanie przewidzianej w tym przepisie formy zastępczej. Oznacza to, że nawet najwyższy wymiar kary grzywny orzeczonej za przestępstwo skarbowe musiałby być związany z wymiarem pracy społecznie użytecznej na poziomie co najwyżej 3 miesięcy. Byłoby to rozwiązanie irracjonalne, wskazujące na swoiste zrównanie na poziomie wykonania kary sprawców skazanych na najsurowsze grzywny za przestępstwa skarbowe ze sprawcami wykroczeń skarbowych.

Nadto, samym paradoksem byłby już brak ograniczenia dla zastosowania pracy społecznie użytecznej liczby orzeczonych stawek dziennych, określonej w art. 45 § 1 k.k.w., jako granicy, ponad którą instytucja ta w ogóle nie może być zastosowana. Rozwiązanie przewidziane w art. 45 § 1 k.k. wynika przede wszystkim z faktu skorelowania zastępczej formy wykonania grzywny z wymiarem kary ograniczenia wolności (choć w związku z kolejnymi nowelizacjami Kodeksu karnego skorelowanie to straciło nieco na ostrości), jak również zapewne z uwzględnienia wysokości orzeczonej kary grzywny w procesie kształtowania jej ustawowych równoważników – ustawodawca uznał, że względy kryminologiczne nie uzasadniają orzekania pracy społecznie użytecznej zamiast kary grzywny orzeczonej w wymiarze powyżej 120 stawek dziennych, pozostawiając w takiej sytuacji jedynie możliwość zarządzenia wykonania kary zastępczej pozbawienia wolności.

Rozwiązanie przyjęte w zaskarżonym postanowieniu pozwalałoby natomiast na zamianę grzywny orzeczonej za przestępstwo skarbowe w maksymalnym wymiarze, także z nadzwyczajnym obostrzeniem, na pracę społecznie użyteczną na okres 7 dni. Skarżący przywołuje w uzasadnieniu kasacji przy tego rodzaju argumencie maksymalny wymiar czasu pracy społecznie użytecznej, jednak bardziej odpowiednie jest wskazanie na możliwość ustalenia minimalnego okresu wykonywania tej pracy, gdyż w sposób bardziej jaskrawy wykazuje ono nieracjonalność stosowania art. 185 § 1 k.k.w. dla grzywien orzeczonych za przestępstwa skarbowe.

Nie sposób uznać, że na gruncie Kodeksu karnego skarbowego istnieją jakiekolwiek względy pozwalające na premiowanie w taki sposób sprawców przestępstw skarbowych w fazie postępowania wykonawczego, w sytuacji gdy z kolei jest to systemowo wykluczone na gruncie przestępstw powszechnych, za które orzeczono taką samą dolegliwość, jaką jest kara grzywny.Mając na uwadze powyższe należało uznać, że art. 185 § 1 k.k.s. ma zastosowanie jedynie do grzywien orzeczonych za wykroczenie skarbowe, zaś zamiana grzywny orzeczonej za przestępstwo skarbowe następuje na podstawie art. 45 § 1 k.k.w. w zw. z art. 178 § 1 k.k.s.Takie stanowisko wyrażone zostało w piśmiennictwie (zob.

V. Konarska-Wrzosek (w:) I. Zgoliński (red.), Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. II, WKP 2021, teza 1 do art. 185, T. Razowski (w:), P. Kardas, G. Łabuda, T. Razowski, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, wyd. III, WKP 2017, teza 2 do art. 185, A. Wielgolewska (w:) A. Piaseczny, A. Wielgolewska, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, LexisNexis 2021, teza 1 do art. 185, G. Skowronek, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, C.H. Beck 2020, teza 2 do art. 185), zaś odmienne, zaprezentowane przez L. Wilka i J. Zagrodnika (L. Wilk, J. Zagrodnik, Kodeks karny skarbowy.

Komentarz, wyd. 5, C.H. Beck 2021, teza 1 do art. 185), nie zasługuje na akceptację.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.