IV KK 14/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV KK 14/21 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie R. L.‎skazanego z art. 226 § 1 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron,‎w dniu 28 stycznia 2021 r.,‎z urzędu kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy‎od wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 4 września 2020 r., sygn. akt VI Ka (…),‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w T.z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt VI K (…), p o s t a n o w i ł:

1) na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. pozostawić przyjętą kasację obrońcy bez rozpoznania;

2) na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnić skazanego od zapłaty kosztów procesu za postępowanie kasacyjne.

UZASADNIENIE

Przepis art. 523 § 2 k.p.k. stanowi, że kasacja strony na korzyść może zostać wniesiona jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na bezwzględną karę pozbawienia wolności. Opisane ograniczenie przedmiotowe nie dotyczy kasacji opartej na zarzucie uchybień z art. 439 § 1 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Podkreślić wypada, że nie jest tu wystarczające podanie w kasacji samej podstawy prawnej zarzutu, lecz konieczne jest stwierdzenie, iż treść postawionego zarzutu odpowiada podniesionemu naruszeniu prawa.Nawet przyjmując, że autor kasacji podniósł zarzut wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z art. 79 § 1 pkt 3 k.p.k., to żadną miarą nie sposób przyjąć, że odpowiadał on wskazanemu naruszeniu prawa.

Zarówno z treści zarzutu, jak i motywacyjnej części kasacji jasno wynika, że zasadniczą pretensję obrońca sprowadził do tezy, iż w toku postępowania nie dopuszczono dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów. W sytuacji, gdy w postępowaniu sądowym R. L. posiadał obrońcę z urzędu i brał on udział w całej rozprawie głównej (k. 302 i 311) oraz rozprawie apelacyjnej (k. 363), nie mogło być mowy o uchybieniu wskazanym w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. Oceny tej nie był w stanie podważyć ani sam fakt zgłaszania przez skazanego wniosków o zwolnienie obrońcy z urzędu z jego obowiązków, ponieważ Sądy obu instancji badały tę kwestię i do tego postulatu odniosły się negatywnie, stwierdzając, że R.

L. nie wskazał dostatecznie przemawiających za tym argumentów, czego wyraźnie wymaga art. 378 § 2 k.p.k. (k. 302 i 363), ani też fakt wcześniejszego, przed rozpoczęciem rozprawy głównej, niekorzystania przez skazanego z obrońcy.Sumując: skoro R. L. skazany został prawomocnie na karę ograniczenia wolności, co wyłączało kasację na jego korzyść z mocy art. 523 § 2 k.p.k., a treść postawionego zarzutu kasacyjnego nie odpowiadała bezwzględnemu uchybieniu z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. i nie wchodził tym samym w grę art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k., należało kasację obrońcy uznać za niedopuszczalną i pozostawić ją bez rozpoznania.Trudna sytuacja majątkowa skazanego legła u podstaw decyzji o zwolnieniu go od uiszczenia kosztów.