IV KK 125/26 · Sąd Najwyższy

IV KK 125/26 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 maja 2026 r. sprawy Ł. B. skazanego za czyn z art. 286 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę, od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2025 r., sygn. akt VIII Ka 697/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt XIII K 1605/24, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić Ł. B. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa. [J.J.]

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt XIII K 1605/24, uznano oskarżonego Ł.B. za winnego czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 250 stawek dziennych w wysokości po 30 złotych każda oraz uniewinnił go od drugiego z zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów o tożsamej kwalifikacji prawnej i takim samym modus operandi, z tym że popełnionego na szkodę K.K.Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego i prokuratora, wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2025 r., sygn.

VIII Ka 697/25, zaskarżony wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:„rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez zaniechanie rozpoznania całokształtu zarzutów zawartych w apelacji obrońcy skazanego Ł.B., które zmierzały do wykazania błędu w sposobie oceny dowodów poczynionych przez Sąd Rejonowy i brak w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Okręgowego przekonującego wskazania, czym kierował się Sąd Odwoławczy uznając apelację za niezasadną, podczas gdy stwierdzone i ujawnione na etapie postępowanie przed Sądami obu instancji okoliczności wskazywały, iż w rzeczonej sprawie doszło do naruszenia bezwzględnej przesłanki procesowej ujętej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.”.W oparciu o wyżej wskazany zarzut, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania prowadzonego przeciwko Ł.B.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Białymstoku wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych.

To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14). Odnosząc się do jedynego w kasacji zarzutu rażącego naruszenia prawa procesowego w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., stwierdzić należy, że wbrew stanowisku obrońcy Sąd II instancji odniósł się w prawidłowy sposób do zarzutu wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej ujętej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał na powody, dla których nie można było uznać wystąpienia w sprawie przesłanki res iudicata, a wydany w innej sprawie wyrok, w zakresie w jakim przyjął istnienie czynu ciągłego, odnosił się do zachowań popełnionych wobec jednej wskazanej osoby, zaś w przypadku skazania za czyn objęty niniejszym postępowaniem sądy ustaliły istnienie nie tego samego lecz takiego samego zamiaru, a zatem wyłączało to możliwość zastosowania do tego skazania art. 12 k.k. Uzasadnienie Sądu odwoławczego jest w tej części konkretne i rzetelne, wskazano powody dla zajęcia takiego stanowiska i jest ono uzasadnione na gruncie ustaleń faktycznych.

Z samego faktu przyjęcia, że także i to oszustwo popełniono czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu nie wynika tożsamość tego czynu z czynem przyjętym w innym postępowaniu w ramach czynu ciągłego, skoro można działać w różny sposób, czyniąc z wielu przestępstw popełnionych w podobny sposób, z podobnego zamiaru, stałe źródło dochodu.Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.Z uwagi na sytuację materialną skazanego, pobyt w zakładzie karnym, zwolnienie z kosztów sądowych postępowania rozpoznawczego, orzeczono o zwolnieniu go również z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [WB] ‎