Legislator Case Law & Legislation
IV KK 119/19 AI generated

IV KK 119/19 · Sąd Najwyższy

Case Number IV KK 119/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome wyrok

Legislator summary

AI generated

C. została oskarżona o to, że: „w kwietniu 2014 roku w M., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, przywłaszczyła sobie powierzone spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w M., na podstawie zawartej z I. SA z siedzibą w W. umowy leasingu operacyjnego nr (...) z dnia 05 marca 2013 roku, mienie w postaci samochodu osobowego marki BMW (…) o wartości 77.000 zł, w ten sposób, że po zaprzestaniu w dniu 23 marca 2014 roku regulowania bieżących płatności wynikających z rat umowy leasingu, jak i wypowiedzeniu w dniu 28 kwietnia 2014 roku umowy leasingu - zarządzając faktycznie sprawami spółki E. sp. z o.o. z siedzibą w M. - nie wydała go na żądanie pokrzywdzonego, czym spowodowała szkodę w kwocie 77.000 zł. w mieniu I.

Legislator headnote

AI generated

art. 284 § 2 k.k, art. 46 § 1 k.k, art. 434 § 1 pkt 3 k.p.k, art. 518 k.p.k, art. 526 § 1 k.p.k, art. 284 § 2 k.p.k; IV KK 119/19 · Sąd Najwyższy: Stanowisko to podtrzymał w toku rozprawy kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej. Obrońcy oskarżonej w toku rozprawy kasacyjnej wnieśli o oddalenie kasacji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna. Jest bezsporne, że o zasadności wniesionego na niekorzyść przez prokuratora środka zaskarżenia (także gdy ma on charakter środka nadzwyczajnego, tj. kasacji) decyduje to, czy potwierdziło się uchybienie podniesione w tym środku (art. 434 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. w zw. z art. 526 § 1 k.p.k.), niezależnie od trafności formuły stawianego zarzutu.

Keywords

AI generated
motor vehicle expenses contract for vehicle sale leasing lessee automobile industry seizure of motor vehicle

Cited Legislation

AI generated
art. 284 § 2 k.k
C.‎oskarżonej z art. 284 § 2 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 19 lutego 2020 r.,‎kasacji, wniesionej przez prokuratora - na niekorzyść‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn.
art. 46 § 1 k.k
skazał ją na karę roku pozbawienia wolności; w oparciu o przepis art. 46 § 1 k.k.
art. 434 § 1 pkt 3 k.p.k
kasacji) decyduje to, czy potwierdziło się uchybienie podniesione w tym środku (art. 434 § 1 pkt 3 k.p.k.
art. 518 k.p.k
z art. 518 k.p.k.).Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w wyroku.
art. 526 § 1 k.p.k
z art. 526 § 1 k.p.k.), niezależnie od trafności formuły stawianego zarzutu.
art. 284 § 2 k.p.k
Przyczyną takiego stwierdzenia były wyjątkowe niejasne motywy jakimi kierował się sąd odwoławczy, zmieniając wyrok i uniewinniając oskarżoną od przypisanego jej przestępstwa z art. 284 § 2 k.p.k.
art. 442 § 3 k.p.k

Cited Case Law

AI generated
IV KK 96/14
W kasacji obrońca skazanego G.
III KK 460/15
Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt VIII Ka …/15 utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt III K …/14 uniewinniający K. M. od zarzucanego mu czynu, polegającego na tym, że w okresie od 29 listopada 2013 r. do 30 listopada 2013 r. w S. na ul. Ż. w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, przywłaszczył powierzone elementy wiertnicy typu US 250 o wartości 20 000 złotych w postaci świdra wiertniczego fi 18 cali, korony wieży od wiertnicy J 21, silnika S 323 o łącznej wartości 937 złotych w ten sposób, że po przekazaniu na 2 przechowanie dokonał ich sprzedaży w punkcie skupu złomu oraz pociął przygotowując do sprzedaży, czym działał na szkodę C. L., tj. czynu zakwalifikowanego z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. W kasacji pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzuciła „inne, niż w art. 439 k.p.k. rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na wynik postępowania, w tym przepisów prawa procesowego, w postaci:
IV KK 283/16
Sygn. akt IV KK 283/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Józef Szewczyk‎SSN Włodzimierz WróbelProtokolant Jolanta Grabowska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Grzegorza Krysmanna ‎w sprawie J. K.‎skazanego z art.284 § 2 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 11 stycznia 2017 r.,‎kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich‎od wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt VII Ka (…)‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ż.‎z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II K (…), 1. uchyla zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego oraz zmieniony nim wyrok Sądu Rejonowego i uniewinnia J. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu;
AI generated
V K 77/21
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
I AGa 319/18
Powód (...) Spółka Akcyjna we W.
XII K 93/22
sygn. akt XII K 93/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 0.2.Dnia 20 września 2023 roku Sąd Okręgowy w Warszawie XII Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Agnieszka Wysokińska – Walczak (spr) Protokolant: sekr. sąd. Urszula Urbańska przy udziale Prokuratora: Aleksandry Luterek przy udziale oskarżyciela posiłkowego: (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. po rozpoznaniu w dniach: 5 lipca 2023 roku, 20 września 2023 roku na rozprawie sprawy J. L. (1) (L.), syna A. i A. z domu B., urodzonego w dniu (...) w K., oskarżonego o to, że: w okresie od 1 grudnia 2020 r. do 10 grudnia 2020 r. działając w nieustalonym miejscu, w G. oraz w W. wspólnie i w porozumienie z innymi nieustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w postaci pojazdu marki B. o numerze rejestracyjnym (...) i wartości 296.900 zł w ten sposób, że po uprzednim złożeniu wniosku zawarł z pokrzywdzoną Spółką umowę leasingu operacyjnego nr (...), której przedmiot stanowił wskazany powyżej pojazd, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru uiszczenia comiesięcznego wynagrodzenia za korzystanie z przedmiotu leasingu oraz zamiaru zwrotu pojazdu, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. orzeka 1. oskarżonego J. L. (1) w ramach zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu uznaje za winnego, dodatkowo przyjmując, że działał w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru czym wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 294 § 1 k.k. skazuje go i wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; 2. na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasądza od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego (...) sp. z o.o. kwotę 296.900 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt sześć tysięcy dziewięćset) złotych odpowiadającej wysokości szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu przypisanym czynem; 3. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócić dowody rzeczowe wymienione pod poz. 1 – 10 wykazu dowodów rzeczowych nr 1 (k. 188) pokrzywdzonemu (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.; 4. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i przejmuje je na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt XII K 93/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. 1. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) J. L. (1) w okresie od 1 grudnia 2020 r. do 10 grudnia 2020 r. działając w nieustalonym miejscu, w G. oraz w W. wspólnie i w porozumienie z innymi nieustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w postaci pojazdu marki B. o numerze rejestracyjnym (...) i wartości 296.900 zł w ten sposób, że po uprzednim złożeniu wniosku zawarł z pokrzywdzoną Spółką umowę leasingu operacyjnego nr (...), której przedmiot stanowił wskazany powyżej pojazd, wprowadzając pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru uiszczenia comiesięcznego wynagrodzenia za korzystanie z przedmiotu leasingu oraz zamiaru zwrotu pojazdu, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty J. L. (1) podając, że prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) w dniu 3 grudnia 2020 r. zawarł w salonie (...) w W. przy ul. (...) umowę leasingu operacyjnego nr (...) z (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., której przedmiotem było odpłatne korzystanie z pojazdu marki B. (...) o nr rej. (...). Samochód został zakupiony przez leasingodawcę od (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. na podstawie faktury VAT nr (...) z dnia 4 grudnia 2020 r. za kwotę 296.900 złotych brutto. Umowa została zawarta na okres 59 miesięcy. W dniu 10 grudnia 2020 r. samochód, po uprzednim zweryfikowaniu tożsamości leasingobiorcy przez E. C. (1) – pracownika spółki (...) – został wydany w G.. Podczas odbioru J. L. (1) towarzyszył młody mężczyzna, który został przedstawiony jako jego kierowca. Wobec wpłaty jedynie opłaty wstępnej w wysokości 24.138,21 złotych i braku regulowania rat leasingowych, zgodnie z zawartą umową, umowa leasingu została rozwiązana w dniu 25 czerwca 2021 r. J. L. (1) został wezwany do natychmiastowego i bezwarunkowego zwrotu przedmiotu leasingu. Próby kontaktu pisemnego i telefonicznego zakończyły się niepowodzeniem, gdyż podane adresy i telefony okazały się nieaktualne. Podpisy widniejące na wniosku przedsiębiorcy nr (...), umowie leasingu operacyjnego nr (...) oraz porozumieniu są autentycznymi podpisami J. L. (1). W dniu 24 września 2021 r. J. L. zgłosił do właściwego urzędu utratę dowodu osobistego o nr (...) Pojazd finalnie został zatrzymany w dniu 16 sierpnia 2021 r. i zabezpieczony. Obecne informacje od leasingodawcy wskazują, że pokrzywdzony nie odzyskał samochodu marki B. o nr. rej. (...), który w toku postępowania przygotowawczego został ujawniony w R., ale przerejestrowany na nowego nabywcę i decyzją tamtejszych władz uznano nabycie w dobrej wierze i samochód wydano (...) nabywcy, odmawiając zwrotu do (...) sp. z o.o. (k.281, t.II) Umowa leasingu wraz z załącznikami k. 63 (koszulka) k. 5 – 10v, k. 12 – 16 Zeznania świadka A. T. k. 1 – 2 Zeznania świadka Y. D. k. 72 – 73 Zeznania świadka A. K. k. 89 – 90 Zeznania świadka D. S. k. 133 – 134, k.288-289, t.II Zeznania świadka N. O. k. 148 – 149 Zeznania świadka E. C. (1) k. 151 – 153, k.242-243, t.II Zeznania świadka S. G. k. 178 – 179 Opinia nr (...) biegłego z zakresu badań pisma ręcznego k. 112 – 122 Pismo z UM K. wraz z załącznikiem k. 92 – 93 Protokół pobrania materiału porównawczego od J. L. (1) wraz z załącznikami k. 107 – 108a Pismo z KGP o odnalezieniu pojazdu k. 41 – 46, k. 66 – 71 Pismo z Komisariatu II Policji w K. Komendy Miejskiej Policji z rozmowy z byłą żoną J. L. (1) k. 57 J. L. (1) urodził się w dniu (...) w K.. Jest rozwiedziony. Posiada szóstkę pełnoletnich dzieci i nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Legitymuje się wykształceniem podstawowym, nie ma wyuczonego zawodu, jest osobą bezrobotną i bezdomną. Utrzymuje się z zasiłku MOPR, nie posiada majątku. Jest niekarany. W dniu 24 września 2021 r. J. L. zgłosił utratę dowodu osobistego o nr (...) Dane osobopoznawcze k. 174 – 175, k. 223-225 Dane z KRK k. 185 Dane z ZUS, NFZ, REGON k. 75, k. 96, k. 49 Zaświadczenie o utracie dowodu osobistego z dnia 24.09.2021 r. k. 106 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) --- ------- ------------------ Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty ---------------- -------- ---- 2. OCena DOWOdów 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu Zeznania świadków Y. D., A. K., D. S., N. O., E. C. (1), S. G., A. T. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków uznając je za spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniające. Świadkowie opisywali swoją rolę w rozpatrywaniu wniosku leasingowego i obowiązujące procedury przy analizie takiego wniosku, a także swój kontakt z oskarżonym (świadkowie E. C. (1) i D. S.). Wskazywali, że inna osoba kontaktowała się ze (...) sp. z o.o. w G. wskazująca, iż kontaktuje się w imieniu wujka (vide zeznania N. O.), a także iż oskarżony po odbiór samochodu przyjechał z młodym mężczyzną, którego przedstawił jako swojego kierowcę (vide zeznania E. C. (1)). Potwierdza to tym samym, że w przedmiotowym czynie oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami. Tożsamość oskarżonego zarówno na etapie podpisania umowy leasingu operacyjnego, jak i podczas odbioru samochodu była każdorazowo sprawdzana przez pracowników, odpowiednio przez D. S. i E. C. (1). Co więcej, świadkowie, którzy mieli bezpośredni kontakt z J. L. (1) nie miały wątpliwości co do tego, że jego wygląd był tożsamy ze zdjęciem z dokumentu tożsamości ( vide zeznania świadka E. C. z 5 lipca 2023 r. „ Wylegitymowałam pana J. L. (1) za pośrednictwem dowodu, jest to standardowa procedura w sytuacji kiedy ja nie znam osoby, nie mam z nią wcześniej kontaktu. Nie miałam wątpliwości że to ta sama osoba, która okazywała mi dowód osobisty” ). Nadto, A. K. wskazała, że kolejne dwa wnioski złożone przez (...) J. L. (1) nie zostały ostatecznie zrealizowane (k. 89v – 90). A. T. przedstawił z kolei kwestie zawarcia umowy, a także prób odzyskania przedmiotu leasingu przez leasingodawcę. Opinia biegłego z zakresu pisma ręcznego Opinia nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, zawarto w niej stanowisko co do wszystkich postawionych pytań. Sposób sformułowania wniosków pozwala na zrozumienie zawartych w niej wywodów. Przeprowadzone przez biegłego badania wykazały zgodności graficzne w zestawieniu z materiałem porównawczym J. L. (1) w oparciu, o które biegły stwierdził, że zostały przez niego nakreślone. Biegły odpowiadając na pytania w czasie przesłuchania na rozprawie w dniu 5 lipca 2023 r. wyraził pewność co do tego, że podpisy oskarżonego nie zostały sfałszowane czy skopiowane przez inną osobę logicznie to argumentując „ Nie ujawniłem żadnych cech, które mogłyby świadczyć o tym, że dowodowe podpisy nie są autentycznymi podpisami J. L. (1) i zostały sfałszowane poprzez naśladownictwo bądź kopiowanie. Po pierwsze byłoby spowolnienie tempa kreślenia. Tutaj mamy do czynienia z trzema podpisami i zazwyczaj jest tak, że fałszerz dysponuje jednym podpisem, który stanowi wzorzec, wtedy można by znaleźć zależność między tymi trzema podpisami, jak by się wzięło wszystkie trzy podpisy nałożyło na siebie to powinien być zgodny przebieg linii graficznej. Rzeczywiście byłoby widać, że te podpisy są kopiowane, sfałszowane. One się różnią w granicach jakiegoś błędu. Nie będziemy mieli dwóch identycznych podpisów, bo inaczej gdyby tak było, to świadczyłoby, że któryś jest kopią któregoś. W każdym z tych 3 podpisów ujawniłem cechy dystynktywne, które z kolei miały odzwierciedlenie w materiale porównawczym. Wydana opinia, w ocenie Sądu jest jasna, pełna i rzetelna. Pozwoliła obalić linię obrony oskarżonego, iż podpisy na dowodowych dokumentach nie zostały przez niego nakreślone. Dokumenty związane z umowa leasingową Sąd miał na uwadze, iż autentyczność nakreślonych w funkcji podpisu znaków graficznych kwestionował wyłącznie oskarżony, jednakże w świetle całokształtu zgromadzonego i przeprowadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż była to tylko i wyłącznie jego linia obrony. Sąd, wobec bezsprzecznej opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego, jak i zeznań świadków uznał, że to J. L. (1) zawarł przedmiotową umowę leasingu, czyli podpisując ją w takim kształcie potwierdził zawarte w niej informacje jako polegające na prawdzie, a także odebrał samochód, przy czym miał świadomość, że nie spłaci zaciągniętego zobowiązania, ani też nie miał zamiaru zwrócić przedmiotu leasingu. Pozostałe dowody zgromadzone w aktach sprawy i ujawnione podczas rozprawy Sąd dał wiarę zgromadzonym w sprawie dokumentom zarówno co do treści, jak i ich cech zewnętrznych. Dokumenty nie budziły zastrzeżeń. Stwierdzały to jedynie, co zostało w nich zapisane. Zostały one bowiem sporządzone przez uprawnione organy lub osoby w ramach ich kompetencji. 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu Wyjaśnienia oskarżonego J. L. (1) Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w których nie przyznał się do postawionego mu zarzutu, gdyż stoją w sprzecznością z pozostałym, pozytywnie zweryfikowanym materiałem dowodowym. W szczególności z opini biegłego z zakresu badania pisma wynika, że znaki graficzne w funkcji podpisu widniejące na wniosku przedsiębiorcy nr (...), umowie leasingu operacyjnego nr (...) oraz porozumieniu są autentycznymi podpisami J. L. (1). Nadto, oskarżony został rozpoznany przez świadków E. C. (1), u której następował odbiór samochodu będącego przedmiotem leasingu i D. S., z którą zawierana była umowa leasingu operacyjnego, jako osoba, która została przez nie wylegitymowana jako leasingobiorca i strona tejże umowy. 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem -------- ------------ Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej -------------- ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem 1 J. L. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oszustwo z punktu widzenia znamion strony podmiotowej może być popełnione wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, szczególnie zabarwionym (kierunkowym – dolus coloratus), obejmującym zarówno cel, jak i sposób działania sprawcy. Odpowiedzialności karnej z art. 286 § 1 k.k. podlega ten kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Przy przestępstwie oszustwa dla przyjęcia tożsamości czynu, jako jednego zdarzenia historycznego, niezbędne jest ustalenie, że chodzi o to samo wprowadzenie w błąd i wynikające z niego niekorzystne rozporządzenie mieniem (post. Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2003 roku, sygn. akt IV KZ 9/03). Sposób działania sprawcy oszustwa może polegać na wprowadzeniu go w błąd poprzez wywołanie u niego wyobrażenia o istniejącej (nie przyszłej) rzeczywistości, która w istocie jest inna, niż przedstawia mu sprawca. Zauważyć przy tym należy, iż czynność wprowadzenia w błąd może mieć postać zarówno działania (np. sprawca przedstawia pokrzywdzonemu nieprawdziwe informacje dotyczące transakcji, za którą ma otrzymać od niego wynagrodzenie), jak i zaniechania (np. sprawca zataja przed pokrzywdzonym istotne informacje dotyczące obciążeń własnego majątku, swoich możliwości płatniczych, czy też wady prawnej przedmiotu transakcji). Opisane sposoby działania sprawcy muszą poprzedzać niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego, stąd też istotnym znamieniem oszustwa jest związek przyczynowy pomiędzy wprowadzeniem w błąd, czy wyzyskaniem błędu, a niekorzystnym rozporządzeniem mieniem. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2007 roku, sygn. akt V KK 384/06). Przy ustaleniu kierunkowego zamiaru sprawcy oszustwa należy, bowiem brać pod uwagę wszystkie okoliczności, na podstawie których można byłoby go wyprowadzić odnośnie co do realności wypełniania obietnic złożonych przez sprawcę osobie rozporządzającej mieniem, a w szczególności jego możliwości finansowe, skalę przyjętych zobowiązań, zachowanie się sprawcy po otrzymaniu mienia, jego stosunek do rozporządzającego mieniem w związku z upływem terminów płatności, z jednoczesną oceną zmian w sytuacji materialnej sprawcy na niekorzyść oraz przyczyn takiego stanu rzeczy. Tylko więc w oparciu o kompleksową ocenę okoliczności towarzyszących zawarciu danej transakcji i wagi przyczyn nie wywiązania się z niej można wysnuć logiczne wnioski, czy mamy do czynienia z oszustwem, czy też z pozbawionym sankcji karnej niedotrzymaniem warunków zobowiązania w rozumieniu przepisów prawa cywilnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2005 roku, sygn. akt WA 8/05). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że w oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k., gdyż miał świadomość, że podpisując przedmiotowe dokumenty wprowadza leasingodawcę w błąd co do zamiaru uiszczenia comiesięcznego wynagrodzenia za korzystanie z przedmiotu leasingu oraz zamiaru zwrotu pojazdu. Informacje, które zostały zawarte we wniosku leasingowym, a następnie w umowie leasingu operacyjnego nr (...) nie polegały na prawdzie, zaś oskarżony potwierdził je swoim podpisem, czyniąc je autentycznymi dla leasingodawcy. Oskarżony działał przy tym wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, gdyż rozmowy poprzedzające zawarcie umowy były prowadzone przez kogoś w jego imieniu, kto określał J. L. (1) „wujkiem”, a także prowadzono z firmą (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. korespondencję mailową na temat umowy leasingu, zaś po odbiór samochodu oskarżony udał się w towarzystwie młodego mężczyzny, którego określał jako „kierowca”. Oskarżony działał w celu osiągniecia korzyści majątkowej, doprowadzając pokrzywdzoną (...) sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci samochodu marki B. o nr rej. (...) o wartości 296.900 złotych brutto. Wartość przedmiotu leasingu powoduje, iż należało przyjąć kwalifikację z art. 294 § 1 k.k., natomiast przyjęty czasookres działania oskarżonego skutkował przyjęciem, iż działał w ramach czynu ciągłego i dodania art. 12 § 1 k.k. ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania ------ ----------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ------------------------ ☐ 3.4. Umorzenie postępowania ------ ----------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ------------------------ ☐ 3.5. Uniewinnienie ------ ----------- Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia ------------------------ 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. L. (1) 1 1 Sąd wymierzył J. L. (1) karę 1 roku pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, taka reakcja karna będzie wystarczająca, a jednocześnie sprawiedliwa, także w odczuciu społecznym. Jest to najniższa kara jaką kodeks karny przewiduje za popełnienie przestępstwa z art. 294 § 1 k.k., ale w realiach przedmiotowej sprawy, zdaniem Sądu, adekwatna tak do okoliczności przedmiotowych, jak i podmiotowych sprawy. Wartość przywłaszczonego przedmiotu leasingu powoduje wypełnienie znamion z art. 294 k.k., ale utrzymuje się w dolnych granicach progowych. Sąd miał na względzie zarówno wiek oskarżonego, jak i okoliczność, iż dotychczas nie był on karany sądownie, jak również to, że w zdarzeniu pełnił rolę tzw. „słupa”. Orzeczona kara, w ocenie Sądu, jest adekwatna do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu, zaś wymiar orzeczonej kary w tym przypadku nie może zostać uznany za zaniżony czy rażąco niesprawiedliwy. J. L. (1) 2 Sąd zasądził od oskarżonego kwotę 296.900 złotych odpowiadającą szkodzie wyrządzonej przez działanie oskarżonego w majątku pokrzywdzonego. 5. 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności J. L. (1) 3 Sąd zwrócił pokrzywdzonej spółce oryginały związane z zawartą umową leasingu operacyjnego, stwierdzając ich zbędność dla postępowania. 1.6. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę --------------- 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 4 Mając na uwadze, że oskarżony jest osobą bezdomną, nie posiadającą majątku, kosztami postepowania obciążył Skarb Państwa, zwalniając go od ponoszenia ich, a także od opłaty sądowej od wymierzonej kary. 6. 1Podpis sędzia Agnieszka Wysokińska – Walczak
I Ca 293/23
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Wieluniu w sprawie z powództwa M.
III K 132/21
USTALENIE FAKTÓW 0.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1 A. K. W dniu 15 marca 2019r. we W. woj. (...), pełniąc funkcję prezesa zarządu Spółki (...) sp. z o.o. przywłaszczyła pojazd marki B. (...) rok (...) o nr rej. (...) o nr VIN: (...), który został jej powierzony na podstawie umowy leasingu operacyjnego: (...) rozwiązanej bez wypowiedzenia w dniu 11 lutego 2019r. oraz pojazd marki B. (...) rok produkcji 2017 o nr rej. (...) o nr VIN: (...), który został jej powierzony na podstawie umowy leasingu operacyjnego: (...) rozwiązanej bez wypowiedzenia w dniu 6 marca 2019r., w ten sposób, że sprzedała udziały w spółce (...) sp. z.o.o przekazując przy tym wymienione samochody marki B. kupującemu udziały bez zgody i wiedzy leasingodawcy, w wyniku czego powstały straty na dzień rozwiązania umów leasingu w wysokości 295.200,00 zł na szkodę (...) S.A., co stanowi przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty 1.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KK 119/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Michał LaskowskiProtokolant Ewa Sokołowska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej, Andrzeja Pogorzelskiego‎w sprawie B. C.‎oskarżonej z art. 284 § 2 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 19 lutego 2020 r.,‎kasacji, wniesionej przez prokuratora - na niekorzyść‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt VII Ka (…)‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w M. ‎z dnia 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt II K ..), uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonej przekazuje do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi Okręgowemu w K..

UZASADNIENIE

B. C. została oskarżona o to, że: „w kwietniu 2014 roku w M., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, przywłaszczyła sobie powierzone spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w M., na podstawie zawartej z I. SA z siedzibą w W. umowy leasingu operacyjnego nr (...) z dnia 05 marca 2013 roku, mienie w postaci samochodu osobowego marki BMW (…) o wartości 77.000 zł, w ten sposób, że po zaprzestaniu w dniu 23 marca 2014 roku regulowania bieżących płatności wynikających z rat umowy leasingu, jak i wypowiedzeniu w dniu 28 kwietnia 2014 roku umowy leasingu - zarządzając faktycznie sprawami spółki E. sp. z o.o. z siedzibą w M. - nie wydała go na żądanie pokrzywdzonego, czym spowodowała szkodę w kwocie 77.000 zł. w mieniu I.

SA z siedzibą w W.”, tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k.Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2018 r. w sprawie II K (...), Sąd Rejonowy w M. uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzucanego jej czynu a na podstawie art. 284 § 2 k.k. skazał ją na karę roku pozbawienia wolności; w oparciu o przepis art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżoną do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem; rozstrzygnął także o kosztach procesu.Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonej podnosząc szereg zarzutów, w tym naruszenia przepisów prawa procesowego, błąd w ustaleniach faktycznych a także naruszenie prawa materialnego poprzez zobowiązanej oskarżonej do naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty przewyższającej wartość szkody oraz rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonej.Po rozpoznaniu tych apelacji Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie sygn. akt VII Ka (...), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnił oskarżoną od przypisanego jej przestępstwa oraz rozstrzygnął o kosztach procesu.Kasację od tego wyroku wniósł prokurator Prokuratury Rejonowej w M..

Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu: rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 284 § 2 k.k. poprzez wyrażenie nieprawidłowego poglądu co do interpretacji znamion przestępstwa stypizowanego w tym przepisie i stwierdzenie, że odpowiedzialność karna oskarżonej za to przestępstwo warunkowana jest wykazaniem, iż oskarżona faktycznie użytkowała czy przekazywała leasingowany pojazd innej osobie w użytkowanie, podczas gdy prawidłowa interpretacja znamion przestępstwa stypizowanego w art. 284 § 2 k.k. wskazuje, że zamiar przywłaszczenia rzeczy cudzej oddanej we władanie zostaje zrealizowany również w momencie odmowy zwrotu cudzej rzeczy, zaprzeczeniu jej posiadania, sprzedaży, darowania innej osobie, a które to zachowania przejawiają również wolę zatrzymania rzeczy na własność z pominięciem osoby uprawnionej.Podnosząc tak opisany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Stanowisko to podtrzymał w toku rozprawy kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej. Obrońcy oskarżonej w toku rozprawy kasacyjnej wnieśli o oddalenie kasacji.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna. Jest bezsporne, że o zasadności wniesionego na niekorzyść przez prokuratora środka zaskarżenia (także gdy ma on charakter środka nadzwyczajnego, tj. kasacji) decyduje to, czy potwierdziło się uchybienie podniesione w tym środku (art. 434 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. w zw. z art. 526 § 1 k.p.k.), niezależnie od trafności formuły stawianego zarzutu.

W niniejszej sprawie kwestia formalnej prawidłowości zarzutu, jaki mógł być stawiany sądowi odwoławczemu, nie była sprawą prostą. Przyczyną takiego stwierdzenia były wyjątkowe niejasne motywy jakimi kierował się sąd odwoławczy, zmieniając wyrok i uniewinniając oskarżoną od przypisanego jej przestępstwa z art. 284 § 2 k.p.k. Z jednej bowiem strony sąd ten podzielił ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji co do tego, że to oskarżona kierowała faktycznie spółką „E.” i była w niej osobą decyzyjną oraz brała udział w postępowaniu leasingowym, mając na celu uzyskanie samochodu BMW, by jednocześnie uznać, iż nie ma dowodów na to by faktycznie – już po przekazaniu samochodu w leasing – samochód ten użytkowała i by powzięła decyzję o jego przywłaszczeniu (w tym ostatnim zakresie zmiana ta wskazywała na zmianę ustaleń faktycznych).

Z drugiej zaś strony, sąd ten uznał, że niewystarczającymi do przypisania przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. są okoliczności w postaci płacenia przez oskarżoną rat leasingowych z jej konta bankowego oraz użytkowanie tego samochodu przez jej zięcia oraz brak zwrotu auta po zakończeniu umowy. Z wywodu sądu drugiej instancji zawartego w uzasadnieniu wyroku wynikało również, że dla przypisania oskarżonej przestępstwa stypizowanego w art. 284 § 2 k.k. – przy niekwestionowaniu wskazanych powyżej okoliczności faktycznych – konieczne byłoby ustalenia: kto samochód przejął, czy po zawarciu umowy leasingowej oskarżona samochód ten użytkowała i czy go komuś przekazała.

Samo użytkowanie samochodu objętego umową leasingu przez zięcia oskarżonej (po zawarciu umowy) nie było dla sądu ad quem istotne dla oceny zachowania opisanego jako przywłaszczenie, albowiem zachowanie to – jak się wydaje – wiązał ściśle z oskarżoną, chociaż przecież już opis czynu wskazywał, że miała ona działać także z innymi osobami. Zważywszy na taki sposób uargumentowania wyroku nie dziwi to, że prokurator postawił zarzut obrazy prawa materialnego w zakresie, w jakim sąd odwoławczy – na tle ustaleń faktycznych – postrzegał opis znamion przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. Dla sądu odwoławczego, w kontekście tego typu czynu zabronionego, kluczowe bowiem były takie okoliczności jak posiadanie powierzonej cudzej rzeczy ruchomej przez oskarżoną już po zawarciu umowy leasingu, jak i to, czy była ona dysponentem tej rzeczy w chwili, w której przedmiot leasingu winien zostać zwrócony.

Pomijając już w tym miejscu to, czy fakt użytkowania przedmiotu leasingu przez zięcia oskarżonej oraz spłacanie rat leasingu z jej rachunku, tych istotnych dla sądu II instancji okoliczności nie dowodzi bez żadnych wątpliwości, to podkreślić trzeba, że dla kształtu znamion czynu z art. 284 § 2 k.k. – na tle okoliczności faktycznych bezspornych w tej sprawie - istotne było to, czy doszło do powierzenia oskarżonej cudzej rzeczy ruchomej do korzystania (w granicach wyznaczonych umową leasingu), a jeśli tak, to czy okoliczności faktyczne sprawy pozwalają przyjąć, że oskarżona, której cudzą rzecz powierzono, swoim zachowaniem chciała pozbawić prawa własności tej rzeczy leasingodawcę i samochód objęty umową leasingu zadysponować tak jakby był jej własnością.

W kontekście pierwszej okoliczności jest jasne, że to oskarżona w istocie (faktycznie) zawierała umowę leasingu (ustalenia faktyczne co do tego faktu [jako konsekwencja oceny dowodów] zawarte na str. 12 - 13 uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji – nie są kwestionowane). To z jej konta spłacane były raty leasingu. W tym ujęciu nie ma znaczenia to, czy po zawarciu przez oskarżoną umowy leasingu fizycznie samochód był przez nią użytkowany, czy użytkowała go inna osoba, w tym np. członek jej rodziny (ustalono przy tym, że korzystał z niego potem jej zięć - co zresztą, zważywszy na uprzedni sposób „sprzedaży” komisowej tego samochodu przez córkę oskarżonej już po tym jak zawarto umowę leasingu tego właśnie samochodu, nie jest dziwne; efektem tego mechanizmu była formalna sprzedaż samochodu a następnie, dalsze korzystanie z niego w ramach leasingu).

W kontekście zaś drugiej okoliczności istotne jest to, że to oskarżona musiała podjąć decyzję co do tego, komu samochód przekazuje do dalszego użytkowania, a zatem to ona decydowała o jego dalszym losie. Brak dalszych spłat rat leasingu, połączony z brakiem zwrotu przedmiotowego samochodu po wypowiedzeniu umowy leasingu oraz brakiem jakiegokolwiek kontaktu w kwestii zwrotu samochodu (pomimo zapisów umowy), stanowić muszą zaś istotne kwestie w zakresie oceny zachowania oskarżonej na płaszczyźnie zamiaru przywłaszczenia (por. np. wyroki SA: w Białymstoku z dnia 20 maja 2014 r., II AKa 90/14; w Warszawie z dnia 14 listopada 2016 r., II AKa 126/16; w K. z dnia 26 lutego 2016 r., II AKa 546/15; w W. z dnia 21 marca 2018 r., II AKa 44/18).

Istotą przywłaszczenia (zachowania czasownikowego opisanego w art. 284 § 2 k.k.) jest przecież definitywne oddzielenie uprawnionego od stanowiącej jego własność rzeczy i potraktowania rzeczy jako własnej przez sprawcę, przy czym nie zawsze musi się to łączyć z definitywnym włączeniem mienia do majątku sprawcy, a tym samym zwiększeniem majątku sprawcy o wartość przedmiotowej rzeczy, gdyż w pewnych sytuacjach przy przywłaszczeniu nie dochodzi do powiększenia stanu majątkowego sprawcy (np. w wypadku zniszczenia rzeczy, darowania jej innej osobie lub w inny sposób wyzbycia się jej - por. np. postanowienia SN: z dnia 29 kwietnia 2014 r., IV KK 96/14; z dnia 20 kwietnia 2016 r., III KK 460/15; wyrok SN z dnia 11 stycznia 2017 r., IV KK 283/16).Tych elementów normatywach zawartych w znamionach czynu z art. 284 § 2 k.k. sąd odwoławczy nie rozważył w ogóle, czym dopuścił się – na tle ustalonych okoliczności sprawy – rażącego naruszenia przepisu art. 284 § 2 k.k., a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku, skoro z uzasadnienia wyroku wynika, że ta okoliczność skutkowała zmianą wyroku przez uniewinnienie oskarżonej.Z tych powodów konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy oskarżonej do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Rozpoznając wniesione apelacje od wyroku sądu pierwszej instancji, sąd odwoławczy, jeżeli uzna, iż ustalenia faktyczne poczynione przez sąd pierwszej instancji są prawidłowe, będzie miał na względzie wyrażone powyżej zapatrywanie prawne w zakresie znamion czynu z art. 284 § 2 k.k. (art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.).Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w wyroku.