IV CZ 99/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 99/08

POSTANOWIENIE

Dnia 11 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi pozwanego o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt I ACa

(…)

w sprawie z powództwa Z. G.

przeciwko M. P.

o rozwiązanie spółki jawnej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2008 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 września 2008 r.,

sygn. akt I ACa (…),

1. oddala zażalenie,

2. zasądza od skarżącego M. P. na rzecz powoda Z. G. kwotę 3600,- zł (trzy

tysiące

sześćset

złotych)

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 września 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił, jako

wniesioną po upływie przepisanego terminu, skargę pozwanego o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 19 grudnia

2006 r., wydanym w sprawie z powództwa Z. G. przeciwko M. P. o rozwiązanie spółki

jawnej, sygn. akt I ACa (...) (art. 410 § 1 k.p.c.).

Sąd Apelacyjny stwierdził, że pozwany powołał się w skardze na nieważność

postępowania, spowodowaną uczestnictwem w składzie orzekającym B. P., sędzi Sądu

Okręgowego w L., bez wymaganej delegacji do orzekania w sądzie wyższej instancji.

Podkreślił, że istotnie, w składzie orzekającym Sądu Apelacyjnego, rozpoznającego na

rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. apelację w sprawie I ACa (...), uczestniczyła – na

podstawie delegacji Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 30 listopada 2006 r. – sędzia

Sądu Okręgowego w L. B. P. Po zamknięciu rozprawy Sąd Apelacyjny odroczył

ogłoszenie wyroku do dnia 19 grudnia 2006 r., po czym w dniu tym ogłosił wyrok, w

wydaniu którego uczestniczyła sędzia B. P. W dniu 13 sierpnia 2007 r. pozwany M. P.

zwrócił się do Przewodniczącego I Wydziału Cywilnego Sądu Apelacyjnego o wydanie

kopii dokumentu, na podstawie którego sędzia Przeniosło została delegowana do Sądu

Apelacyjnego. Kserokopia delegacji została mu doręczona w dniu 22 sierpnia 2007 r.

Dnia 25 kwietnia 2008 r. do Prezesa Sądu Apelacyjnego wpłynęło kolejne pismo

pozwanego z zapytaniem o delegację dla sędzi B. P. W odpowiedzi Prezes Sądu

Apelacyjnego pismem z dnia 7 maja 2008 r. poinformował pozwanego, że w 2006 r.

sędzia B. P. była tylko jeden raz delegowana do Sądu Apelacyjnego, mianowicie w dniu

7 grudnia 2006 r. Do pisma tego dołączył kserokopię delegacji oraz wyciąg z protokołu

posiedzenia kolegium Sądu Apelacyjnego, na którym wyrażono zgodę na delegację.

Zważywszy, że skarga o wznowienie postępowania została przez pozwanego

złożona w dniu 29 lipca 2008 r., Sąd Apelacyjny uznał ją za spóźnioną, stanął bowiem

na stanowisku, że przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c. trzymiesięczny termin do

wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 22 sierpnia 2007 r. Podkreślił, że w doręczonej

pozwanemu kserokopii delegacji zostały wyraźnie wskazane jej ramy czasowe, wobec

czego bezzasadne jest zapatrywanie pozwanego, jakoby termin do wniesienia skargi o

wznowienie należało liczyć dopiero od dnia doręczenia mu pisma Prezesa Sądu

Apelacyjnego z dnia 7 maja 2008 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwany zarzucił Sądowi Apelacyjnemu

naruszenie przepisów: art. 410 § 1 w związku z art. 407 § 1 k.p.c. przez uznanie dnia 22

sierpnia 2007 r. za początek biegu trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o

wznowienie postępowania, podczas gdy skarżący dopiero w dniu 9 maja 2008 r. uzyskał

wiedzę o podstawie wznowienia, i art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 6 Konwencji

o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z

1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm. – dalej: „Konwencja o ochronie praw człowieka”) przez

uniemożliwienie mu zagwarantowanego konstytucyjnie dostępu do sądu. W konkluzji

żalący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Żalący zmierza do wykazania, że o podstawie wznowienia dowiedział się dopiero

w dniu 9 maja 2008 r., po otrzymaniu pisma od Prezesa Sądu Apelacyjnego. Jego

zdaniem, przesłana mu kserokopia delegacji sędzi B. P., którą otrzymał w dniu 22

sierpnia 2007 r., zawierała jedynie informację o fakcie delegowania sędzi Przeniosło do

Sądu Apelacyjnego w dniu 7 grudnia 2006 r. Nie przesądzała natomiast o braku takiej

delegacji w dniu 19 grudnia 2006 r., w którym nastąpiło ogłoszenie wyroku. Działając

zatem w zaufaniu do organów władzy sądowniczej i w przekonaniu, że działają one

zgodnie z prawem, miał pełne prawo przypuszczać, że skład sądu w jego sprawie był

zgodny z przepisami prawa. Przesłana mu kserokopia bowiem w żaden sposób nie

przesądzała kwestii prawidłowości delegacji sędzi B. P. do orzekania w dniu 19 grudnia

2006 r. Z pisma z dnia 30 listopada 2006 r. wynikała wszak tylko jedna informacja,

mianowicie ta, że sędzia B. P. była delegowana do pełnienia obowiązków w Sądzie

Apelacyjnym w dniu 7 grudnia 2006 r. Zdaniem żalącego, to właśnie wątpliwości

wywołane lakonicznością uzyskanej informacji skłoniły go do wystosowania w dniu 25

kwietnia 2008 r. pisma do Prezesa Sądu Apelacyjnego i dopiero z otrzymanej

odpowiedzi po raz pierwszy dowiedział się, że w dniu 19 grudnia 2006 r. sędzia

Przeniosło nie miała wymaganej delegacji do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie

Apelacyjnym.

Argumentacja przytoczona w zażaleniu nie zasługuje na uznanie, żalący pomija

bowiem okoliczność, że kserokopia pisma Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia 30

listopada 2006 r., delegującego sędzię B. P. do pełnienia obowiązków sędziego w

Sądzie Apelacyjnym w dniu 7 grudnia 2006 r., została mu przesłana w związku z

zawartą w jego piśmie prośbą o wydanie kopii dokumentu, na podstawie którego sędzia

P. została delegowana do Sądu Apelacyjnego. Oznaczało to, że przesłana kserokopia

wyczerpuje dokumentację związaną z delegowaniem sędzi B. P. do pełnienia

obowiązków sędziego w Sądzie Apelacyjnym.

Żalący nie ma zatem racji przyjmując, że przewidziany w art. 407 § 1 k.p.c.

trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania rozpoczął bieg

dopiero w dniu 9 maja 2008 r.

Na

koniec

trzeba

dodać,

że

strona,

która

nieprawidłowo

korzysta

z przysługującego jej prawa zaskarżenia orzeczenia sądowego i w związku z tym

spotyka się z odrzuceniem wniesionego przez nią środka, nie może skutecznie

odwoływać się do art. 45 ust. 1 Konstytucji, jak też do art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie

praw człowieka w celu wykazania, że została pozbawiona możliwości sprawiedliwego

rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1998 r., III CZ 114/98, OSNC

1999, nr 2, poz. 42).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 398 14 w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw,

postanawiając o kosztach postępowania zażaleniowego po myśli art. 98 § 1 i 3 oraz art.

99 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.