IV CZ 97/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 97/09

POSTANOWIENIE

Dnia 17 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

SSA Barbara Trębska

w sprawie z powództwa B.P.

przeciwko K.P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 grudnia 2009 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie;

przyznaje adwokatowi B.Z. od Skarbu Państwa - Sądu

Okręgowego w G. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych

podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce w

postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2008 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił

apelację wniesioną przez powódkę B.P. od wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia

18 stycznia 2008 r., albowiem powódka nie usunęła w wyznaczonym terminie

braków apelacji polegających na nieprzytoczeniu zarzutów i ich uzasadnienia.

W zażaleniu na wymienione postanowienie powódka zarzuciła „naruszenie

przepisów postępowania, w tym art. 368 § 2 i 3, art. 373 oraz art. 5 k.p.c.” i wniosła

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wskazanie w zażaleniu jako naruszonych przepisów art. 368 § 2 i 3 k.p.c.

jest wynikiem pomyłki. Artykuł 368 § 2 k.p.c. dotyczy oznaczenia w apelacji

wartości przedmiotu zaskarżenia, a art. 368 k.p.c. nie ma § 3. Skarżącej zapewne

chodziło o art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Przepisy te stanowią, że apelacja powinna

zawierać zwięzłe przedstawienie zarzutów i uzasadnienie zarzutów. Wymagając,

żeby wniesiona apelacja spełniała te wymagania Sąd Okręgowy wymienionych

przepisów nie naruszył.

Wbrew

przekonaniu

skarżącej

Sąd

Okręgowy

odrzucając

apelację

nie naruszył także art. 373 k.p.c. Ani w piśmie zawierającym apelację (k. 297-303),

ani w piśmie złożonym w wykonaniu wezwania do usunięcia braków apelacji

(k. 326-330) nie zostały przytoczone zarzuty i ich uzasadnienie. W pismach tych nie

można dopatrzyć się – co utrzymuje skarżąca – że zawierają zarzut dowolnej oceny

dowodów, w tym zeznań powódki oraz zarzut błędnych ustaleń faktycznych.

W piśmie złożonym w wykonaniu wezwania do usunięcia braków apelacji skarżąca

przedstawiła jedynie własny stan faktyczny w sprawie („jak faktycznie było”).

Nie można też przyjąć, że skarżąca powołała się na nowe fakty i dowody.

Wprawdzie w piśmie zawierającym apelację wniosła o powołanie syna jako

świadka, ale kwestia przeprowadzenia dowodu z zeznań tego świadka powstała już

przed Sądem pierwszej instancji i wówczas skarżąca oświadczyła, że nie będzie

żądała jego przesłuchania (k. 284). Zresztą powołanie w apelacji nowych faktów

i dowodów jest jej samodzielnym elementem (art. 368 § 1 pkt 4 k.p.c.), odrębnym

od

„zwięzłego

przedstawienia

zarzutów”

(art.

§

pkt

k.p.c.)

oraz „uzasadnienia zarzutów” (art. 368 § 1 pkt 3 k.p.c.) i ich nie zastępuje.

W sytuacji, gdy skarżąca wezwana została przez Sąd do usunięcia braków

apelacji i w wezwaniu sporządzonym na piśmie wskazano jakie braki należy usunąć

oraz skutek niewykonania wezwania (odrzucenie apelacji), to mimo że działała bez

adwokata lub radcy prawnego i że jest osobą w podeszłym wieku, nie zachodziła

potrzeba dokonywania dodatkowego jej pouczenia stosownie do art. 5 k.p.c.

Pojęcia „zarzutów” i „uzasadnienia zarzutów” są dostatecznie jasne. Przedstawienie

zarzutów i ich uzasadnienia nie wymaga ani przytoczenia przepisów prawa ani

żadnego wywodu prawnego. Powódka, która samodzielnie występowała w sprawie

w pierwszej instancji i samodzielnie sporządziła apelację mogła podołać

obowiązkowi usunięcia braków apelacji przez wskazanie, dlaczego kwestionuje

prawidłowość wyroku Sądu pierwszej instancji (w czym, jej zdaniem, wyraża się

wadliwość tego wyroku).

Z przytoczonych względów zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Podlegało zatem oddaleniu (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

O

kosztach

nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

powódce

w postępowaniu zażaleniowym przez adwokata ustanowionego z urzędu Sąd

Najwyższy postanowił na podstawie § 19 pkt 1 w zw. z § 13 ust. 2 pkt 2, § 6 pkt 6

i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163,

poz. 1348 ze zm.).