IV CZ 95/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CZ 95/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Katner (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Anna Kozłowska

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z wniosku T. S. i K. S.

przy uczestnictwie J. C. i H. C.

o zniesienie współwłasności i podział do korzystania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 listopada 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy K. S.

na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 postanowienia

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 22 marca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G. odrzucił w punkcie drugim postanowienia z dnia 22

marca 2011 r. skargę kasacyjną wnioskodawcy K. S. od postanowienia Sądu

Okręgowego w G. z dnia 28 października 2008 r., uzasadniając to wniesieniem

skargi kasacyjnej po upływie ustawowego terminu, oddalając w pkt pierwszym

postanowienia z dnia 22 marca 2011 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia

tej skargi.

W

zażaleniu

na

postanowienie

o

odrzuceniu

skargi

kasacyjnej

wnioskodawca zarzucił naruszenie przez Sąd drugiej instancji art. 168 § 1

i art. 169 § 4 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że wnioskodawca „nie złożył

w terminie skargi kasacyjnej ze swojej winy” oraz, że w danym stanie faktycznym

nie zachodzi wypadek wyjątkowy. Wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 168 § 1 k.p.c. sąd na wniosek strony postanowi

o przywróceniu terminu do dokonania czynności procesowej, jeżeli strona nie

dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy. Z kolei, według art. 169 § 4

k.p.c. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest

dopuszczalne tylko w wypadkach wyjątkowych.

Sąd drugiej instancji słusznie uznał, że nie została spełniona po stronie

skarżącego przesłanka braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi

kasacyjnej (wnioskodawca mylnie określił to jako nie złożenie w terminie

skargi „ze swojej winy”). Z ustaleń wynika, że wnioskodawca K. S. został pouczony

przez Sąd Okręgowy na posiedzeniu, w którym brał udział, iż w niniejszej sprawie

przysługuje mu skarga kasacyjna, jak i o tym, że w celu wniesienia skargi winien w

ciągu siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia złożyć wniosek o sporządzenie

uzasadnienia i doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Ponadto

wnioskodawca został również pouczony o konieczności informowania Sądu drugiej

instancji o każdej zmianie miejsca zamieszkania z uwagi na przysługującą skargę

kasacyjną oraz o przymusie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej przez

adwokata lub radcę prawnego. Powtórnie wnioskodawca został

pouczony o

sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej oraz o treści art. 87 1 k.p.c. w

związku z doręczeniem odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W świetle tych

okoliczności nie można za brak winy skarżącego w niedochowaniu terminu do

wniesienia skargi kasacyjnej uznać błędnego pouczenia co do tych kwestii w

kancelariach prawniczych, które sam wybrał i do których się udał. Z tego względu

zasadne było niezastosowanie w sprawie art. 168 § 1 k.p.c.

Nie było również przesłanek do zastosowania art. 169 § 4 k.p.c., gdyż

w sprawie nie można się dopatrzeć wyjątkowego wypadku. W zażaleniu skarżący

nie podaje żadnej okoliczności, która wskazywałaby na taką wyjątkowość, a nie jest

nią kolejny raz przytaczana błędna informacja z dwóch, jak to nazywa –

niezależnych, profesjonalnych kancelarii.

Z tych względów na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3

i art. 39821 k.p.c. zażalenie należało oddalić.

jw